De Kerk is niet van ons. Ook niet van de synode.

Toen missionaris Franciscus Xaverius in de 16e eeuw China bezocht, trof hij daar een opmerkelijk geavanceerde cultuur aan. In veel opzichten was de beschaving geavanceerder dan enige andere cultuur in die tijd. Franciscus Xaverius ontdekte dat de morele waarden opvallend veel leken op de christelijke waarden. Dat is niet zo verrassend als we misschien denken, omdat alle morele waarden van die tijd opvallend veel op elkaar leken (hoewel hun theologieën opvallend verschilden). Denk bijvoorbeeld aan de Gouden Regel: alles wat ge wilt dat anderen voor u doen, doe dat ook voor hen. De gouden regel van Confucius is feitelijk identiek: Doe met je naaste niet wat je niet wilt dat hij met jou doet.

Doet religie ertoe? In onze tijd wil men religie het liefst uit de maatschappij verwijderen. Men vindt het maar lastig. Houd het maar achter de voordeur. Het is iets van vroeger, zo wordt dan gezegd. Wetenschap ontrafelt de mysteries wel voor ons. En als wetenschap maar voortschrijdt zal het uiteindelijk alle problemen oplossen. Denk bijvoorbeeld aan de veelzeggende titel van de film over Stephen Hawkin The Theory of Everything. Nogmaals de vraag: doet religie ertoe in onze moderne tijd? De tijd waarin de samenleving uit elkaar valt, de tijd waarin er geen fundament meer is om op te bouwen, geen samenhang meer is, waar we aangewezen zijn op de mening van de toevallige meerderheid in het parlement. Maar je maakt mensen niet goed door wetgeving.

Het christendom is erop gebaseerd dat de wereld niet het gevolg is van een chemische reactie en dit is het toevallige resultaat, maar op een Schepper-God die een bedoeling heeft met zijn schepping. Christendom is gebaseerd op openbaring, op historische gegevens en op getuigen. Niet op wensdenken, niet op dromerijen. De Kerk heeft het Christendom niet bedacht; het is gebaseerd op feiten. Feiten die je kunt natrekken. In de geschiedenis. Op getuigen.

Christus heeft overigens geen nieuwe moraal gebracht. De gouden regel ‘doe voor anderen wat je hoopt dat anderen voor jou doen’ is een regel die iedereen al als een goede regel beschouwde. Een mens heeft nu eenmaal een geweten. De kwestie is dit: de christelijke moraal moet je integreren in je eigen leven. Dat moet je zelf willen. Dat kan niemand anders voor je doen. Ook regels niet, ook een wetgever niet, ook wetenschap niet. Om een samenleving van pais en vree te realiseren, heb je het religieuze nodig. Ban God uit de maatschappij, en je creëert chaos. Altijd. Kijk naar de geschiedenisboeken. Moeder Teresa zei het kernachtig: als mensen niet veranderen, zal de maatschappij ook niet veranderen. Wetten en wetenschap zijn niet in staat mensen te veranderen. Het zijn hooguit de sancties die mensen weerhouden van een bepaald gedrag. Zijn christenen dan betere mensen? Nee. Wel: beter af. Wij hebben hulpmiddelen, aangereikt door de Kerk van Christus, gebouwd op de rots die Petrus heet.

Gij zijt Petrus, en op deze rots zal ik mijn kerk bouwen, en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen. Deze passage is cruciaal voor een goed begrip van wat de kerk is en wat onze rol in de kerk is. Eerst en vooral noemt Jezus de kerk "mijn kerk". Dit vertelt ons dat Jezus de eigenaar van de kerk is. Niet Petrus, niet de apostelen, niet de bisschoppen of pastoors, niet het gezamenlijke kerkvolk. Nee, de Kerk is niet van ons.  De kerk is gesticht door Christus, die vervolgens Petrus aanwijst om garant te staan dat Jezus’ werk wordt voortgezet. Het geloof wordt ons aangereikt. Wij bepalen de inhoud niet door synodale processen, of door wat de meerderheid wenselijk lijkt. Onze rol is om naar Christus te luisteren en zijn instructies op te volgen. Als een kardinaal zegt dat de kerkelijke moraal sociologisch en wetenschappelijk verkeerd gefundeerd is, luister niet naar hem. De kerkelijke moraal is bijbels gefundeerd. Als bisschoppen menen dat dat men homo-relaties kan zegenen, luister niet naar hen. Ze willen feitelijk dat we zonde geen zonde meer noemen. De bijbel laat er geen twijfel over bestaan dat het dat wel is.

Wat te doen in onze tijd,  de tijd van de krimpende kerk. Mijn voetbalteam - jongens van rond de 16 jaar - loopt zo ongeveer een keer per seizoen een enorme zeperd op. Het is zo’n dag dat alles mis gaat en je met 6-0 of nog erger verliest. Wat te doen na zo’n wedstrijd? Nabeschouwen heeft geen enkele zin. Wat wel? Na de wedstrijd cola en kroketten uitdelen, niet meer omkijken, vooruitkijken naar de volgende wedstrijd. Volgende zaterdag beginnen we gewoon weer met goed gemoed met 0-0. Kijk eens naar Paulus, wat hij allemaal niet te verduren had (schipbreuk, gevangenschap, geseling, honger, en nog meer ellende). Nee, hij keek niet om, maar ging door, tegen alles in. En kijk eens wat hij voor elkaar heeft gekregen. Eigenlijk verging het elke heilige zo. Hetzelfde geldt ook voor ons. God geeft ons niet op. Weet dat. Nietzsche zei dat God dood was. Volgens mij is Nietzsche dood. En leeft God. Alle heiligen hebben ervan getuigd en hierdoor het verschil gemaakt? Overal waar wij onze stem niet laten horen, groeit het kwaad, wint de duvel.

De kerk houdt vast aan het geloof. Niet omdat zij niet flexibel zou zijn of omdat zij star of behoudend of weet ik veel wat zou zijn, maar omdat zij vastberaden vasthoudt aan waarden die niet tijdgebonden zijn. Ze houdt vast aan bijbelse waarden, aan Gods woord. Zoals de zondagsplicht, de biecht, een klip en klaar Nee tegen abortus en tegen allerlei merkwaardige relatie-vormen waarvan Jezus heel stellig zegt dat daar geen zegen op rust, want zo zit de scheppingsordening niet in elkaar. Dat is niet meer van deze tijd, zeggen de mensen dan. Dat zal best. De kerk kijkt niet naar wat men vandaag vindt en morgen weer anders over denkt, maar naar hetgeen voor alle tijden geldt.

Er zijn fysieke natuurwetten die voor iedereen gelden, ongeacht wat men ervan vindt. De wet van de zwaartekracht geldt voor iedereen. Water bevriest bij nul graden, wat je daarvan ook maar mag vinden. Zo zit de schepping in elkaar. Zo zijn er ook geestelijke natuurwetten die altijd en voor iedereen gelden. Doe het goede, en er zal zegen op rusten. Doe het kwade, en het zal van kwaad tot erger gaan. Zo zit de schepping nu eenmaal in elkaar. Zo zijn mensen geschapen als man of vrouw. Een jongen kan zichzelf wel verminken omdat hij liever geen jongen wil zijn, het blijft een jongen. Ga tegen de natuur in, en de natuur zal zich wreken. Altijd. Zo zit de schepping nou eenmaal in elkaar. God mag dan wel altijd vergevingsgezind zijn, de mensen soms, de natuur nooit. Je gaat je ongeluk tegemoet. Dat jongeren in de war zijn lijkt mij een normale zaak. Dat mensen hen stimuleren in hun verwarring is voor mij onbegrijpelijk. Ik gun hen wat beters. De meesten komen dan ook later tot andere gedachten. Maar de verminking is onherstelbaar. Ik snap ook artsen niet die meewerken aan het verwijderen van gezonde organen. Ik snap ook niet dat op een leeftijd dat je geen sigaret mag roken, geen auto mag besturen, geen tattoo mag zetten, je wel zonder toestemming van ouders gezonde lichaamsdelen mag laten verwijderen. Nee, niet als het gaat om mijn linkernier of rechteronderbeen. Dat zou dwaas zijn. Ja, net zo dwaas als het verwijderen van borsten en penissen om vervolgens iets aan te bouwen wat niet functioneert.

+Rob Mutsaerts

Synodaliteit of subsidiariteit?

De Amerikaanse priester Dwight Longenecker schreef een zeer lezenswaardig stuk, wat hieronder als 'gastpeper' vertaald is. 

Synodaliteit of subsidiariteit?

Op bepaalde niveaus van de katholieke Kerk gaat het de hele tijd over "synodaliteit". Deze van bovenaf opgelegde samenkomsten van allerlei commissies en subgroepen, beweert een ‘werk van de Geest’ te zijn waardoor het hele volk Gods een stem krijgt.

Het lijkt me echter dat het gewoon weer een administratieve gimmick is. Ik ben mijn hele leven christen geweest en al bijna 50 jaar lid van nationale of wereldwijde kerken (eerst de Church of England en nu de katholieke Kerk) en om de vijf of tien jaar kijkt de leiding van deze kerken rond en realiseert zich dat het ledenaantal keldert (en daarmee de financiën) en dus komen ze met een idee om te proberen de bloeding te stelpen. Soms is het ‘Het decennium van de evangelisatie’ of een jubileumjaar, of soms is het een herschikking van de hiërarchie of een trendy videocursus die elke parochie zou moeten volgen. Gewoonlijk komt het 'grote idee' compleet met een duur mediapakket samengesteld door een goed gefinancierd PR-bedrijf.

Al deze inspanningen lijken op het herschikken van de ligstoelen op de Titanic. Ze hebben minimale resultaten en worden meestal herinnerd vanwege hun flauwe media-inspanningen (slecht geproduceerde video's, smakeloze brochures met stockfoto's van glimlachende christenen die goede dingen doen - slecht bedachte "jeugdevenementen", enz.) en hun onzinnige pogingen om ‘cool’, eigentijds of onweerstaanbaar te zijn.

Maar ze zijn zeer weerstaanbaar. Gewone mensen ruiken dat er weer iets over ze heen komt en negeren dat gewoon, of rennen de andere kant op. De enige mensen die erbij betrokken raken, zijn de oprechte activisten die de gimmick gebruiken om hun eigen agenda en ideologie te promoten.

De huidige synode is weer meer van hetzelfde voor katholieken. Het wordt allemaal kunstmatig opgepompt in een flauwe poging om mensen ervan te overtuigen dat de katholieke Kerk echt om de gewone mensen geeft en de gewone mensen een stem en een keuze wil geven.

In de tussentijd gaan grote aantallen gewone katholieken gewoon door met het beleven van het traditionele geloof en het klaren van de klus.

Een van de kostbare katholieke principes is dat van subsidiariteit, dat leert dat oplossingen moeten worden gevonden en initiatieven moeten worden genomen op het laagst mogelijke lokale niveau. Met andere woorden: Leef lokaal. Doe wat je kunt met wat je hebt waar je bent. De geestelijkheid, de bisschoppen, de diocesane hiërarchie en het Vaticaan zijn er allemaal om deze lokale inspanningen te dienen, te leiden en te begeleiden.

Het synodale proces maakte een show van overleg op lokaal niveau, maar het waren de gewone geestelijken en mensen op lokaal niveau van wie werd verwacht dat ze het synodische proces dienden door een vorm van zorgvuldig geformuleerde "vragen" in te vullen - vragen bedacht door de synode-mensen om hun vooraf afgesproken agenda te vergemakkelijken.

In elk bedrijf met zelfs matig succes zal het leiderschap kijken naar wat er gaande is, zien wat goed werkt, deze inspanningen ondersteunen en proberen deze voor het hele bedrijf toe te passen. Als je een keten van hamburgerrestaurants runt en je hebt één filiaal dat meer verkoopt dan alle anderen, dan zou je bestuderen wat goed werkt en de andere filiaalmanagers motiveren om dat succes te imiteren.

Maar in de katholieke kerk lijkt er geen besef te zijn van een dergelijke tactiek. We hebben berichten over kerken en scholen die sluiten, bisdommen die parochies dwingen om samen te gaan, katholiek onderwijs dat wegkwijnt, religieuze ordes die zich opheffen of uitsterven, terwijl we tegelijkertijd berichten hebben over parochies vol jonge gezinnen, scholen met wachtlijsten, religieuze ordes die bloeien met veel jonge roepingen en hogescholen en universiteiten met een recordaantal inschrijvingen.

Als subsidiariteit in plaats van synodaliteit het leidende principe was, zou de katholieke leiding opnieuw kijken naar de parochies, scholen, hogescholen en religieuze ordes die het goed doen en zich afvragen waarom ze tegen de deprimerende trends ingaan en hoe hun voorbeeld de Kerk zou kunnen vernieuwen. Deze strategie zou de geestelijken en gelovigen kunnen inspireren en motiveren. Meer van bovenaf gemandateerde commissies die worden aangestuurd door mislukte ideologen zullen dat niet doen.

“God is dood”, zei Nietzsche. Volgens mij is Nietzsche dood.

Elke twee jaar verschijnt een rapport over de stand van zaken betreffende de christenvervolging. Daarin treffen we schrikbarende aantallen aan. Openlijke christenvervolging is bepaald niet zeldzaam in Afrika, China, India, Pakistan en in Islamitische landen. Dagelijks worden christenen gemarteld. Daar horen we niet veel van in de seculiere pers. En als we er al iets van vernemen wordt doorgaans niet vermeld dat de slachtoffers christenen zijn en de daders moslims. Deze waarheid - volledig gedocumenteerd en statistisch vastgesteld - is kennelijk niet politiek correct. In de laatste eeuw zijn er meer christenen de marteldood gestorven dan in alle 19 voorafgaande eeuwen bij elkaar.

In het post-christelijke seculiere Westen worden christenen ook gehaat, maar niet fysiek vervolgd of gemarteld. Doorgaans worden ze genegeerd. Maar christenen wordt het niet meer toegestaan uitgesproken christelijke standpunten te verkondigen in de publieke arena: in seculiere universiteiten, seculiere media en in het parlement. Vooral tegengeluiden tegen de dogma’s van de seksuele revolutie zijn taboe. Er zijn er al genoeg die hun baan verloren hebben simpelweg omdat ze vraagtekens zetten bij het homohuwelijk. De opinie van de media staat volledig haaks op opvattingen die eens onze christelijke samenleving kenmerkten. Orthodoxe katholieken worden dan weliswaar niet fysiek vervolgd, maar zijn een soort ballingen in eigen land.

Deze vorm van totalitarisme - contraire opinies worden niet geduld - is wel veel effectiever en verraderlijker dan het totalitarisme van een tiran of terrorist. dat blijkt wel uit het gegeven dat christendom groeit waar christenen worden vervolgd, en in rap tempo verdampt waar dat niet het geval is. De Kerkvaders wisten dit al: Het bloed van de martelaren is het zaad van de kerk. Openlijke haat, vervolging en martelaarschap werkt averechts: het kweekt sympathie en steun en leidt zelfs tot navolging. Satans strategie in onze Westerse contreien is niet het vervolgen van christenen zelf, maar het verbannen van traditionele christelijke moraal door het politiek incorrect te verklaren of te betitelen als haat, racisme of een of andere fobie en dus ontoelaatbaar. Elke uiting die richt tegen de alsmaar uitdijende lijst van dogma’s van de seksuele revolutie, incluis contraceptie, sodomie, abortus en transgender, krijgt onmiddellijk het stempel haattaal, religieus dogmatisme en fundamentalisme opgedrukt, hoewel het niets anders is dan uitingen van trouw aan Joods-christelijke traditie.

En het wordt er niet beter op. Nog maar enkele generaties geleden zou men - gelovig of ongelovig - geschokt zijn als zij te horen kregen dat het met voorbedachte rade doden van kinderen in de moederschoot gelegaliseerd zou worden. Hetzelfde geldt voor het radicaal herdefiniëren van huwelijk en hoe snel de opinie op dit punt volledig omgeslagen is. Hetzelfde geldt voor transgenderideologie, de idee dat we niet geboren worden als jongen of meisje, maar dat dit gender opgedrongen zou zijn door de maatschappij, en dat we dat zelf kunnen veranderen als we dat willen door ons onherstelbaar te laten verminken door goed functionerende organen te laten verwijderen en deze te vervangen door quasi-organen die niet functioneren.

Kan het nog gekker? Kan het nog erger worden? Zeker. Maar het stopt ook een keer. Je kunt Moeder Natuur niet voor de gek houden. God is altijd vergevingsgezind, de mensen zijn het soms, de natuur is het nooit. De natuur is sterk. Het herstelt zich ook na de meest verwoestende bosbranden. Voor de menselijke natuur geldt dat des te sterker. Tenminste als je er van uit gaat dat de natuur geen kwestie is van toeval, maar gecreëerd is door een Schepper-God met een specifiek doel, en niet door Hollywood of laboratoria. Daarom kunnen we het uithouden en hoop houden op een toekomst waarin niet megalomane figuren als Bill Gates het voor het zeggen hebben of types als yuval Harari die transhumanisme bepleiten. De meeste profeten uit het Oude Testament zijn gedood, maar God leeft in eeuwigheid. Nietzsche zei God is dood. Maar volgens mij is Nietzsche dood en leeft God. Uiteindelijk wint de waarheid altijd.

Duitse bisschoppen leveren hun staf in

De Synodale Weg die de Duitse Katholieke Kerk bewandelt beweert voort te bouwen op het 2e Vaticaans Concilie. “Voor de bezinning van vandaag over het volk van God en het priesterambt blijven de teksten van het Concilie gezaghebbend", aldus de Basistekst Priesterlijk Bestaan. Maar een nadere beschouwing van de teksten van de Synodale Weg bewijst precies het tegendeel. In document  Het celibaat van de priesters staat bijvoorbeeld: "Een superioriteit van de celibataire levensvorm kan niet langer verantwoord worden bepleit sinds Vaticanum II." Is dat waar? Nee. In feite zegt het Concilie precies het tegenovergestelde, namelijk dat de kandidaten voor het priesterschap "duidelijk het primaat van de aan Christus gewijde maagdelijkheid moeten erkennen" (Optatam Totius 10).

Is hier sprake van een betreurenswaardige uitglijder? Geenszins. Zo beweert de basistekst Priesterlijk bestaan vandaag: "Het is geen toeval dat het Priesterdecreet van Vaticanum II consequent niet de term priester ('sacerdos') gebruikt voor de ambtsdrager, maar 'presbyter' (ouderling, gevolmachtigde). Dit is een bevestiging van een verandering in het beeld van de priester door het Concilie, weg van een sacrale bedienaar van de eredienst naar een functionaris in de gemeente”. Ook hier klopt helemaal niets van. Zo staat in het decreet Optatam Totius no. 12: "Elke priester vertegenwoordigt dus, overeenkomstig zijn graad van wijding, Christus”. In de Latijnse tekst wordt niet de term "presbyter" gebruikt, zoals wordt beweerd, maar "sacerdos"! Vanuit het gezichtspunt van het Concilie vervangt de term "presbyter" geenszins de term "sacerdos", maar wordt hij gebruikt ter onderscheiding van "episcopus", die beide deel uitmaken van het "sacerdotium" (vgl. Presb.Ordinis 7).

Het valse en misleidende beroep op het Tweede Vaticaans Concilie is bedrog; het is bedrog tegenover de gelovigen. Het priesterschap is, volgens de leer van het Concilie, namelijk geenszins alleen een functioneel ambt van een "ouderling", maar omvat een sacerdotaal begrip van de priester als degene die het eucharistisch offer opdraagt, zoals het Concilie leert wanneer het spreekt over het "mysterie van het eucharistisch offer, waarin de priesters hun voornaamste taak vervullen" (PO 13); en opnieuw spreekt het origineel van de "sacerdotes".

Maar als het Concilie verklaart dat het opdragen van het Eucharistisch offer de primaire taak van de priesters is, is de bewering van de Synodale Weg dat het Concilie "een sacerdotisch-culturele opvatting van het ambt overwon" (Basistekst Vrouwen 5.2) niet waar. En zo gaat de duidelijk opzettelijke misleiding van de gelovigen door. De Synodale Weg erkent dat het Concilie de "houding tegenover ... atheïsme" heeft veranderd en beweert: "Het Tweede Vaticaans Concilie ... sluit niet langer uit en spreekt geen veroordelingen uit" (Oriëntatietekst Op Weg... 57). Ook dit is feitelijk onjuist, want het Concilie verklaart dat de Kerk "ondubbelzinnig atheïsme verwerpt" (Gaudium er Spes 21), terwijl het atheïsten vrijelijk uitnodigt om "het Evangelie van Christus zonder vooringenomenheid te waarderen".

Het fantasieconcilie waarnaar de Duitse Synodalen verwijzen, bestaat niet. Het Concilie spreekt overigens ook elders veroordelingen uit: "Abortus en het doden van het kind zijn afschuwelijke misdaden" (GS 51; vgl. 79, Lumen Gentium 48). De Synodale Weg beroept zich ten onrechte op het Concilie door er leerstellingen aan toe te schrijven, hoewel het Concilie precies het tegenovergestelde leert. Bovendien bevat het standpunten die in het algemeen in strijd zijn met het Concilie, bijvoorbeeld wanneer de Synodale Weg de nieuwe leer vaststelt: "Seksualiteit van hetzelfde geslacht - ook gerealiseerd in seksuele handelingen - is dus geen zonde die zich van God scheidt, en zij moet niet als intrinsiek slecht worden beoordeeld" (Document Magisteriële Herwaardering van Homoseksualiteit). Vaticanum II noemt homoseksualiteit nergens, maar alleen omdat het voor het Concilie duidelijk is dat de "intieme verbintenis als wederzijds geven van twee personen" (GS 48) voor God alleen legitiem is in het huwelijk van een man en een vrouw”.

Wie trouw wil zijn aan het Vaticaans Concilie kan niet tegelijkertijd de inhoud van de (Duitse) Synodale Weg belijden - de uitspraken sluiten elkaar uit. Overigens zou de Synodale Weg ook consequent moeten zijn en niet alleen een wijziging van de Catechismus moeten eisen, maar ook een aantal fragmenten uit de Heilige Schrift, het Woord van God, waarnaar de Catechismus uiteindelijk verwijst (Gen. 19:1-29; Rom. 1:24-27; 1 Kor. 6:9-19; 1 Tim. 1:10). Kortom, de Duitse bisschoppen - ze hebben tenslotte in meerderheid ingestemd met de documenten - weten het beter dan de gewijde schrijvers.

Ook dient de Bijbel als bron van kennis van het geloof de Synodale Weg tamelijk marginaal. Volgens de leer van het Concilie is de goddelijke openbaring, vervat in de Heilige Schrift en de Heilige Traditie, volledig (vgl. Dei Verbum 4, 7-10). De Synodale Weg daarentegen verklaart dat "in het geloof van de gelovigen de zelfmededeling van God voortdurend wordt vernieuwd" (oriëntatietekst Op de Weg...), waarbij naast de Schrift en de Traditie de "tekenen van de tijd" worden uitgevonden als nieuwe bron van openbaring.

Het logische gevolg van deze opvatting is dat wat gisteren als zonde werd beschouwd (bijvoorbeeld homoseksuele handelingen) vandaag als een zegen kan worden gezien; dat leerstellingen waarvan gisteren werd beweerd dat ze onfeilbaar waren, vandaag als discriminerend en dus zondig worden beschouwd (bijvoorbeeld de uitsluiting van vrouwen van de priesterwijding). Een dergelijk begrip van permanente verandering van de inhoud van het geloof heeft echter niets gemeen met de leer van het Concilie en evenmin met de goddelijke openbaring.

Wat eens onfeilbaar werd onderwezen blijft onfeilbaar en is niet onderhevig aan de tijdgeest.

Nadat met de Synodale Weg al een voorlopige leidinggevende instelling is gecreëerd, die bewust in strijd met het canonieke recht is opgericht, wordt met de Synodale Raad een permanent orgaan gecreëerd, dat het leidinggevende ambt van de bisschop vervangt door een collectief orgaan bestaande uit bisschoppen, priesters en leken. De bisschoppen hebben hiermee hun staf ingeleverd. Ze mogen zich nu alleen nog moreel onthouden als iets hen niet zint. En een paar bisschoppelijke "nee"-stemmen worden getolereerd zolang ze de goedkeuring van synodebesluiten niet in de weg staan. De Synodale Weg heeft de katholieken in Duitsland verdeeld. Daar hebben we een woord voor: schisma.

Iedereen is welkom. Maar wel op Gods voorwaarden.

Aartsbisschop Joseph F. Naumann van Kansas City, Kansas, schreef het volgende commentaar in antwoord op recente uitspraken van kardinaal Robert McElroy van San Diego en kerkleiders in andere delen van de wereld die oproepen tot veranderingen in de benadering van de katholieke kerk ten aanzien van de seksuele moraal.

Ik werd volwassen in de jaren zestig. Het was een tijdperk van burgerlijke onrust, rassenrellen, anti-oorlogsprotesten en de seksuele revolutie. De tekst op een van de populaire bumperstickers uit die tijd luidde: Zet Vraagtekens bij Alles. Deze maatschappelijke gebeurtenissen vielen samen met de zittingen van het 2e Vaticaans Concilie en de vroege uitvoering daarvan. Het concilie bracht prachtige en hoognodige vernieuwing in vele aspecten van het katholieke leven. Helaas was er ook een ernstige misinterpretatie van het concilie die morele verwarring in de hand werkte. De giftige ideeën van de seksuele revolutie slopen de kerk binnen.

Er werd een grote culturele mythe verspreid dat men niet gelukkig kon zijn of vervulling vinden als men niet seksueel actief was. Het aantal echtscheidingen steeg dramatisch binnen de samenleving en de kerk. De traditionele seksuele moraal werd als achterhaald beschouwd. De deugd van de kuisheid werd bespot. Invloedrijke stemmen binnen de kerk probeerden de “geest van het concilie” te gebruiken om de katholieke seksuele moraal te veranderen. Met de beschikbaarheid en culturele omarming van ‘de pil’ waarschuwde paus Paulus VI dat seksuele intimiteit buiten het huwelijksverbond gemeengoed zou worden en dat de toegebrachte schade voor kinderen, vrouwen, mannen en de samenleving catastrofaal zou zijn. De Heilige Vader was profetisch. Buitenechtelijke geboorten, abortus en pornografie werden gemeengoed. Seksueel overdraagbare aandoeningen bereikten epidemische niveaus. In tegenstelling tot de voorspellingen van voorstanders van anticonceptie en abortus, stegen kindermisbruik tot recordhoogten.

Het ongeëvenaarde geluk dat voorstanders van zogenaamde seksuele vrijheid beloofden werd nooit werkelijkheid. In plaats daarvan vinden we onder jonge volwassenen verontrustend hoge niveaus van angst, depressie en eenzaamheid. Pornografie en andere vormen van seksuele verslaving tieren welig en maken velen op jonge leeftijd tot slaaf. De afkalving van de seksuele moraal gaat al tientallen jaren door. Een van de culturele misvattingen is de heersende opvatting dat homoseksuele praxis gezond en normaal is, gewoon een andere keuze van levensstijl.

De laatste jaren heeft onze culturele verwarring geleid tot een genderideologie, die beweert dat mensen hun biologische geslacht kunnen ontkennen. Tragisch genoeg worden veel jongeren onder druk gezet om hormonale behandelingen te ondergaan om van gender te veranderen en hun lichaam te verminken door “geslachtsverandering”. Het heeft me bedroefd dat bij de voorbereiding van de Synode over synodaliteit door sommigen in de kerkleiding opnieuw is geprobeerd de morele verwarring over de menselijke seksualiteit te reanimeren. De Duitse Synodale Weg is een treffend voorbeeld. De leiding van de Duitse bisschoppenconferentie heeft correcties van paus Franciscus afgewezen. Het meest verontrustend waren de verklaringen van kardinaal Hollerich (Luxemburg) die beweert dat de kerkelijke leer met betrekking tot homoseksualiteit onjuist is, omdat hij gelooft dat de sociologisch-wetenschappelijke basis van deze leer niet langer correct is. De uitspraken van kardinaal Hollerich zijn bijzonder zorgwekkend vanwege de leidende rol die hem als relator-generaal voor de Synode over Synodaliteit is toebedeeld.

Meest recentelijk heeft kardinaal Robert McElroy in een artikel in het jezuïetentijdschrift America magazine de beschuldiging geuit dat de katholieke kerk “structuren en culturen van uitsluiting bevat die al te velen van de kerk vervreemden of hun reis in het katholieke geloof enorm zwaar maken”. Kardinaal McElroy is voorstander van wat hij radicale inclusie noemt, waarbij iedereen wordt opgenomen in de volledige gemeenschap met de kerk op zijn of haar eigen voorwaarden. Het mandaat van Jezus aan de apostelen om alle volken tot discipelen te maken, wordt zo opgevat dat de tent van de kerk wordt uitgebreid door gedragingen toe te laten die in strijd zijn met de leer van onze Heer zelf. Kardinaal McElroy lijkt te geloven dat de kerk 2000 jaar lang het belang van haar seksuele morele leer heeft overdreven, en dat radicale integratie boven leerstellige trouw gaat, vooral op het gebied van de morele leer van de kerk over menselijke seksualiteit.

Naar mijn mening is dit een zeer ernstige en gevaarlijke fout. Ons begrip van de seksuele moraal is van grote invloed op het huwelijk en het gezinsleven. Het belang van huwelijk en gezin voor de samenleving, de cultuur, de natie en de kerk kan niet worden overschat. Voorstanders van radicale inclusie halen de omgang van Onze Heer met zondaars aan. Het is waar dat tegenover de harde kritiek van religieuze leiders Jezus grote bezorgdheid, mededogen en barmhartigheid aan de dag legde tegenover zondaars. In elk geval roept Jezus ook degenen die zijn discipelen willen worden op tot berouw en bekering. Moeten we de oproep van Jezus tot bekering opvatten als het bevorderen van een cultuur van uitsluiting? Was het duidelijke en uitdagende onderricht van Jezus over het huwelijk of de gevolgen van lust bedoeld om te vervreemden, of was het een uitnodiging tot bevrijding en vrijheid? Was radicale insluiting de hoogste prioriteit van onze Heer, toen veel discipelen wegliepen na zijn rede over het Brood des Levens?

Moet iemand van ons verbaasd zijn dat wanneer we luisteren naar degenen in de periferie, degenen die niet in onze kerken zitten, degenen die niet katholiek zijn en zelfs degenen die niet in Jezus geloven, dat velen het oneens zullen zijn met onze morele leer die haaks staat op de seculiere opvattingen van onze tijd? Betekent dit dat we berouw moeten tonen voor het creëren van structuren van uitsluiting en de geest van de seculiere cultuur moeten omarmen? Paus Franciscus heeft duidelijk gezegd dat synodaliteit niet betekent: stemmem over de leer en het morele onderricht. De Heilige Vader heeft ons er ook aan herinnerd dat synodaliteit een poging is om te luisteren naar de Heilige Geest en niet naar de tijdgeest.

Als we ernaar streven ware leerlingen van Jezus te zijn, vereist dit dan niet dat we tegencultureel zijn? Wat trok in het begin van de kerk de mensen naar het christendom? Was het radicale inclusie? Zeker, het evangelie van Jezus werd aangeboden aan iedereen, man en vrouw, Jood en niet-Jood. Maar in de uitnodiging van onze Heer zat altijd een oproep tot bekering, niet dat iedereen welkom was op zijn eigen voorwaarden. Gingen de brieven van Paulus of de preek van Petrus op Pinksteren over radicale inclusie, of waren ze een oproep tot bekering? Wat de cultuur aan het begin van het christendom evangeliseerde, was deels de radicale liefde die christelijke huwelijken en gezinnen kenmerkte. Wat velen tot het christendom aantrok was het getuigenis van de martelaren!

In februari organiseert het aartsbisdom Kansas City een retraite voor volwassen kinderen uit huwelijken die eindigden in echtscheiding of scheiding van tafel en bed. Volwassen kinderen uit gescheiden huwelijken vormen een grote groep slachtoffers van de seksuele revolutie. Als we luisteren naar hen die zich in de periferie bevinden, moeten we ook de pijn aanhoren van volwassen kinderen ten gevolge van echtscheiding, jonge mensen die zonder de aanwezigheid van een liefhebbende vader zijn opgevoed, degenen die op jonge leeftijd verslaafd zijn geraakt aan pornografie en degenen die emotioneel getekend zijn door losbandigheid. Het evangelie dwingt ons naar ieder mens te kijken als iemand die gemaakt is naar het beeld van God. Wij kijken naar ieder mens met de verwachting dat God zich door hen aan ons wil openbaren. Wij vereren ieder mens als van zo grote waarde dat Jezus op Golgotha zijn leven gaf voor ieder van ons. Daarom behandelen wij ieder mens met de hoogste eerbied en respect – ongeacht leeftijd, ras, etniciteit, geslacht, fysieke kracht, intellectuele vermogens of seksuele geaardheid. Dat wil niet zeggen dat wij elke gemaakte keuze respecteren en eerbiedigen.

Wij erkennen onszelf als zondaars die Gods genade nodig hebben, en daarom proberen wij medezondaars hartelijk te verwelkomen. Wij respecteren anderen genoeg om hen uit te nodigen vrij te worden van slavernij aan de zonde. De deugd der kuisheid beleven in deze overgeseksualiseerde cultuur is voor ons allen een uitdaging. Wij zijn bereid en enthousiast om samen met anderen te streven naar deugdzaamheid en elkaar te begeleiden op de weg van voortdurende bekering.

Ik bid dat de Synode over Synodaliteit niet onbedoeld morele verwarring doet herleven en nieuw leven inblaast. Als we werkelijk naar de Heilige Geest luisteren, vertrouw ik erop dat hij ons er niet toe zal brengen onze morele leer op te geven om de giftige geest van een tijdperk dat onderdrukt wordt door de dictatuur van het relativisme te omarmen.

Luisteren Ja, koers wijzigen Nee!

Telkens weer horen we dat de kerk een meer inclusieve en gastvrije plaats moet worden voor verschillende groepen: vrouwen, LGBT+ mensen, gescheiden en burgerlijk hertrouwde mensen, enz. Maar wat betekent dat? Hoe zou een gastvrije en inclusieve kerk er precies uitzien?

-     Is iedereen welkom? Zeker.

-     Moet de Kerk iedereen, ongeacht achtergrond, etniciteit of seksualiteit, altijd met respect en waardigheid behandelen? Ja.

-     Moet de kerk altijd met pastorale aandacht luisteren naar de zorgen van allen? Ja, natuurlijk.

Maar zou een kerk met deze kwaliteiten nooit een morele uitdaging vormen voor degenen die er binnen willen komen? Zou zij het gedrag en de keuzes van levensstijl moeten bevestigen van iedereen die zich voor toelating aanbiedt, Want dan vraag je eigenlijk dat de Kerk in feite haar eigen identiteit opgeeft. Ik hoop dat het duidelijk is dat het antwoord op DEZE vragen een volmondig nee is.

De dubbelzinnigheid van  de termen is een probleem. Om deze kwestie te beoordelen, stel ik voor dat we niet zozeer kijken naar de cultuur van onze tijd hier in de westerse wereld, maar naar Christus Jezus. Zijn houding van radicaal welkom is duidelijk zichtbaar in zijn dagelijkse praktijk om niet alleen met rechtvaardigen te eten en te drinken, maar ook met zondaars, met Farizeeërs, tollenaars en prostituees. Tijdens zijn hele openbare leven reikte Jezus de hand aan mensen die door anderen of door zichzelf als zondaars werden beschouwd. Voorbeelden te over. Er bestaat dus geen twijfel over dat hij gastvrij, genadig voor iedereen.

Tegelijkertijd ging deze inclusiviteit van Jezus ondubbelzinnig en consequent gepaard met zijn oproep tot bekering. Inderdaad, het eerste woord uit Jezus' mond is niet "Welkom!", maar "Bekeer u!". Tot de vrouw die op overspel was betrapt, zei hij: "Ga heen en zondig niet meer"; na de ontmoeting met de Heer beloofde Zacheüs zijn zondige gedrag te veranderen en zijn wandaden royaal te vergoeden; in aanwezigheid van Jezus erkende de goede dief zijn eigen schuld.

Er is een opmerkelijk evenwicht in het pastorale optreden van Jezus tussen verwelkoming en uitdaging, tussen barmhartigheid en oproep tot verandering. Daarom zou ik Jezus’ benadering niet simpelweg willen karakteriseren als "inclusief" of "gastvrij", maar eerder als liefdevol.

Thomas van Aquino herinnert ons eraan dat liefhebben "het welzijn van de ander willen" is. Wie dus werkelijk van een ander houdt, is weliswaar vriendelijkheid, maar aarzelt tegelijkertijd niet om, indien nodig, te corrigeren, te waarschuwen en zelfs te oordelen, om te voorkomen dat hij nog verder afdwaalt en het van kwaad tot erger komt. Niet om zijn slechtheid in te peperen, maar om zijn welzijn. Laat ik het zo zeggen: iedereen is inderdaad welkom is in de Kerk, maar wel op Christus’ voorwaarden. Niet op de onze. Niet is goed en aanvaardbaar wat wij goed en aanvaardbaar vinden, maar wat Jezus goed en aanvaardbaar vindt.

Het probleem met het gebruik van woorden als "welkom" en "inclusiviteit" is dat argumenten worden verdrongen door sentimenten, met de neiging om de zaken in kwestie te psychologiseren. De Kerk verbiedt homoseksuele handelingen niet omdat zij een irrationele angst heeft voor homoseksuelen; noch weigert zij de communie aan mensen met niet-kerkelijke samenlevingsvormen omdat zij er een kick van krijgt om exclusief te zijn; noch verbiedt zij de wijding van vrouwen omdat chagrijnige oude witte mannen met macht geen concurrentie van vrouwen kunnen velen. Voor elk van deze standpunten van de Kerk worden argumenten aangevoerd die gebaseerd zijn op de Bijbel, de filosofie en de theologische inzichten van eeuwen. Dit alles in twijfel trekken omdat het haaks staat op onze hedendaagse cultuur zou de Kerk pas echt in een crisis brengen.

Kijk eens naar het evangelie (Mt. 5, 17-37). Daar zie je beide aspecten ook. Jezus heeft het over de 10 geboden. Als je je daaraan houdt, is dat voldoende? Jezus antwoord is een duidelijk: Nee! Als je niet steelt, doodt, overspel pleegt, maakt je dat tot een mens in wie God welbehagen heeft? Nee. Jezus verdiept de 10 geboden, doet er nog behoorlijk paar schepjes bovenop. Je hebt misschien geen echtbreuk gepleegd, maar als je al naar een vrouw kijkt om haar te begeren, heb je in je hart al echtbreuk gepleegd. Als je een zeker iemand haat, heb je hem nog niet vermoord, maar daar begint het, in het hart van de mens. Is Jezus veeleisend? Jazeker. Reken maar. Hij zegt zelfs: weest volmaakt zoals uw hemelse Vader volmaakt is. Middelmatigheid is niet genoeg. Uw doel moet zijn: heilig worden. Is dat niet wat overdreven? Nee. Dat is het enige doel van uw leven. Al het andere is bijzaak. Daarom past de Kerk van Christus zich niet aan de tijd aan; aan middelmatigheid en gemakzucht.

Maar de medaille heeft altijd ook een keerzijde. Iedereen die niet aan die eisen voldoet, zijn die kansloos? Nee. Zeker niet. Lees de parabels van Het Verloren Schaap, De Verloren Drachme en De Verloren Zoon. God stelt extreme eisen. Aan wie? Aan iedereen. EN God is extreem barmhartig. Voor iedereen? Nee. Alleen voor wie een beroep doet op zijn barmhartigheid en bereid is zijn leven te veranderen.

Kardinaal Pell: Synodaal proces is “Giftige nachtmerrie”

Kort voordat hij afgelopen dinsdag overleed, schreef kardinaal George Pell het volgende artikel voor The Spectator, waarin hij de plannen van het Vaticaan voor de "Synode over Synodaliteit" hekelde als een "giftige nachtmerrie". Het werkdocument van de synode die dit jaar en volgend jaar in twee sessies wordt gehouden, is "een van de meest onsamenhangende documenten die ooit vanuit Rome zijn verstuurd", aldus Pell. Niet alleen bevat het "neo-marxistisch jargon", maar het is "vijandig tegenover de apostolische traditie" en negeert fundamentele christelijke grondbeginselen zoals het geloof in het goddelijk oordeel, de hemel en de hel.

 

De bisschoppensynode is nu bezig met het opbouwen van wat zij zien als 'Gods droom' van synodaliteit. Helaas is deze goddelijke droom uitgegroeid tot een giftige nachtmerrie, ondanks de beleden goede bedoelingen van de bisschoppen. Zij hebben een document van 45 bladzijden geproduceerd waarin zij verslag doen van de besprekingen van de eerste fase van "luisteren en onderscheidingsvermogen", die in vele delen van de wereld zijn gehouden, en het is een van de meest onsamenhangende documenten die ooit vanuit Rome zijn verzonden.

Zonder gevoel voor ironie draagt het document de titel "Vergroot de ruimte van uw tent", en het is niet bedoeld voor de nieuw gedoopten - zij die gehoor hebben gegeven aan de oproep tot bekering en geloof - maar voor iedereen die geïnteresseerd genoeg is om te luisteren. De deelnemers worden aangespoord om gastvrij en radicaal inclusief te zijn: "Niemand wordt uitgesloten".

Het document spoort zelfs de katholieke deelnemers niet aan om alle volken tot leerlingen te maken (Mattheüs 28:16-20), laat staan om de Verlosser te pas en te onpas te prediken (2 Timotheüs 4:2).

De eerste taak voor iedereen en vooral voor ambtsdragers, is te luisteren naar de Geest. Volgens het recent gepubliceerde document is "synodaliteit" niet als een manier van zijn voor de Kerk te definiëren, maar gewoon te beleven. Het draait om vijf creatieve spanningen, beginnend bij radicale inclusie en bewegend naar missie in een participerende stijl, waarbij "medeverantwoordelijkheid gegeven wordt aan anders gelovigen en mensen van goede wil" . Men beseft dat er problematische onderwerpen zijn, zoals oorlog, genocide en de kloof tussen geestelijken en leken, maar dit hoeft niet tot conflicten te leiden, aldus de bisschoppen, als het gedragen wordt door een levendige spiritualiteit.

Het beeld van de Kerk als een uitdijende tent met de Heer in het midden, is afkomstig van de profeet Jesaja. De bedoeling ervan is te benadrukken dat deze uitdijende tent een plaats is waar mensen worden gehoord en niet veroordeeld en uitgesloten. We lezen dus dat het volk van God nieuwe strategieën nodig heeft; geen ruzies en botsingen maar dialoog, waarbij er geen onderscheid gemaakt wordt tussen gelovigen en ongelovigen. Het volk van God moet daadwerkelijk luisteren, zo staat er, naar de roep van de armen en van de aarde.

Vanwege de meningsverschillen over abortus, contraceptie, de openstelling van het priesterambt voor vrouwen en homoseksualiteit, zijn sommigen van mening dat over deze kwesties geen definitieve standpunten kunnen worden ingenomen of voorgesteld. Dit geldt ook voor polygamie en echtscheiding en hertrouwen.

Wat moet men van deze potpourri denken? Het is geen samenvatting van het katholieke geloof of de leer van het Nieuwe Testament. Het is onvolledig, staat op belangrijke punten vijandig tegenover de apostolische traditie en erkent nergens het Nieuwe Testament als het Woord van God, maatgevend voor geloof en moraal. Het Oude Testament wordt genegeerd, het patriarchaat verworpen en de Mozaïsche wet, inclusief de Tien Geboden, niet erkend.

In eerste instantie zijn er twee punten. De twee laatste synoden in Rome in 2023 en '24 zullen hun leer over morele zaken moeten verduidelijken, aangezien de Relator (schrijver van het slotdocument) kardinaal Jean-Claude Hollerich de leer van de Kerk over seksualiteit publiekelijk heeft verworpen, omdat ze in strijd zouden zijn met de moderne wetenschap. In normale tijden zou dit hebben betekend dat zijn voortbestaan als Relator beëindigd was.

De synode-deelnemers moeten kiezen of zij dienaren en verdedigers zijn van de apostolische traditie inzake geloof en moraal, of dat hun onderscheidingsvermogen hen dwingt van de leer van de Kerk af te wijken. Zij moeten beslissen of fundamentele principes van de kerk over zaken als priesterschap en moraal kunnen hergedefinieerd kunnen worden of dat men over dergelijke zaken van mening mag verschillen. Buiten de synode wordt de discipline losser - vooral in Noord-Europa, waar enkele bisschoppen niet zijn berispt, zelfs niet nadat zij het recht van een bisschop om af te wijken van de kerkelijke leer hadden bevestigd; in sommige parochies en religieuze ordes bestaan reeds de facto praktijken zoals het zegenen van homoseksuele partners.

Diocesane bisschoppen zijn de opvolgers van de apostelen, de belangrijkste leraar in elk bisdom en het brandpunt van lokale eenheid voor hun volk en van universele eenheid rond de paus, de opvolger van Petrus. Sinds de tijd van de heilige Irenaeus van Lyon staat de bisschop ook garant voor de voortdurende trouw aan de leer van Christus, de apostolische traditie. Zij zijn bestuurders en soms rechters, maar ook leraren en bedienaren van de sacramenten, en zijn niet slechts toehoorders.

Het document vergroot de tent heeft oog voor de tekortkomingen van bisschoppen, die soms niet luisteren, autocratische neigingen hebben en klerikaal en individualistisch kunnen zijn. Er zijn tekenen van hoop, van effectief leiderschap en samenwerking, maar het document stelt dat piramidemodellen van gezag moeten worden vernietigd en dat het enige echte gezag voortkomt uit liefde en dienstbaarheid. De waardigheid van de gedoopten moet worden benadrukt, niet de ambtelijke wijding, en de bestuursstijlen moeten minder hiërarchisch zijn en meer participerend.

De belangrijkste deelnemers aan alle katholieke synoden (en concilies) en in alle orthodoxe synoden zijn de bisschoppen. Op een zachte, coöperatieve manier moet dit op de continentale synodes worden bevestigd en in praktijk gebracht, zodat pastorale initiatieven binnen de grenzen van de gezonde leer blijven. De bisschoppen zijn er niet alleen om de juiste procedure te valideren en een "nihil obstat" aan te bieden voor wat zij hebben waargenomen. Geen van de deelnemers aan de synode - leken, religieuzen, priesters of bisschoppen - is erbij gebaat dat de synode beslist dat er niet mag worden gestemd en dat er geen voorstellen mogen worden gedaan. Alleen de standpunten van het organisatiecomité aan de Heilige Vader doorgeven, waarmee hij kan doen wat hij wil, is misbruik van synodaliteit, betekent het buitenspel zetten van de bisschoppen, wat niet gerechtvaardigd wordt door de Schrift of de traditie. Het is geen eerlijk proces en vatbaar voor manipulatie.

Een ruime meerderheid van praktiserende katholieken steunen de huidige bevindingen van de synode niet. Evenmin is er veel enthousiasme op hoog kerkelijk niveau. Voortgaan met dergelijke bijeenkomsten vergroot de verdeeldheid. De voormalige Anglicanen onder ons signaleren terecht de toenemende verwarring, de aanval op de traditionele moraal en de opname in de dialoog van neomarxistisch jargon over uitsluiting, vervreemding, identiteit, marginalisering, de stemlozen, LGBTQ en het oneigenlijk hanteren van christelijke begrippen als vergeving, zonde, offer, genezing en verlossing. Waarom het stilzwijgen over het hiernamaals van beloning of straf, over de vier laatste dingen; dood en oordeel, hemel en hel? Tot nu toe heeft de synodale weg het transcendente verwaarloosd, ja zelfs buiten de discussie gehouden, de centrale plaats van Christus bedekt met een beroep op de Heilige Geest en wrevel aangemoedigd, vooral onder de deelnemers.

Werkdocumenten maken geen deel uit van het leergezag. Ze zijn een basis voor discussie, te beoordelen door het hele volk van God en in het bijzonder door de bisschoppen met en onder de paus. Dit werkdocument heeft radicale veranderingen nodig. De bisschoppen moeten beseffen dat er werk aan de winkel is, in Gods naam, liever vroeger dan later.

 

Kardinaal George Pell

Januari 2023

Gepubliceerd in The Spectator

ALTERNATIEF WK FILOSOFIE QATAR: DUITSLAND - FRANKRIJK

We zitten in de 89e minuut van de kwart-finale van het WK. Het staat nog altijd 0-1 door een doelpunt gescoord uit een penalty in de 10e minuut van de wedstrijd nadat Schopenhauer op smerige wijze Rousseau had neergehaald in het strafschopgebied. Sindsdien is er eigenlijk niet veel meer gebeurd. De Duitse verdedigers schuiven elkaar eindeloos risicoloos de bal toe. De Fransen vinden het prima. Ze drinken wijn en voeren gesprekken over literatuur.

Maar wacht eens even, daar komt Jean Paul Sartre! Hij pakt de bal in zijn handen, rent naar de goal, onderwijl ‘ultieme vrijheid, radicale vrijheid’ schreeuwend. En hij gooit de bal in de goal! Wat doet de scheidsrechter?

De Fransen bepleiten een geldig doelpunt.

Sartre: “De handelingsvrijheid van het individu overstijgt alle regels”.

Derrida: “Om te beginnen, de regel is nooit 100% duidelijk geweest. Niemand kan precies aangeven wat een ‘handsbal’ nu eigenlijk is”.

Foucault: “De regels van het spel zijn onderdrukkend. We zouden op zijn minst 2 punten moeten krijgen voor Sartre’s briljante kritiek op de machtsstructuur van de scheidsrechtersregels”.

Maar nee, de scheidsrechter wil er niets van weten en geeft Sartre een rode kaart. Duitsland ruikt nu zijn kans. Maar het ziet er weinig rooskleurig uit. De Duitsers liggen verslagen op het veld. Het lijkt wel of Camus hen overtuigd heeft dat voetbal ten diepste een absurd spel is, en dat het niet uitmaakt of je wint of verliest.

Maar dan staat aanvoerder Nietzsche op. Hij probeert zijn ploeggenoten ervan te overtuigen dat zij hun eigen betekenis kunnen creëren door wilskracht. Maar dat helpt niet echt, want je kunt niet weten of het scoren van een doelpunt waarde heeft voor de betekenis die ze eraan geven.

Dan staat Marx plotseling op. Hij lijkt een idee te hebben: “Meine gute, Hegel, weet je dan niet dat de enige taak van de filosoof is om het spel te interpreteren; het is zijn taak om de score te veranderen!

Marx neemt de bal mee, passt naar Nietzsche, die de bal terugkaatst naar Marx, die met een briljante omhaal tegen de onderkant van de lat schiet. De bal wordt op de lijn gestopt door keeper Braudillard. Of was de bal over de lijn?! Drama in blessuretijd! Doellijntechnologie moet helderheid verschaffen. Geen goal! De Fransen staan nog altijd met 0-1 voor.

Nu gaan de Duitsers hun zaak bepleiten.

Kant: “Luister eens scheids, het is duidelijk dat de bal in de fenomenale wereld niet over de lijn was, maar je kunt onmogelijk weten of het een goal was in de noumenale wereld!

Heidegger: “Deze technologie kun je niet vertrouwen. Het dient alleen maar om je te vervreemden van het zijnde. Wat zeggen jouw eigen ogen je?”

Hegel: “Dit is een klassiek geval: we hebben een these, geen doelpunt, en een antithese, wel een doelpunt. Daaruit volgt de synthese. Je moet ons een half doelpunt geven”.

In spanning wachten beide partijen de beslissing van scheidsrechter Confucius af.

GEEN GOAL!! Vervolgens fluit hij de wedstrijd af. De Duitsers zijn zwaar  ontmoedigd. Marx is niet geslaagd in zijn poging de wedstrijd in zijn voordeel te doen kantelen. En de Fransen? Nou ja, die drinken nog steeds wijn…..

De teloorgang van het Westen en de toekomst van de Kerk

Gastbijdrage Dwight Longenecker pr.

Terwijl het drama van "de synode van de synodaliteit" zich ontvouwt, ben ik net klaar met het herlezen van Chesterton's Everlasting Man. Het laatste hoofdstuk over de eeuwige opstanding van de Kerk is een fantastische must read voor onze tijd. Chesterton wijst erop hoe ze in de tweeduizendjarige geschiedenis van de Kerk keer op keer van binnenuit is verzwakt door ketterij, afvalligheid, immoraliteit en corruptie, en van buitenaf is aangevallen door vervolging, revolutie en afwijkende meningen.

Elke keer, schijnbaar uit het niets en voorbij alle verbeelding van degenen die haar overlijdensbericht al hadden geschreven, herrijst de katholieke Kerk, als een Phoenix uit de as.

In de tweede eeuw ondermijnden het gnosticisme en het manicheïsme het geloof met een dualistisch wereldbeeld dat leerde dat de materiële wereld slecht was en de geestelijke superieur. Uiteindelijk zegevierde de orthodoxie.

De Ariaanse controverse in de vierde eeuw was een beweging die de Heer Jezus Christus ongoddelijk maakte - en dit is belangrijk - niet schaamteloos, maar dubbelzinnig. De Arianen waren de intellectuelen, de elite, de gevestigde christenen. Ze hadden de keizer aan hun kant en pochten op de meerderheid van de bisschoppen in hun kamp. De wereld kreunde om zichzelf Ariaans te vinden, maar het Arianisme - die lauwe, laffe religie van de antichrist werd uiteindelijk verslagen en de orthodoxie kwam weer op. Het volbloedige, geestvervulde christendom kon niet worden verslagen.

De ketterij van de Albigenzen was een opgewarmde versie van het gnosticisme. Heiliger dan de gelovigen die op een normale manier wilden leven, probeerden ze het celibaat en extreem vasten af ​​te dwingen terwijl ze seksuele losbandigheid toestonden omdat voor hen het lichamelijke inferieur was. Albigenzen stierven uit. De orthodoxie keerde terug.

Het renaissance-humanisme en het protestantisme (beïnvloed door het nominalisme) kwamen op en het leek erop dat het katholicisme voorbij was. De contrareformatie schoot vooruit in een ongelooflijke golf van hernieuwd geloof en toewijding en missionaire inspanning in de Nieuwe Wereld.

Het verlichte rationalisme en het liberalisme van de achttiende eeuw brachten het bloedvergieten en de vervolging van de Franse Revolutie met zich mee. De religieuze heroplevingen van het methodisme, het Engelse evangelicalisme en de Tractarian-beweging, samen met de heropleving van het katholicisme in Frankrijk, zorgden ervoor dat de slinger terugzwaaide.

Waar zijn we nu? We worden geconfronteerd met wat ik de teloorgang van het westen noem, of het zou ook de woestenij van het westen kunnen worden genoemd. De katholieke Kerk in Europa, het Verenigd Koninkrijk en de gevestigde Kerk in de VS zijn gevallen voor het Arianisme van onze tijd, ook wel "moralistisch, therapeutisch deïsme" genoemd. Alle kenmerken van het oude Arianisme zijn aanwezig. De ketters gebruiken opzettelijk dubbelzinnige taal om hun ideeën te verdoezelen, om dogma's af te zwakken en de Kerk te 'moderniseren'. De huidige Arianen zeggen niet dat de Heer Jezus alleen maar een mens is, maar ze willen zijn Kerk laten functioneren op basis van puur menselijke motivaties, intenties en gimmickachtige plannen. Net als hun tegenhangers uit de vierde eeuw zijn ze lid van de Kerk en het maatschappelijk establishment. Ze zitten op hun cathedra, dragen rode kardinaalshoeden, bezetten theologische leerstoelen, zetelen in pauselijke commissies, Vaticaanse dicasteries en religieus-oecumenische denktanks. Ze netwerken met globalisten, adviseurs voor bevolkingsbeheersing en willen niet-katholieken en niet-christenen betrekken bij hun plannen voor een Nieuwe Wereldorde.

De hele onderneming loopt op niets uit. Niks. Het is een papieren tijger - een menselijke gimmick zonder de inspiratie van de Heilige Geest en het zal ineenstorten. Ik ben oud genoeg om te hebben gezien dat dezelfde plannen van de mens voor de Kerk eerder werden bedacht. Ze hebben allemaal uitgebreide PR-campagnes gehad, trendy logo's, veel stockfoto's van gelukkige mensen die naar de kerk gaan, en het valt allemaal tegen. Ik herinner me dat er een 'decennium van evangelisatie' was waarin het kerkbezoek kelderde, en door de jaren heen waren er talloze onmemorabele campagnes voor dit of dat goede doel.

Ze storten in elkaar - zoals deze synode van synodaliteit zal vallen - omdat het van bovenaf wordt opgelegd door mensen die (ironisch genoeg) zeggen tegen het klerikalisme te zijn. Het zal allemaal in het water vallen omdat de mensen er zelf niet in geloven, er niets om geven en er (voor wie nog op let) doorheen kunnen kijken. De katholieken die ik zie, degenen die het hardst voor het geloof werken, zijn gewone mensen in de kerkbanken die druk bezig zijn met de pro-life-zaak, werken in de Vincent de Paul-voedselverstrekking, lesgeven op de katholieke school, thuisonderwijs geven aan hun kinderen, thuisgroepen vormen, studiegroepen en gebedsgroepen. Zij vormen de hoeksteen van de Kerk. Ze zijn trouw, vrolijk en ondernemend. Ze stichten en financieren radiostations, scholen, hogescholen, evangeliserend apostolaat, non-profitorganisaties om de armen te helpen, missionaire inspanningen, uitgeverijen, apologetiek- en spiritualiteitswebsites, bouwen nieuwe parochiekerken en scholen en leven het geloof op een superkrachtige manier.

Dit zijn de katholieken aan de basis en zij sluiten zich niet aan bij de modernistische afwijkende meningen die gaande zijn op de hogere niveaus van internationale katholieke discussieplatformen. Ze doorzien dat dit een plan is van een bende andersdenkenden, academici en prelaten om de Kerk te veranderen. Zelfs als de andersdenkenden de meest radicale veranderingen in de katholieke leer zouden doorvoeren, zal het mislukken omdat ze leugens, ketterijen en meningen die in strijd zijn met de katholieke waarheid niet kunnen opleggen aan de gewone mensen in de kerkbanken. De mensen zullen niet terugdringen of rebelleren. Ze negeren de hele parade gewoon.

Het zal instorten, maar niet voordat er grote schade is aangericht. Ik kan niet voorzien wat de schade zal zijn. Het kan zijn dat ze de institutionele katholieke Kerk in het teloorgaande Westen effectief zullen vernietigen, maar ik betwijfel het. In plaats daarvan zal de gevestigde katholieke Kerk, gekaapt door de globalistische kliek, de politici en de politiek correcte elite, opereren als het religieuze gezicht van de antichristbeweging. Het zal de Kerk worden die Fulton Sheen voorspelde: een Kerk zonder kruis, zonder de kracht van God - gewoon een reservoir van religieuze ideeën, morele platitudes en flauwe menselijke pogingen van 'spiritualiteit'.

Dat kan gebeuren, en als dat zo is, kan ik voorzien waar de opstanding vandaan zal komen en hoe die eruit zal zien. Ik zie het in mijn Twitter-feed van twee priesters in Malawi. Daar lopen de kerken, de seminaries, de kloosters en de religieuze scholen over. De opstanding zal uit het Zuiden komen. Het belangrijke boek van John Allen, The Future Church, voorspelt hoe deze Kerk eruit zal zien. Zij zal jong zijn. Zij zal bruin en zwart en Aziatisch zijn. Zij zal van de Geest vervuld zijn, en zal geloven in wonderen en wonderen. Zij zal in de Bijbel en het traditionele geloof geloven. Zij zal de overgeleverde katholieke leer hoog houden. Zij zal compromisloos zijn in haar steun aan het gezin. Zij zal volledig katholiek zijn.

Originele tekst HIER

Synodaal proces als instrument om Kerk te veranderen?

Op donderdag 27 oktober heeft het Secretariaat van de Bisschoppensynode in Rome het werkdocument voor de Continentale Fase van de synode ‘Voor een synodale Kerk: communio, participatio, missio’ gepresenteerd. Dit gebeurde tijdens een persconferentie onder voorzitterschap van kardinaal Grech die werd gehouden in het perscentrum van de Heilige Stoel in Rome. Het document kreeg de titel ‘Vergroot de ruimte in uw tent’ (Jesaja 54, 2). Op grond van alle slotdocumenten van de bijeenkomsten in de verschillende Continenten stelt het Secretariaat van de Bisschoppensynode dan het Instrumentum Laboris, het werkdocument voor de synodebijeenkomsten in 2023 en 2024, samen.

Het mantra van het proces is: luisteren. Naar wie? Naar iedereen. Het werkdocument bevat een flink aantal citaten. “Deze citaten zijn gekozen omdat zij op een bijzonder krachtige, mooie of precieze manier uitdrukking geven aan gevoelens die meer in het algemeen in vele verslagen worden verwoord. De synodale ervaring kan gelezen worden als een weg van erkenning voor hen die zich niet voldoende erkend voelen in de Kerk”. De contouren van het synodale proces worden steeds duidelijker. Het biedt een megafoon voor niet-kerkelijke opvattingen. Het document geeft aan waar het synodale pad uiteindelijk toe moet leiden:  “Dit betekent een Kerk die door te luisteren leert hoe zij haar evangelisatieopdracht kan vernieuwen in het licht van de tekenen des tijds, om de mensheid een manier van zijn en leven te blijven bieden waarin allen zich als protagonisten opgenomen kunnen voelen”.

Wie zijn degenen die zich buitengesloten voelen. Par. 39: “Onder degenen die vragen om een zinvollere dialoog en een meer gastvrije ruimte vinden we ook degenen die, om verschillende redenen, een spanning voelen tussen het behoren tot de Kerk en hun eigen liefdevolle relaties, zoals: hertrouwde gescheidenen, alleenstaande ouders, mensen die in een polygaam huwelijk leven, LGBTQ-mensen, enz.” Kortom degenen die zich niet kunnen vinden in de leer van de katholieke kerk. Wat het werkdocument lijkt voor te stellen is dat we een lijst van klachten opstellen om daar vervolgens over te debatteren. De missie van de kerk is een andere. Die is niet: onderzoek alle opinies en laten we het vervolgens op een akkoordje gooien. Jezus droeg ons iets anders op: verkondig de waarheid; het is de waarheid die u vrij zal maken. Bijzonder merkwaardig is de opmerking dat de Kerk geen aandacht heeft voor polygamie. Overigens schenkt het document geen enkele aandacht aan de traditionalisten. Die voelen zich ook buitengesloten. Dat zijn ze namelijk letterlijk door paus Franciscus (Traditionis Custodes). Kennelijk is er voor deze groep geen enkele empathie.

Het synodaal proces heeft tot op heden meer weg van een sociologisch experiment en heeft weinig van doen met de Heilige Geest die door alle geluiden heen zou klinken. Dat is bijna blasfemisch te noemen. Wat steeds duidelijker wordt is dat het synodaal proces gebruikt gaat worden om een aantal kerkelijke standpunten te veranderen, waarbij dan ook nog eens de heilige Geest als advocaat in de strijd wordt geworpen, terwijl de Heilige Geest doorheen de eeuwen toch echt iets contrairs heeft geademd. Wat je vooral kunt opmaken uit de luistersessies is een verdampt geloof, dat niet meer gepraktiseerd wordt en dat de kerkelijke standpunten niet accepteert. Men klaagt dat de Kerk hun standpunten niet accepteert. Dat is trouwens niet helemaal waar. De Vlaamse en Duitse bisschoppen gaan een heel eind met hen mee, hetgeen eigenlijk nog veel tragischer is. Men wil zonde geen zonde meer noemen. Vandaar dat bekering en berouw niet meer ter sprake komen.

Voorspelbaar is de roep om toelating van vrouwen tot het priesterschap: “de actieve rol van vrouwen in de bestuursstructuren van de kerkelijke organen, de mogelijkheid voor vrouwen met een adequate opleiding om in parochies te preken, en een vrouwelijk diaconaat en priesterschap”. Een zinloze exercitie gezien het feit dat de laatste drie pontificaten expliciet hebben uitgesproken dat dit een onmogelijkheid is. In de politiek is alles voor discussie en debat vatbaar. In de Kerk niet. We hebben zoiets als een kerkelijke doctrine die niet onderhevig is aan tijd en plaats. Maar het werkdocument lijkt werkelijk alles ter discussie te stellen. Zo lezen we in par. 60: “De oproep tot bekering van de kerkelijke cultuur, voor het heil van de wereld, is concreet verbonden met de mogelijkheid om een nieuwe cultuur tot stand te brengen, met nieuwe praktijken en structuren”. En dan nog dit. “ De bisschoppen wordt gevraagd passende manieren te vinden om hun taak van validering en goedkeuring van het slotdocument uit te voeren en ervoor te zorgen dat het de vrucht is van een authentieke synodale reis, met respect voor het proces dat heeft plaatsgevonden en trouw aan de verschillende stemmen van het Volk van God in elk continent“. Kennelijk wordt het ambt van bisschop gereduceerd tot het simpelweg uitvoeren van wat uiteindelijk de grootste gemene deler is als uitkomst van een tombola van meningen. De uiteindelijke slotfase van het synodale proces kan niet anders dan uitpakken als een Poolse landdag. Het is voorspelbaar dat al degenen die hun zin niet krijgen zullen zeggen dat ze buitengesloten worden. Bij voorbaat is dit een recept voor een ramp. Als iedereen zijn zin krijgt - hetgeen eigenlijk niet mogelijk is - is de ramp compleet. Dan heeft de Kerk zichzelf verloochend en haar identiteit verkwanseld.

Bij de presentatie van het werkdocument maakte kardinaal Grech het wel heel bont door te stellen dat het de taak van de Kerk is om als versterker (amplifier) te functioneren van elk geluid vanuit de kerk, ook al staat het haaks op hetgeen de kerk altijd verkondigd heeft. Dat was ooit wel anders. In de tijd van de Contra Reformatie liet de kerk aan duidelijkheid niets te wensen over wat haar standpunten waren. Je overtuigt mensen door beargumenteerd en met volle overtuiging voor het katholieke geloof te staan. Je overtuigt niemand door alleen maar te luisteren en het daarbij te laten. Het vervelende is dat de bisschoppen de opdracht gegeven was te luisteren en vervolgens te documenteren wat er gezegd is. Deze rapporten zijn vervolgens verzameld op kerkprovincie niveau en vervolgens doorgestuurd naar Rome. Rapporten waarin de nodige ketterijen staan vermeld met de handtekening van de bisschoppenconferentie. We konden niet anders, maar ik ben er bepaald niet gelukkig mee. Menig kardinaal heeft dit geluid overigens ook geventileerd in Rome en daarbij nog meer eens de vraag gesteld wat synodaliteit nu eigenlijk is. Een helder antwoord bleef uit.

Jezus pakte het anders aan. Hij luisterde naar de twee teleurgestelde leerlingen die op weg waren naar Emmaus. Maar op een gegeven moment nam Hij het woord en maakte hen duidelijk dat ze op een dwaalspoor waren. Dat leidde ertoe dat ze omkeerden en naar Jeruzalem terugkeerden. Als wij niet omkeren eindigen we in Emmaus en zijn we nog verder van huis dan we al zijn.

Een ding is mij wel duidelijk. God is buiten beeld in dit vermaledijde synodale proces. De Heilige Geest heeft er volstrekt niets mee te maken. Onder de protagonisten van dit proces bevinden zich mij iets te veel verdedigers van het homohuwelijk, lieden die abortus niet echt een probleem vinden en zich nooit echt verdedigers tonen van het rijke geloofsgoed van de kerk, die vooral aardig gevonden willen worden door hun seculiere omgeving. Hoe onpastoraal, hoe liefdeloos. Mensen willen oprechte antwoorden. Ze willen niet naar huis gaan met nog meer vragen. Je houdt de mensen af van het heil. Ik ben inmiddels afgehaakt bij het synodaal proces.

+Rob Mutsaerts

 

Een ei is een ei

De Katholieke Kerk heeft altijd de filosofie van Thomas van Aquino omarmd. Waarom? Omdat zij gebaseerd is op het gezonde verstand. De filosofie van St. Thomas is gebaseerd op de universele gemeenschappelijke overtuiging dat eieren eieren zijn. Dat lijkt voor de hand te liggen, maar dat is het in een verwarrende wereld niet meer. De Hegeliaan kan zeggen dat een ei eigenlijk een kip is, omdat het een onderdeel is van een eindeloos proces van ontstaan. De Berkeleiaan kan stellen dat gepocheerde eieren alleen bestaan zoals een droom bestaat, omdat het net zo gemakkelijk is de droom de oorzaak van de eieren te noemen als de eieren de oorzaak van de droom. De  Pragmatist kan geloven dat we het beste uit roereieren halen door te vergeten dat het ooit eieren waren, en ons alleen het roerei te herinneren. Maar geen enkele leerling van St. Thomas hoeft zijn hersenen te kraken om tot de slotsom te komen dat een ei gewoon een ei is. De Thomist weet dat eieren geen kippen of dromen of louter praktische veronderstellingen zijn, maar dingen die worden bevestigd door de autoriteit van de zintuigen. Aldus de apostel met het grote verstand G.K. Chesterton.

Er zijn kennelijk weinig Thomisten en Chestertonians meer, mensen voor wie duidelijk is dat een jongen een jongen is, en een meisje een meisje. Het zijn biologische gegevens die je met je zintuigen kunt waarnemen. Een jongen is niet iets dat bestaat zoals een droom bestaat; het is niet de droom die de oorzaak is van zijn wezen en niet het wezen dat de oorzaak is van zijn droom. Je kunt er zoveel  plastische chirurgie op los laten als je maar wil en vervolgens vergeten hoe het lichaam er oorspronkelijk uitzag, dat doet er ook niets aan af dat hij nog steeds een jongen is.

Hoe is het zover gekomen. Ik steek mijn licht op bij Chesterton.

Er zijn twee centrale waarheden die Chesterton verdedigt: het gezin en het geloof. De hele moderne maatschappij voert oorlog tegen deze twee waarheden. De aanval op het gezin is een aanval op het leven zelf, en de aanval op het geloof is een aanval op de Schepper van het leven.

Chesterton stelt dat het gezin de basiseenheid van de samenleving is, zoals de cel dat is voor het lichaam. Als je de cel in kleinere delen opsplitst, vernietig je het lichaam. Als we dus de nadruk leggen op individuele rechten, ondermijnen we altijd het gezin, en geven we uiteindelijk controle aan een externe en onnatuurlijke kracht: de staat. Het gezin is als een klein koninkrijk dat zijn eigen burgers creëert en liefheeft. "De eerste dingen moeten de eigenlijke fonteinen van het leven zijn, liefde en geboorte en babytijd; en dit zijn altijd overdekte fonteinen, die stromen in de stille hoven van het huis."

Chesterton zegt dat hij meer sympathie heeft voor de "gewone vrolijke inbreker" dan voor de cynische architect van de moderne staat, die "in plaats van fatsoenlijk te stelen voor zijn gezin, het idee van een gezin zelf wil stelen." Dat is precies wat er gebeurd is. Het gezin wordt van alle kanten ondermijnd. Er zijn vijanden van het gezin die proberen het te vernietigen door het te herdefiniëren, door op te roepen tot het homohuwelijk, door op te roepen tot het niet-huwelijk, door iedereen die met iemand samenwoont en alles doet wat hij wil een gezin te noemen. De grootste slachtoffers van deze aanval op het gezin zijn de kinderen, die misbruikt, verwaarloosd of, erger nog, weggevaagd worden. Chesterton herkent een drievoudige aanval op het gezin: echtscheiding, feminisme en seksuele immoraliteit.

Echtscheiding is de meest voor de hand liggende aanval, maar ironisch genoeg is het, omdat het zo voor de hand ligt, de meest genegeerde geworden. We hebben ons erbij neergelegd dat we echtscheiding bijna nonchalant accepteren, alsof het iets normaals is. Het huwelijk heeft zijn betekenis verloren omdat de gelofte zijn betekenis heeft verloren. Echtscheiding is slechts de helft van het probleem. De andere helft is het hertrouwen. Chesterton wijst erop dat als de huwelijksgelofte gemakkelijk kan worden verbroken en daarna opnieuw met iemand anders kan worden gesloten, dit het romantische element uit de gelofte haalt en de gelofte van zijn belang ontdoet. Dit is wat Chesterton het "bijgeloof" van echtscheiding noemt: het idee dat geloften ineens iets betekenen in een tweede huwelijk, terwijl ze in het eerste huwelijk kennelijk niets betekenden. "Het meest voor de hand liggende effect van een lichtzinnige echtscheiding is een lichtzinnig huwelijk."

Terwijl echtscheiding het gezin letterlijk verscheurt, zijn feminisme en seksuele immoraliteit subtielere vijanden die het gezin zowel van binnenuit als van buitenaf ondermijnen. Het fundamentele probleem van het feminisme is de misvatting dat mannen en vrouwen gelijk zijn. Het komt misschien als een schok voor sommige mensen, maar er is toch echt een verschil tussen mannen en vrouwen. Chesterton zegt: "Het verschil tussen man en vrouw verklaart bijna alles wat er gebeurd is. We moeten ons dat realiseren als we proberen man en vrouw gelijk te maken."

Hij zegt dat van de twee geslachten, de vrouw de machtigste positie heeft. De vrouw controleert het huis, die fundamentele eenheid van de samenleving. Als je het huis beheerst, beheers je de maatschappij. Chesterton zegt: "Als ik denk aan de macht van de vrouw, knikken mijn knieën onder me." Ironisch genoeg gaven de feministen, door hun macht thuis op te geven, al hun macht op. Toen ze naar de werkplek verhuisden, werden de meeste vrouwen zoals de meeste mannen, in die zin dat ze loonslaven werden, maar ze wonnen niets, en ze wonnen zeker geen macht. Het was een duidelijke stap naar beneden. "Wat men de economische onafhankelijkheid van vrouwen noemt, is hetzelfde als wat men de economische loonslavernij van mannen noemt." Feministen hebben het voorrecht om hun kinderen op te voeden overgedragen aan een kinderopvang of een openbare school. Of ze deden nog iets ergers: ze vermoordden hun kinderen.

Chesterton sprak zich welsprekend uit tegen geboortebeperking (‘birthcontrole’), en viel allereerst de oneerlijkheid van de term zelf aan. Het wordt geboortebeperking genoemd, terwijl het in feite geen geboorte en geen controle is. In een van zijn vele profetische uitspraken zegt Chesterton: "Ik zou die humanitairen die nachtmerries krijgen van nieuwe en ongewenste kinderen - want sommige humanitairen hebben zo'n afschuw van de mensheid - kunnen vertellen dat als de recente daling van het geboortecijfer zou aanhouden, er uiteindelijk helemaal geen kinderen meer zouden zijn; dat zou hen zeer troosten."

Hij waarschuwde dat de geboortebeperking zou leiden tot abortus en het zou worden beschouwd als een teken van "vooruitgang". Vooruitgang is een betekenisloze term die geprezen wordt door een seculiere samenleving. Je kunt pas echte vooruitgang boeken als je je doel of ideaal definieert; dan kun je bepalen of je al dan niet dichter bij het bereiken ervan komt. Maar de wereld beschouwt iets als "progressief", niet door wat het dichterbij brengt, maar door wat het verlaat. Als een traditie wordt vernietigd, wordt dat "vooruitgang" genoemd. Vooruitgang is een glibberig woord dat steeds van vorm verandert. In zijn profetische boek Eugenics and Other Evils zegt Chesterton dat het kwaad altijd gebruik maakt van dubbelzinnigheid. "Het kwaad wint altijd door de kracht van haar prachtige bedriegers... en er is in alle tijden een rampzalig verbond geweest tussen abnormale onschuld en abnormale zonde."

Het feminisme is zeker een voorbeeld van de rampzalige alliantie tussen onschuld en kwaad. Feministen klagen over echt onrecht tegen vrouwen, maar sluiten vervolgens een verbond met een kwaad dat veel erger is. Ze verheerlijken iets dat "keuze" heet (nog zo'n dubbelzinnig woord) en overtuigen zichzelf ervan dat het doden van baby's iets te maken heeft met waardigheid en vrijheid. De feministes zijn hebben de vrijheid en macht die ze thuis hadden opgegeven om loonslaven op de werkplek te worden, en die Gods heiligste gaven van geboorte en moederschap hebben opgegeven terwijl ze beweren dat ze "reproductieve vrijheid" uitoefenen.

Geboortebeperking baant natuurlijk de weg naar seksuele immoraliteit, wat een andere destructieve kracht is tegen het gezin. In 1926 waarschuwde Chesterton dat de volgende grote ketterij een aanval zou zijn op de moraal, vooral op de seksuele moraal. "De waanzin van morgen is niet in Moskou, maar veel meer in Manhattan." Inderdaad stortte het Sovjet-communisme in onder zijn eigen gewicht (zoals Chesterton voorspelde) en bleek het niet echt de ultieme bedreiging voor de vrije wereld. Maar de seksindustrie, onder de mantel van het kapitalisme, is een stil, glibberig beest dat in het donker kruipt en overal zijn tentakels heeft en onze samenleving vernietigt.

De aanval op het gezin is direct verbonden met de aanval op het geloof. Dat komt omdat het gezin direct verbonden is met de Heilige Familie. Elke vader is Jozef: een vakman, een beschermer, een kostwinner. Elke moeder is Maria: een dienares, een model, een voorspreker. Elk kind is Jezus: een bezoeker uit de hemel, voor een tijd aan zijn ouders toevertrouwd. Het huwelijk is een sacrament. Het onthult een religieuze waarheid: dat liefde onvoorwaardelijk is en dat liefde levengevend is. De aanval op het gezin is vooral een aanval op een religieuze waarheid. En het is een aanval op de religie die deze waarheid heeft onthuld: de rooms-katholieke kerk. Het geloof verdedigen betekent het gezin verdedigen. Maar het betekent ook de verdediging van het geloof, zijn voorschriften, zijn praktijken, zijn zuiverheid. De aanvallen komen van alle kanten en zijn zowel subtiel als openlijk. Chesterton zegt: "Wat in de wereld van vandaag werkelijk aan het werk is, is anti-katholicisme en niets anders."

Wat wij bestrijden is een nieuwe en valse godsdienst, veel krachtiger maar veel minder nobel dan die waartegen onze beschaving in het verleden streed. Zij vertrouwt zichzelf volledig toe aan de anarchie van het onbekende en, tenzij de beschaving haar kan ontnuchteren met een schok van teleurstelling, zal zij voor altijd onuitputtelijk zijn in nieuwigheden van perversie en hoogmoed.

Het is de meest subtiele van alle aanvallen op de Kerk, het idee dat het er niet toe doet wat je gelooft, en dat het daarom het beste is om er niet eens over te praten. Chesterton zegt dat godsdienstvrijheid zou betekenen dat we vrij zijn om over onze godsdienst te praten. In de praktijk betekent het echter dat we er nauwelijks over mogen praten. We hebben ironisch genoeg het punt bereikt dat we alleen nog maar over het weer mogen praten, en dat noemen we vrije meningsuiting en "de volledige vrijheid van alle geloofsovertuigingen".

Chesterton: "De tegenstanders van het christendom zouden alles geloven behalve het christendom." We hebben inderdaad gezien dat de meest bizarre sekten en cultussen serieus worden genomen, terwijl de Kerk belachelijk wordt gemaakt. Elke ketterij heeft een deel van de waarheid genomen en de rest weggegooid. Zo raakten de Lutheranen geobsedeerd door "geloof alleen", Calvinisten door de soevereiniteit van God, Baptisten door de Bijbel, Zevende Dag Adventisten door de Sabbat, enzovoort. De katholieke kerk wordt aangevallen omdat ze te sober of te opzichtig is, te materieel of te spiritueel, te werelds of te wereldvreemd, te ingewikkeld of te simplistisch. Katholieken worden bekritiseerd omdat ze celibatair zijn maar ook omdat ze te veel kinderen krijgen, bekritiseerd omdat ze oneerlijk zijn tegenover vrouwen maar ook omdat "alleen vrouwen" naar de mis gaan. De modernisten klagen dat de katholieke kerk dood is, en klagen nog harder dat zij zoveel macht en invloed heeft. De secularisten bewonderen de Italiaanse kunst terwijl ze de Italiaanse religie verachten. De wereld berispt katholieken voor hun zonden, en erger nog, voor het belijden van hun zonden. Protestanten zeggen dat katholieken de Bijbel niet serieus nemen en bekritiseren hen vervolgens omdat ze zo letterlijk zijn over de Eucharistie. Uiteindelijk is elke aanval op de Kerk een aanval op het priesterschap en de Eucharistie. Elke aanval op de Kerk is een aanval op Christus, God die als kind kwam, en die een Kerk stichtte en die het brood en de kelk ophield en zei: "Dit is mijn lichaam. Dit is mijn bloed."

Chesterton verdedigde de Kerk, zelfs toen hij nog een buitenstaander was. Ironisch genoeg moeten wij vandaag de dag soms de Kerk verdedigen tegen insiders, tegen katholieken - tot in Rome toe - die hun eigen geloof willen ondermijnen. Toen Chesterton in 1936 stierf, noemde paus Pius XI hem een verdediger van het geloof. Hij is nog steeds een verdediger van het geloof, een apologeet voor het gezonde verstand en de goddelijke openbaring, want zijn woorden zijn nog steeds effectieve wapens tegen de aanvallen die van alle kanten komen. Hij werpt zijn tegenstanders met gemak van zich af. Hij maakt nog steeds bekeerlingen, maakt van zijn vijanden vrienden, van zijn tegenstanders bondgenoten.

Verminking

De stichting Rutgers heeft een manifest opgesteld dat inmiddels door 37 organisaties is ondertekend. Het manifest roept de regering op concrete maatregelen te nemen om scholen te dwingen meer tijd en aandacht te geven aan seksuele voorlichting. Rutgers wil met name dat naast biologische aspecten van seksualiteit er meer aandacht moet worden geschonken aan diversiteit en gender. Dat lijkt mij een slechte zaak. De leerlingen zijn namelijk het kind van de rekening.

Laten we eens kijken naar de website van de Medische kliniek Velsen. Zo’n geslachtsveranderende operatie, wat gebeurt er dan. Ik citeer de kliniek: “Bij man-naar-vrouw-transgenders kan er een borstvergroting en een vaginaplastiek plaatsvinden, als u dat wenst. Tijdens de vaginaplastiek wordt van het weefsel van de penis en scrotum de vagina gecreëerd. Hierbij worden onder andere de zwellichamen verwijderd, net als de testikels. Bij vrouw-naar-man-transgenders zijn de borsten, eierstokken, eileiders en baarmoeder al in een eerder stadium – en waarschijnlijk in een ander ziekenhuis – verwijderd. In onze kliniek combineren wij deze ingrepen met de genitale reconstructie-operaties, als u dat wenst. Welke type penisreconstructie wordt verricht, is afhankelijk van uw wensen en verwachtingen. Tijdens een metadoïoplastiekoperatie wordt van de clitoris een minipenis gecreëerd. Een phalloplastiek geeft een grotere penis.”

Voorstanders van dergelijk medisch handelen zijn van mening dat kinderen op basisscholen hiervan op de hoogte gesteld moeten worden. En dat minderjarigen zelf moeten kunnen beslissen om dergelijke onherstelbare verminking - want dat is het -over te gaan. Het zou een schending van vrijheid zijn als zulks niet mogelijk is. Het wordt gepresenteerd als recht op vrijheid. Mijn vraag: wiens vrijheid? Wiens vrijheid wordt geschonden. De vrijheid van de ouders om hun kind op te voeden naar hun inzichten wordt zondermeer geschonden. Laat de gezinnen met rust! Maar nee, de genderideologen nemen daar geen genoegen mee.

Nu zijn er ook ouders die instemmen met hun kind met een geslachtsveranderingswens. Hoe je het ook wendt of keert, het resultaat van dergelijke operaties is onherstelbare verminking. Valt dit niet onder de kwalificatie kindermishandeling? Als ouders ermee instemmen dat hun zoontje zijn lichaam onherstelbaar beschadigt om van hem iets te maken wat hij niet is en nooit zal worden met lichamelijke constructies die niet functioneren.  Ouders die toestaan dat hun kind dit ondergaat en daarmee instemmen dat de kans groot is dat hun kind levenslang in de war, depressief en onzeker is, kun je moeilijk liefdevolle ouders noemen. Liefdevolle ouders hebben het beste voor met hun kinderen, en het steriliseren en castreren van je kinderen valt niet te rijmen met ‘liefdevol’.

Degenen die menen dat je hierover van mening kunt verschillen hebben kennelijk een merkwaardig idee van moraal. Het met volle instemming castreren en verminken van kinderen, als dat geen objectief kwaad is, dan weet ik niet meer wat wat kwaad wel is. Als dit soort mishandeling niet onder de noemer van het kwaad valt, wat dat wel? Dan is alles subjectief en relatief. Als we geen gemeenschappelijke noemer meer hebben, dan hoef je ook nergens meer over te discussiëren. Dat doen voorstanders dan ook niet. Simpelweg omdat ze geen argumenten hebben. Daarom schreeuwen ze en roepen maar zoiets als ‘transfoob’. Ja, dan is de discussie meteen ten einde.

Kom niet aan met de kreet: ‘we doen het uit liefde’. Niet alles wat liefde genoemd wordt is het ook. Wat kan mij het schelen dat ouders ermee instemmen. Hoezo is dat relevant als het om mishandeling gaat? Als een meisje opgroeit zonder borsten, zonder de mogelijkheid om kinderen te krijgen, hoezo is de toestemming van ouders relevant? Zal ze als ze veertig jaar verder is zeggen: ‘nou ja, mijn ouders hebben ermee ingestemd toen ik 15 was’? Laat ik het zo zeggen. Hebben ouders het recht om hun kinderen te verminken? Of hebben kinderen het recht om niet verminkt te worden? Dit lijkt mij een no-brainer.

Dit op zich al een kwalijke zaak, maar organisaties die pleiten voor het recht van ouders om dit met kinderen te laten doen zijn nog erger. Waarom ik dit zeg: wat doen we kinderen aan?! Ik heb eens een jongen van 16 begraven. Hij had zich laten transformeren en kreeg daarbij de steun van een zogeheten ‘transgendercoach’. Een onzekere jongen. Dat lijkt me niet zo ongewoon op die leeftijd. Onzeker over zijn identiteit. Na zijn geslachtsveranderende operatie had hij helemaal geen idee meer van zijn identiteit. En beroofde zich van het leven. En zijn ouders hebben sindsdien nooit meer iets vernomen van al die organisaties die hem zo stimuleerden. Geen compassie, niks. Het past kennelijk niet in hun straatje. Zijn ouders beschouwen de gendercoach en de kliniek als medeplichtig aan moord. Ik begrijp ze.

 

Rob Mutsaerts

Haaren