Mag Willem in een hertenkamp wonen?

Is Willem een meisje als hij vindt dat hij een meisje is? Nee, dat is hij uiteraard niet. De gendermaffia eist evenwel dat Willem voortaan als een meisje behandeld moet worden. Niet de objectieve werkelijkheid geldt, maar het sentiment. Als Willem vindt dat hij een hertje is, mogen we hem dan in een hertenkamp plaatsen? Wat is doorslaggevend of je een jongen of een meisje bent? Kennelijk niet het geslacht. Wat dan wel. Het gevoel? Maar hoe kun je zeggen dat je een meisje bent als je daar niet eens een definitie van kunt geven? Hoe kun je je een meisje voelen als je niet eens kunt aangeven wat een meisje tot meisje maakt. Het is het subjectivisme dat volledig doorgeslagen is. Dat is niet zonder gevolgen. C.S. Lewis schreef er een boek(je) over: The Abolition of Man (De Afschaffing van de Mens). Lewis had een vooruitziende blijk. Het boek dateert van 1943!

Lewis begint met het bekritiseren van een destijds recent gepubliceerd leerboek voor Engels voor basisscholen. Hoewel de auteurs van het boek beweren dat ze de principes van correct schrijven onderwijzen, betoogt Lewis dat ze op subtiele wijze de filosofie van het subjectivisme bepleiten: de opvatting dat waardeoordelen geen objectieve waarheid hebben en alleen de persoonlijke gevoelens en emoties van de spreker tot uitdrukking brengen. De auteurs van het tekstboek maken er bijvoorbeeld bezwaar tegen om het woord "subliem" toe te passen op een waterval, omdat deze uitspraak geen enkel feit over de waterval uitdrukt, maar alleen een emotionele reactie erop.

Voor Lewis is het standpunt van de auteurs van het leerboek gevaarlijk omdat het het vermogen van een individu ontkent om morele en esthetische oordelen te vellen. In het licht van deze bewering pleit Lewis voor de noodzaak van objectieve waarden. Kinderen worden niet geboren met een aangeboren begrip van de morele impulsen die zij zouden moeten volgen; dit vermogen moet in hen gevoed worden door hun ouders en leraren. De training van de gevoelens of emoties is belangrijk voor de vorming van een compleet, goed afgerond menselijk wezen. Lewis beweert dat het de schrijvers het hoofd - het rationele deel van de mens - benadrukken ten koste van het hart of het emotionele deel, wat resulteert in "mensen zonder hart”. De nadruk op het gevoel in de moderne samenleving strekt zich ook uit tot de wetenschappelijke wereld, waar de natuur wordt behandeld als een object dat moet worden ontleed en geanalyseerd. Als deze trend niet wordt tegengegaan, zou dit kunnen leiden tot een elitegroep van technische experts die de macht grijpen om de mensheid te controleren en te vormen via het onderwijssysteem.

Lewis contrasteert de moderne waardevrije benadering van onderwijs met een reeks morele basisvoorschriften die in alle wereldculturen bestaan, uitgedrukt door de Chinese filosofische term "de Tao". Wij zouden zeggen de (morele) Natuurwet. Voor Lewis is de Tao een onontkoombaar deel van de werkelijkheid; als de maatschappij deze verwerpt, verwerpt de maatschappij zowel het rationele als het emotionele deel van de menselijke natuur, waardoor de menselijke natuur gereduceerd wordt tot het ruwe dierlijke deel. Om deze rampzalige "afschaffing van de mens" te voorkomen, moet het onderwijssysteem morele waarden centraal gaan stellen, en moet de wetenschap een nederiger houding ontwikkelen, waarbij de natuur ten dienste wordt gesteld van de mens in plaats van te trachten hen beiden te domineren.

De rampzalige genderideologie die onze tijd terroriseert ontkent het bestaan van objectieve morele waarden die voor iedereen gelden. Meisjes en jongens bestaan niet meer. Zelfs feministen worden hun vrouwenrechten ontnomen. Het leidt tot transhumanisme, tot de afschaffing van de mens. Het is de paradox van onze tijd. Enerzijds wordt wetenschap de enige bron van kennis toegedicht. Alles wat niet wetenschappelijk is, heeft geen realiteitsgehalte. Alleen de objectief waarneembare feiten tellen. Filosofie en religie zijn geen (exacte) wetenschappen en tellen dus niet mee. Anderzijds wordt louter het gevoel aangemerkt als bestaande realiteit en tellen de feiten helemaal niet mee. Voor argumenten is derhalve geen plaats meer. Vandaar dat geschreeuw. Argumenten worden niet gewaardeerd. Rare jongens. Ze hebben heel wat verminkingen op hun geweten. En totaal verlies van identiteit. En zelfmoorden.

Synodaal proces: naar Jeruzalem of Emmaus?

Joep gaat voor het eerst naar school. In de klas zegt hij trots dat hij kan schrijven. Thuis had hij gezien dat zijn moeder een verhaal voorlas van een stuk papier waarop allemaal mysterieuze tekens stonden. Dat kan ik ook, zegt Joep. En hij krabbelt wat op een blad papier. Joep is trots op het resultaat: mooi verhaal, hé.

Joep heeft geen idee van letters of woorden, laat staan van zinnen. Wat Joep op papier krabbelde is helemaal geen tekst, maar zomaar wat gekras. Stel nu dat de juf zou zeggen: goed gedaan, Joep. Het is helemaal goed zo. Stel dat ze dat tegen elk kind zegt, ook tegen de kinderen die al een paar jaar op school zitten. Stel dat ze geen enkel kind corrigeert, alleen maar bevestigt dat wat het kind doet, goed is. En zo gaat het ook als rekenen op het programma staat. Geen enkele uitleg geen enkele logica, geen enkele correctie, elke uitkomst is goed. Joep, hoeveel is zes min drie? ‘Blauw’. Nou ja, als Joep dat vindt is dat het goede antwoord. We snappen dat zo’n school volstrekt overbodig is.

Hoe is het met de Kerk gesteld? Nog één generatie en er is vermoedelijk nog maar weinig van over in de westerse wereld. Zou het synodaal proces een ommekeer kunnen bewerkstelligen? Luisteren is het devies. Wat willen we eigenlijk bewaren? Waar staat de Kerk eigenlijk voor, wat is haar specifieke kenmerk? Hoe kunnen we weer tot bloei komen? Wat zeggen de mensen hierover?

Bij de antwoorden die verzameld zijn door de parochies en bisdommen zitten zinvolle suggesties, mooie aanzetten en zoeken naar identiteit. Maar wat toch overheerst is de mening dat de Kerk zich moet aanpassen aan de tijd, aan de seculiere cultuur, aan wat mensen willen. Het sentiment overheerst en niet het argument. Inspraak zonder inzicht leidt altijd tot uitspraken zonder uitzicht. Vergelijk het met de geschetste (fictieve) situatie op school. Zonder kennis, zonder vaardigheden, zonder aanvaarding van Bijbel, Traditie en Leergezag is de Kerk volstrekt overbodig. Een Kerk die alleen maar luistert, maar niet onderricht, corrigeert, niet spreekt over onveranderlijke objectieve waarheden, heeft niets te bieden. Een Kerk die niet tegen de huidige seculiere cultuur ingaat, die niet corrigerend en lerend optreedt, die haar moraal niet verdedigt, heeft geen bestaansrecht meer.

Ik veroordeel de mensen die deze ideeën bepleiten niet, maar ze dragen er wel toe bij dat de Kerk, die zich nog louter in de marge bevindt, over de afgrond geduwd wordt. Een aloud gezegde luidt: Een Kerk die trouwt met de tijd zal spoedig weduwe zijn. Ze gaat gewoon op in haar omgeving en wordt volstrekt onzichtbaar, zonder identiteit en heeft dus geen bestaansrecht meer.

Jezus liep een heel eind mee met de twee vrienden die van Jeruzalem op weg waren naar huis, naar Emmaus. Jezus luisterde aandachtig, liep een flink stuk met hen mee, had begrip voor hun teleurstelling, maar greep op een gegeven moment wel in. Hij maakte duidelijk dat ze er helemaal naast zaten en legde vervolgens uit hoe het wel zat. De teleurstelling sloeg om in vreugde en ze keerden om naar Jeruzalem.

Misschien moesten wij dat ook maar eens meer doen. Duidelijk aangeven waar we voor staan, vergezeld van heldere argumenten, want die hebben we. En niet de nadruk leggen op veilige onderwerpen zoals klimaatverandering waarover iedereen het eigenlijk wel eens is en waar niemand aanstoot aan zal nemen. En niet zoals in Duitsland kerkelijke standpunten willen wijzigen. Degenen die menen dat dit tot de mogelijkheden behoort, belanden uiteindelijk niet in Jeruzalem, maar in Emmaus.

Vieren van euthanasie?

(Ingezonden artikel)

In Canada vond een opmerkelijke kerkelijke ceremonie plaats nadat euthanasie had plaatsgevonden. De voorganger was bereid een kerkelijke ceremonie te verzorgen. Prof. Boer heeft hieromtrent zijn gedachten geformuleerd (Nederlands Dagblad 24/5/22). Hij keurt het af, maar op een wijze die de aloude christelijke overtuiging uitholt. Knap verborgen, slim versluierd, zoals het de crypto-modernist betaamt.

Het artikel van ethicus prof Boer is een prachtig voorbeeld van crypto-modernisme: een ogenschijnlijk orthodoxe positie met een traditioneel jargon, dat – niet in taal maar naar strekking – ouderwets vrijzinnig is. Paus Franciscus is hierin de kampioen, hij heeft het vervolmaakt.

Er is geen ruimte meer om iets moreel lastig of problematisch te vinden” zegt Boer. Euthanasie-zegenen is echter helemaal niet moreel ‘lastig’, maar (traditioneel) gewoon moreel verwerpelijk.

“De gebeurtenis past in een radicaliserende trend: dingen zijn ofwel goed, ofwel fout. En als ze niet

verkeerd zijn, noem ze dan gewoon goed”.

Het is echter precies andersom. Volgens deze mensen zijn dingen helemaal niet ofwel (objectief) goed, ofwel (objectief) fout. Ze zijn juist subjectief: voor jou fout, voor mij goed. Dát is het probleem.

Boer: “Dat dingen lastig zijn en blijven, is cruciaal”.  Boer noemt dan enkele voorbeelden. Maar die zijn helemaal niet ‘lastig’. Die zijn moreel kraakhelder:

 Mozes die echtscheiding toestaat (Boer noemt niet Christus die het niet toestond).

-       Geweld, dat in het paradijs niet voorkwam (hij noemt niet de rechtvaardige oorlog).

-        Eten van vlees, pas toegestaan na de zondeval (onzin, het mogen heersen over vee is van voor de zondeval).

-        Het vegetarische manna dat God geeft (hij noemt maar even niet de kwartels).

“De teloorgang van die tussencategorie (waarin sommige christenen ook genderdysforie, homorelaties en abortus zetten) is een tendens die lang niet altijd heilzaam is”  zegt prof Boer dan.

De crypto-modernist waakt er altijd voor de traditionele leer frontaal af te vallen; hij verwijst graag naar anderen, of naar de ingehaalde praktijk. Het is altijd puzzelen de bedoelingen van de crypto-modernist te ontwaren, immers: oude taal, nieuwe strekking. Zo ook in deze zin. Wat zegt hij hier eigenlijk? Er is een morele twijfelcategorie (euthanasie) en dat je daar niet meer twijfelend over wordt gedaan (zoals die inzegenaars deden) is niet heilzaam. De boodschap is dus: Mensen, ga moreel twijfelen! Welnu, typisch ‘crypto’ is dit: hoewel hij dit niet in klare woorden zegt roept hij hier impliciet de traditionele christenen tot precies hetzelfde op. Tot hen die abortus en euthanasie intrinsiek verwerpelijk vinden: Mensen ga toch eens twijfelen, dat is heilzaam. Dát is crypto-vrijzinnigheid.

Toch wordt altijd op enig moment de strekking (niet de woorden) wel duidelijk. Zo ook - na enig geduld - meestal wel bij Franciscus. Bij Boer komt hier die aap uit de mouw:

-         “Echtscheiding: soms kan het niet anders” (hij noemt dan de vechtscheiding)

-         “Abortus is soms begrijpelijk, maar het een vrouwenrecht noemen miskent die andere kant: het doden van een mens in wording”. De abortushandeling (met curettagetang) is nooit begrijpelijk, hoogstens zijn de motieven van de vrouw dat. En ‘mens in wording’ is typisch het jargon van Pia Dijkstra: ‘in potentie beschermwaardig’.

-         “Geen van de zelfdodingen waarover de Bijbel verhaalt, wordt veroordeeld”. Hij noemt Judas dan maar even niet.

Slotconclusie van zijn verhaal: ‘over zaken waar de Bijbel niet gemakkelijk over spreekt, moeten we met gepaste afstand en ambiguïteit blijven spreken’. Ambiguïteit als doel? Geheel in de geest van Paus Franciscus. En ‘blijven’ spreken? Alsof we dat vanouds deden.  Dit is een subjectief moreel-relativisme in nieuwe zakken. En hoe listig, ogenschijnlijk vanuit een traditionele positie. Hoe verleidelijk ook voor de gereformeerden die nu bij bosjes vallen voor deze ‘moraal van de verbinding’.

Arme kinderen…..

Wat is het recht op vrije meningsuiting waard als het op elk moment kan worden ingeperkt door wetten die "haatzaaien” strafbaar stellen? Paul Coleman heeft een alarmerende verzameling van Europese "haatzaaiende" wetten verzameld in zijn onlangs verschenen boek Zensiert. De meer dan vijftig legale valstrikken laten zien dat de grenzen van wat kan worden gezegd steeds diffuser worden. Wie vrijuit spreekt, staat al snel met één been in de beklaagdenbank. Wie kunnen we in de beklaagdenbank aantreffen: de politicus die uit de Bijbel citeert, de journalist die de kwestie duidelijk verwoordt, de priester die de waarheid van zijn geloof niet wil verloochenen, of zelfs de politieman die twittert wat hij vindt van gender justice. Want al deze wetten die de beklaagden hebben overtreden, hebben één ding gemeen: het is onduidelijk wat het misdrijf is. Er is geen duidelijke definitie van "haatzaaiende taal". Wie bepaalt wanneer er sprake is van haatzaaien? Luidruchtige lobbygroepen, gekwetste minderheden, individuele rechters en "politieke correctheid" wat men nog openlijk mag zeggen, onderwijzen, eisen of geloven. Eén verkeerd woord, één verkeerde tweet, en je wordt er al snel van beschuldigd een fundamentalist te zijn of te discrimineren.

We leven in een tijd dat slogans het moderne leven bepalen. Make America Great Again, Get Brexit Done, Wir Schaffen Das, Yes We Can. Complexe materie wordt gereduceerd tot een holle frase. Nu moet ook de traditionele definitie van huwelijk op de schop. Argumenten worden niet aangevoerd, wel een kreet: Liefde is Liefde. Met deze drie woorden zou alles gezegd moeten zijn. Twitter is het aangewezen medium voor deze nieuwe manier van debatteren. Vorig jaar plaatste Ursuala von der Leyen - voorzitter van de Europese Commissie - de simpele tweet: Haat is Haat. Dit als voorzetje op verstrekkende voorstellen om het strafrecht te hervormen.

Als liefde liefde is, dan is haat haat, zo moet zij gedacht hebben. Helaas bleef het niet bij een Twitterbericht, maar heeft de Europese Commissie op 9 december het Europees Parlement meegedeeld dat zij voornemens is de lijst van EU-misdaden uit te breiden met Haatzaaien en Haatmisdrijven. Dat is nogal wat. Want elk EU-lid heeft zijn eigen strafrecht. Bij EU-misdrijven gaat het over bijzonder zware misdrijven die de landsgrenzen overschrijden en die bestreden moeten worden met minimum maatregelen die voor alle aangesloten landen gelden. Dat is een kort lijstje: terrorisme, wapenhandel, mensensmokkel, drugshandel en georganiseerde misdaad. Ursula von der Leyen wil hier dus Haatzaaien aan toevoegen, want ja, haat is haat. Verdere argumentatie was kennelijk niet nodig.

Maar er is een probleem. Strafrecht vereist heldere definities. Maar er bestaat geen definitie van haatzaaien. Alleen al om die reden is het een omstreden begrip. Juristen, advocaten en rechters kunnen niets met strafbepalingen waarvan onduidelijk is wat het omvat. Er is ook geen definitie voor te maken. Wettelijke bepalingen die het woord haatzaaien bevatten zijn vaag, subjectief en leiden per definitie tot willekeur. Politici die haatzaaien willen verbieden zijn populisten.

Daar komt nog bij dat het een ernstige bedreiging vormt voor het recht op vrije meningsuiting. Denk aan Finland. Elke mening die een bepaalde groep niet bevalt wordt als beledigend aangemerkt en kan tot twee jaar gevangenisstraf leiden. Geloof het of niet, maar deze wet is opgenomen in het Finse wetboek van strafrecht onder het hoofdstuk Oorlogsmisdrijven bedoeld om uitingen tegen te gaan die oproepen tot ethisch geweld of kunnen leiden tot volkerenmoord. Desalniettemin werd deze strafbepaling aangegrepen om het Fins parlementslid en voormalig minister van binnenlandse zaken Päiva Räsänen strafrechtelijk te vervolgen. Het misdrijf? Ze had een bijbelvers getwitterd dat Helsinki Pride Events in het verkeerde keelgat schoot. Uiteindelijk is zij op 14 februari jl. vrijgesproken, maar ondertussen heeft dit proces de angst voor censuur stevig aangewakkerd.

De zogenaamde haatzaaiende tweet was gewoon een bijbelcitaat. Kennelijk wordt de mening van een half miljard Europeanen gecriminaliseerd. Dat lijkt mij een serieuze aangelegenheid. Argumenteren is niet mogelijk, immers haat is haat. Tja, lekker makkelijk. Net zoals liefde is liefde, dus moet iedereen met iedereen kunnen trouwen en moet iedereen dit als een huwelijk beschouwen. Ik heb ook een slogan: Genoeg is Genoeg. Houd op met die flauwekul.

Let ik nog wat haatzaaiende teksten tegenaan gooien. In een Duitse parochie (Braunschweig) is de dirigent van het kinderkoor ontslagen: hij is getrouwd met een man. Het duo wil nu een gezinnetje stichten en heeft via internet een Afrikaanse vrouw bereid gevonden haar baarmoeder uit te lenen. “Uit liefde”, zo stond erbij. Och, wat lief. Spelbreker is het kerkbestuur dat hem ontslagen heeft. Voordat u nu krokodillentranen gaat huilen, even dit. Volgens mij is draagmoederschap misdadig tegenover het kind, dat door zijn echte moeder bedrogen wordt, en door de quasi-vader gekocht is. Het is een vorm van slavernij, want deze Afrikaanse moeder doet het uit financiële nood waarvan het duo misbruik van maakt. En het is een vorm van neo-kolonialisme. Een bestelling afkomstig uit Duitsland kun je vergelijken met kindslaven in Aziatische textielfabrieken.

Ook dit is een gevolg van die vervloekte Liefde is Liefde terreur, en dus Huwelijk voor Iedereen slogan die eruit volgt, waar men dan weer Reproductieve Rechten Voor Iedereen aan vast koppelt. Ik hoop dat kardinaal Marx en kardinaal Höllerich zich realiseren wat de gevolgen zijn van hun dwaze idee om de kerkelijke moraal te veranderen. Want dat is waar hun pleidooi voor ethische erkenning van praktiserende homoseksualiteit uiteindelijk toe leidt: erkenning van reproductieve rechten. Arme kinderen.

Waar is de Kerk?!?

Ook Nederland vangt vluchtelingen uit Oekraïne op. Het zijn vooral vrouwen en kinderen. De mannen zijn achtergebleven. Van de genderbeweging heb ik hierover nog geen enkel kritisch geluid gehoord. Normaal gesproken hebben zij ontstellend lange tenen en als maar het minste of geringste onderscheid tussen mannen en vrouwen gemaakt wordt - vooral op biologische basis - vliegen de verwijten je om de oren en staat de cancelmaffia op. Dat vrouwen, transgenders, queers en non-binaire personen ook in het leger opgenomen moeten kunnen worden staat hoog op de gender-agenda. Maar als de vraag opgeworpen wordt of voor deze categorieën ook de dienstplicht moet gelden, blijft het ineens akelig stil. Dat moeten we kennelijk toch maar overlaten aan biologische mannen. Ook aan het pacifistische front is het stil. Van die zijde is zelfs instemming te horen als het erom gaat Oekraïne van wapens te voorzien.

Het zijn vreemde tijden. Fridays for Future, Me Too, Cancel Culture, Critical Race Theory, Woke, Gender. In korte tijd hebben deze Engelse termen hun intrede gedaan in de gehele Westerse wereld. Achter al deze termen staan evenzoveel bewegingen. En dan moeten we ook nog de planeet redden, zielige ijsberen opvangen, tegen racisme vechten, tegen seksuele uitbuiting vanwege machtsmisbruik, en dan ook nog eens minderheden beschermen, vooral de LGBTQ-gemeenschap (en dan mis ik waarschijnlijk nog een paar letters). Het zou goed bedoeld kunnen zijn, ware het niet dat het in het tegendeel uitwerkt en tot nieuwe discriminaties leidt.

Giuseppe Gracia heeft hier een aanbevelingswaardig boek over geschreven: Die Utopia-Methode. Der neue Kulturkampf gegen freiheit und Christentum. Oftewel Kulturkämpfer 2.0. Zijn kernpunt: steeds meer politieke bewegingen willen de vrijheid beperken of zelfs helemaal afschaffen, en dat allemaal in naam van een nieuwe collectieve moraal die in de toekomst boven de vrijheid van het individu moet komen te staan. En wat is die moraal? Het laat zich raden: anti-discriminatie, anti-racisme, anti-fascisme en niet te vergeten klimaatverandering tegengaan. Bij elkaar genomen moet dit de Westerse cultuur verdrijven. Want waar is de Westerse cultuur volgens hen op gebaseerd: op systematisch racisme, imperialisme, vrouwvijandigheid, milieu-onvriendelijkheid, homofobie, transfobie, islamofobie etc.

Één item ontbreekt doorgaans in dit soort rijtjes: christenfobie. Deze cultuurstrijders hebben inderdaad een probleem met het christendom. Niet met religie in het algemeen, maar met het traditionele christendom, het fundament waarop het Avondland is gebouwd. Je kunt je afvragen hoe het komt dat anti-westerse ideologieën in Westerse landen - inclusief Amerika - de dominante cultuur aan het worden is. Het is toch het Westen waar de welvaart tot grote hoogten is gestegen en waar de vrijheid het minst wordt beknot. Het lijkt erop dat de nieuwe cultuurstrijders de realiteit van de Westerse wereld niet vergelijkt met socialistische, communistische en Islamitische landen - ik vermoed dat ze niet graag in Noord-Korea, Cuba, China of IS zouden wonen - maar met een utopisch land dat weliswaar niet bestaat, maar vooral is bedoeld om hun fundamentele kritiek te legitimeren.

De nieuwe klassenstrijd is er niet meer een tussen arbeid en kapitaal, maar tussen identiteiten, uiterlijke kenmerken en levenskeuzen. Ze strijden tegen onrecht op een manier die nieuw onrecht en discriminatie veroorzaken. Als je de verkeerde huidskleur hebt (alles is goed, behalve wit; blank is al helemaal fout), tot het verkeerde ras behoort, van mening bent dat biologie bepalend is voor je identiteit, of heteroseksueel bent (al het andere is goed) dan deug je niet en word je buitengesloten van elke discussie. Het komt hier op neer: de Westerse civilisatie moet radicaal weggevaagd worden: filosofie (ja, ook Plato deugt niet), wetenschap, rationaliteit, rechtspraak, het moet allemaal vervangen worden door ideologie en gevoel.

Het grote mikpunt is het christendom in het algemeen en de katholieke Kerk in het bijzonder. En daarmee ook de Joodse religie, immers het christendom is daarin geworteld. Met name het mensbeeld moet opnieuw gedefinieerd worden. Het is niet langer een Schepper die de mens met een bepaalde bedoeling geschapen heeft, beantwoordend aan een natuurwet die voor iedereen en voor alle tijden geldend is. Het begrip vrijheid moet ook een nieuwe invulling krijgen. Het klassieke christelijke beeld van de mens die een verantwoordelijkheid heeft wordt als gevaarlijk beschouwd en zou de vooruitgang tegenhouden. Het klassieke gezin moet er uiteraard ook aan geloven. Terwijl planten de dieren alle mogelijke bescherming krijgen (die dieren hebben zelfs een eigen politieke partij die voor hun belangen opkomt) en men zich uiteraard inzet om de klimaatdoeleinden te behalen, ondervindt het menselijk leven geen enkele bescherming. Met name degenen die opkomen voor plant en dier zijn voorstander de cultuur des doods als het op mensen aankomt. De moederschoot is de meest onveilige plaats voor een kind, het is immers vogelvrij. Nu ik er zo over nadenk, een partijd als D66 is stemt voor elk wetsvoorstel dat impliceert dat je er aan dood kunt gaan: abortus, euthanasie, voltooid leven, hulp bij zelfdoding. Maar o wee als je een boompje wilt omzagen. Het is trouwens nog erger. Een kinderwens wordt al sceptisch bekeken: het is slecht voor het milieu.

Ik heb een vraag. Waarom zou het er allemaal beter op worden als het christendom verdwenen is? Dan is er geen ruimte meer voor naastenliefde. Gelijkheid is geen uitvinding van de Franse Revolutie, maar heeft zijn oorsprong in het christendom. Van een rechtsstaat kan ook geen sprake meer zijn als deze en gene buitengesloten worden en als outcasts door het leven moeten gaan. Het is geen toeval dat mensenrechten alleen in die gebieden gelden waar het christendom wortel geschoten heeft. Nee, niet in China, niet in Noord-Korea, niet in moslimlanden.

De enige factor van belang die tegengas geeft is de katholieke Kerk. Haar leer is onveranderlijk. En dat blijft zo, verankerd als zij is in de Scheppingsorde en derhalve in de Natuurwet. Althans, de katholieke Kerk zou een factor van belang kunnen zijn, maar het is op wezenlijke fronten akelig stil in Rome, in de bisdommen, in de parochies. Verontruste geluiden over klimaatverandering zijn er genoeg. Maar over het gezin, het huwelijk, de bescherming van het ongeboren leven horen we bitter weinig. En als we al iets horen is het verwarring troef. De paus gaat er prat op dat hij de randen van de maatschappij wil opzoeken, de marginalen. Daar bevinden zich o.a. de traditionele katholieken. Zij krijgen geen enkele steun. Ja, daar bevinden zich ook de transgenders. Ik heb met ze te doen. Ze weten niet meer wat hun identiteit is. Het zelfmoordpercentage onder hen is schrikbarend hoog. En dat stijgt maar naarmate meer mensen meehuilen in het bos en onzekere tieners stimuleren tot uiterst discutabele praktijken over te gaan.

Ik heb het al eens eerder geschreven. Ik heb een keer een jongen van 17 jaar begraven. Ik kende hem redelijk goed. Een goeie jongen, maar erg onzeker. Hij was onzeker over zijn identiteit. Hij werd gestimuleerd als een meisje verder door het leven te gaan. Daarna ging het helemaal mis. Hij was zijn identiteit helemaal kwijt en beschouwde zich verminkt. Hij kon het leven niet meer aan en beroofde zichzelf van het leven. Van de gendergemeenschap - die zich intensief met hem bemoeid hebben - hebben zijn ouders daarna nooit meer iets vernomen. De ouders hebben nog enkele keren contact gezocht, maar ze lieten niets van zich horen. Het paste niet in hun kraam. Voor mij is het duidelijk: het gaat hen om de ideologie. Om deze jongen gaven zij niks! Zijn ouders beschouwen deze genderbegeleiders als medeplichtig aan moord. Ik begrijp ze.

De Firma R.K.Kerk

Als de katholieke kerk een beursgenoteerde onderneming zou zijn, dan zou de Raad van Commissarissen eens bij elkaar moeten komen en de afdeling ‘Europa’ eens goed onder de loep nemen. Wereldwijd gaan de zaken booming ondanks hevige concurrentie, behalve in Europa. Daar verdampt het marktaandeel in flink tempo. De omzet is dermate gedaald dat het voortbestaan in gevaar is gekomen. Men weet nagenoeg niet meer waar het merk ‘R.K.Kerk’ voor staat. Het eens zo sterke merk is volledig gemarginaliseerd. Desondanks past men de bedrijfsvoering niet aan en houdt men vast aan de strategie die al enkele decennia tot omzetdaling  heeft geleid. In Europa heeft het product R.K.Kerk haar onderscheidend vermogen verloren waardoor het merk haar identiteit verloren heeft. Er is nauwelijks nog vraag naar het eens in heel Europa zeer populaire product, de firma zelf wordt door een steeds groter deel van de clientèle irrelevant geacht. En dat terwijl de bedrijfsleiders er alles aan doen om relevant te zijn. Helaas is dit ten koste gegaan van de identiteit. Men onderscheid zich nog nauwelijks van de seculiere concurrent met als resultaat dat het publiek ons product overbodig acht. Elders kan men hetzelfde verkrijgen, maar dan beter, professioneler. Vreemd genoeg gaat men gewoon verder op de weg die al zo lang neerwaarts gaat. Kerkhervormers met en zonder mijter gaan maar verder met de infantilisering van de liturgie, de aanpassing van de theologie aan de ontkerkelijkte samenleving, de banalisering van de sacramenten, het onderricht te reduceren tot humanisme en van God een lieve opa te maken die eigenlijk alles wel oké vindt. Kortom, de hoogste tijd voor een reorganisatie, ja voor een perspectiefwisseling.

Een ommekeer moet tot de mogelijkheden horen, immers elders doet onze multinational het uitstekend: in Afrika en Azië zijn de cijfers jaar na jaar werkelijk uitstekend. Van een crisis is daar bepaald geen sprake. Met beperkte financiële middelen worden forse groeicijfers gerealiseerd. Met veel minder priesters en middelen worden spectaculaire resultaten geboekt. Men past zich aldaar juist niet aan de seculiere wereld aan, maar richt zich op ons unieke sellingpoint:  het zielenheil. Discussies over gender, klimaat en groene kerken laat men aan zich voorbij gaan. Men richt zich op het sacrale, stelt God centraal en maakt werk van de Bijbelse deugden. Men heeft geen boodschap aan zo iemand als kardinaal Hollerich die onlangs heeft beweerd dat de seksuele moraal van de Kerk sociologische en wetenschappelijk verkeerd gefundeerd is. Men weet dat het helemaal niet sociologisch of wetenschappelijk gefundeerd is, maar bijbels.

In elk managershandboek kom je de aanbeveling tegen om te leren van best practices. Waarom wil de oude vermoeide kerk van Europa die zonder ideeën is en het kompas is kwijtgeraakt niet leren van jonge sprankelende groeiende kerken van Afrika en Azië? Waarom zouden we van hen niet leren niet om de hete brei heen te draaien als het gaat om hete hangijzers en onverdund de katholieke standpunten te verkondigen? Waarom zouden wij niet - zoals zij - onze corebusiness weer eens centraal stellen? Mensen van alle tijden en culturen zijn nog altijd geïnteresseerd in de zin van het leven, hoe om te gaan met lijden, schuld en dood, over vermoedens van het bestaan van een schepper-God, zonde, vergeving, hemel en hel. Als de Kerk deze thema’s als niet-relevant van de hand wijst, dan heeft het weinig zin te bezinnen over reorganisatie, parochieverbanden en priesteropleidingen.

Een aardige vraag voor de komende synode zou zijn: waar komt toch die geloofsvreugde en missionaire dynamiek in Afrika vandaan? Wat motiveert die enorme aantallen catechisten die pro Deo aan de gang gaan, vaak zelfs met gevaar voor eigen leven? Waarom zitten de seminaries daar wel vol? Waarom willen we dit soort vragen niet eens stellen, laat staan beantwoorden?

Vergissing of ketterij?

Gisteren (ik schrijf deze column op 3 februari) op de dag van Maria Lichtmis sprak paus Franciscus tijdens de algemene audiëntie over de gemeenschap van de heiligen (terug te vinden op de site van het Vaticaan). In het credo belijden we dit elke zondag: “Ik geloof in de gemeenschap van de heiligen”. Wat is deze “gemeenschap van de heiligen”. De paus zegt:

“De Katechismus van de Katholieke Kerk zegt: ‘Wat is de kerk anders dan de vergadering van alle heiligen’ (nr. 946). Wat een mooie definitie! ‘De gemeenschap van de heiligen is juist de Kerk’. Wat betekent dit? Dat de Kerk gereserveerd is voor de volmaakten? Nee. Het betekent dat het de gemeenschap is van geredde zondaars. De Kerk is de gemeenschap van geredde zondaars. Dat is een mooie definitie. Niemand kan zichzelf uitsluiten van de Kerk, wij zijn allen geredde zondaars.”

De paus vervolgt met een hypothetische vraag

“Heilige Vader, laten wij denken aan hen die het geloof verloochend hebben, die afvallig zijn, die de Kerk vervolgen, die hun doopsel verloochend hebben: zijn ook dezen thuis?". Ja, zelfs deze, zelfs de godslasteraars, allemaal. Wij zijn broeders. Dit is de gemeenschap der heiligen. De gemeenschap der heiligen houdt de gemeenschap van gelovigen op aarde en in de hemel bijeen.”

Dit is een ronduit bizar antwoord. Het zou betekenen dat ook gedoopten zoals Adolf Hitler en Jozef Stalin in de hemel zijn! En trouwens ook Judas, die immers tot de groep apostelen behoorde. Dat niemand zichzelf kan uitsluiten van de Kerk, het mystieke Lichaam van Christus, is ronduit in strijd met de leer van de Kerk. Het is waar dat zelfs iemand in staat van doodzonde nog behoort tot gemeenschap van gelovigen. Het is nog altijd mogelijke door het sacrament van de biecht vergeving te ontvangen, zodat men weer in staat van genade is. Zo niet, dan maakt de doodzonde “onbekwaam voor het eeuwig leven” en rest de “eeuwige zondestraf” (katechismus no. 1472), “het veroorzaakt uitsluiting uit het Koninkrijk van Christus en de eeuwige dood van de hel (1861. Vgl. ook 1864).

Paus Pius XII maakte duidelijk dat men zich wel degelijk kan uitsluiten van de Kerkgemeenschap waartoe men ging behoren door het doopsel door ketterij, apostasie en schisma. In zijn encycliek Mystici Corporis Christi (ook terug te vinden op de site van het Vaticaan) verwoordt hij het aldus:

In feite worden alleen zij tot de leden van de Kerk gerekend die gedoopt zijn en het ware geloof belijden, en die niet zo ongelukkig zijn geweest dat zij zich van de eenheid van het Lichaam hebben afgescheiden, of die door wettig gezag zijn uitgesloten wegens begane ernstige fouten.(22). Want niet iedere zonde, hoe ernstig ook, is van dien aard dat zij iemand van het Lichaam der Kerk scheidt, zoals schisma, ketterij of afvalligheid dat doen. (23)

Je mag hopen dat de paus zijn vergissing inziet en corrigeert. Zo niet, dan ziet hij het kennelijk niet als een vergissing, maar dan kan ik tot geen andere conclusie komen dat hier sprake is van een ketterij. Deze paus wordt wel ‘de paus van de verrassingen genoemd’. Verrassend is wel het minst wat je hiervan kunt zeggen. Op YouTube zien we dat een man in het publiek opstaat en ageert tegen de paus. Ik houd het op een broederlijke vermaning.

 

+Rob Mutsaerts


Krankzinnig

2021 was een krankzinnig jaar. Als de meerderheid de normaliteit verlaat wordt abnormaliteit het nieuwe normaal. Zo werden feministen door trans-ideologen uitgescholden omdat zij vinden dat er ruimte moet zijn voor feministische standpunten. Harry Potter-auteur J.K.Rowling is zo’n feministe van wie de boeken op diverse universiteiten werden verbrand. Let wel, op universiteiten, centra van vrije geesten. Professor Kathleen Stock, filosofie-docent op de universiteit van Sussex, werd gedwongen ontslag te nemen. Wat was haar misdrijf? Ze had het gewaagd in haar laatste boek de stelling te verdedigen dat er aantoonbaar genetische en biologische verschillen zijn tussen de geslachten. En dan hadden we nog de transvrouwen die wedstrijden gingen zwemmen en hardlopen. Waren ze als man nobody’s in de atletiekwereld, nu wonnen ze glansrijk. Als ze over de finish komen is het overigens opvallend stil in de stadions. Iedereen beseft dat het niet klopt, maar niemand durft wat te zeggen. Ze protesteren door opvallend te zwijgen. En oh ja, de echte vrouwen gingen maar thuis douchen. Met zo’n vent erbij voel je je toch niet op je gemak.

2021 was ook het jaar van de dwaze cancelcultuur. Ook de zichzelf serieus nemende krant the New York Times gaat hier in mee. De stichtingsdatum van de Verenigde Staten van Amerika is niet meer 4 juli 1776 - de datum van de onafhankelijkheidsverklaring, Independence Day - maar het jaar 1619 toen de eerste schepen aan de kust van Virginia aankwamen met aan boord Afrikaanse slaven. Inmiddels heeft Peter Boghossi, een zwaargewicht op filosofiegebied - zijn terugtreden aan de universiteit van Portland aangekondigd: “Men leert studenten niet meer te denken; ze krijgen alleen nog maar ideologieën voorgeschoteld. De meesten durven niet meer te zeggen wat ze denken”.

Maar het kan altijd nog gekker. Het Olney Theatre Center van Washington gaat het publiek trakteren op een woke-versie van The Beauty and the Beast. De titelrol van Belle wordt vertolkt door een zwarte lesbische vrouw met fors overgewicht. Je denkt naar een onschuldig Disney-product te gaan en dan beland je in poltitiek correct horrortheater.

Maar van de berichten uit Rome word ik ook niet vrolijk. Het Vaticaan had een merkwaardig kerstgeschenk voor ons in petto. De antwoorden van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst op de vragen over de praktische interpretatie van het motu proprio "Traditionis custodes" verharden het front tussen het Vaticaan en de traditionalisten. Een nauwelijks verholen ongeduld om eindelijk een streep te zetten onder het onderwerp van de "oude mis" spreekt uit de hele stijl van de tekst. De uiterst agressieve tekst is niet alleen een breuk met de voorgenomen "hervorming van de hervorming" van paus Benedictus XVI, maar ook een pastorale faux pas. De ‘paus van barmhartigheid’ toont weinig erbarmen voor hen die de Traditionele Latijnse Mis omarmen.  Het verlies aan vertrouwen treft niet alleen de traditionalisten zelf, maar vergroot ook de onzekerheid van de gelovigen. Als wat gisteren werd aanbevolen vandaag niet meer van toepassing is, is niets meer zeker.

Wat dit betekent voor bijvoorbeeld de Petrusbroederschap is onduidelijk. De merkwaardige consequentie van het pauselijk dwangbevel is dat de met Rome verbonden gemeenschappen die de oude mis opdragen, niet langer het sacrament van de biecht zouden mogen toedienen, maar de gelovigen kunnen het wel op geldige wijze ontvangen van de Piusbroederschap. Hetzelfde geldt voor het sacrament van het huwelijk. En waarom moet men expliciet de documenten van Vaticanum II onderschrijven wil men in uitzonderingsgevallen nog de oude mis mogen celebreren? Van degenen die de Novus Ordo celebreren - ik ben zo iemand- wordt toch ook niet gevraagd of zij het concilie van Trente willen aanvaarden. Of is alles van voor Vaticanum II geschrapt? Als het Vaticaan een keuring verplicht voor de celebranten van de oude mis, zou deze eerlijkheidshalve ook verplicht moeten worden voor freelance-celebranten van de nieuwe mis die allemaal hun eigen gang gaan.

Kortom, dat belooft nog wat voor het komende jaar. Mijn devies is: gewoon katholiek blijven. Wij gaan uit van de natuurwet, van een scheppingsorde, van gezond verstand.

Zalig Nieuwjaar!

 

+Rob Mutsaerts

Kerstmis 2021

Drie broertjes – Maarten, Tom en Ruben – schrijven ieder een brief naar de kerstman.

Maarten - de jongste: 6 jaar - schrijft: “Beste kerstman, ik heb nog 2 broers. Tom is soms best wel aardig. En Ruben is ook soms wel aardig. En ik ben altijd aardig. Groet van: Maarten”.

Tom, die 8 jaar is, schrijft ook een brief: “Beste kerstman, vorig jaar heb ik niks fatsoenlijks van u gekregen. Het jaar daarvoor was het ook al niet veel. Ik ben nu 8 jaar en geef u nog een laatste kans. Groeten van Tom”.

En dan hebben we Ruben nog. Ruben is al 10 en begint te twijfelen of de kerstman wel echt bestaat en daarom schrijft hij voor de zekerheid maar een brief aan het kindje Jezus; die bestaat tenminste zeker. Ruben is een geslepen ventje. “Beste Jezus, u weet hoe goed ik het afgelopen jaar ben geweest…”. Maar nee, dat is niet erg overtuigend, en hij scheurt zijn brief kapot en begint opnieuw. “Beste Jezus, u weet dat ik GEPROBEERD heb aardig te zijn…”. Maar nee, dit is ook al niet overtuigend genoeg. Hij pakt een nieuw blaadje papier, kijkt eens in de kerststal en ziet daar het beeldje van Maria staan. Hij pakt zijn pen weer op en schrijft: “Beste Jezus, als je je moeder ooit nog terug wilt zien, moet je dit jaar wel met iets heel goeds aan komen zetten…”.

 

Hoe het verder afgelopen is, weet ik niet, maar Maria staat nog altijd overal in de kerststalletjes, haar kind omringend met haar moederlijke zorg. En heel haar verdere leven heeft Maria dat gedaan: zij stond aan Jezuszijde. Tot onder het kruis toe. Ook al is Jezus de Zoon van God, de aanwezigheid van Maria is van groot belang geweest. Zo vlak voor kerstmis komen we altijd Maria tegen in het evangelie, Maria die in verwachting is van haar Kind. Zij besefte het bijzondere van het Kind. Zij had de engel Gabriel geloofd, toen deze zei: gij zult een kind ter wereld brengen; Hij zal Zoon van God genoemd worden, Immanuel, Vredevorst…

Dat is inderdaad wat we met Kerstmis vieren. Niet een of ander sprookjesachtig verhaal, maar de geboorte van de Zoon van God. Een gebeurtenis die plaats heeft gevonden hier op aarde tussen mensen zoals u en ik.

 

Lang geleden regeerde er een wijze koning in Persie. Hij hield van zijn volk en wilde weten hoe zij leefden, hij wilde het wel en wee van zijn volk kennen. En dus verkleedde hij zich als een eenvoudige burger en ging de arme mensen bezoeken. Een van hen was een heel armoedige man die in een grot leefde. De koning ging naar hem toe en at het schaarse voedsel dat die man ook at en probeerde hem enigszins op te vrolijken, en dat deed hij zo een hele tijd. Later kwam hij nog eens op bezoek en onthulde aan de man wie hij in het echt was. De koning dacht dat de man vervolgens wel om geld of gunsten zou vragen, maar dat deed hij niet. In plaats daarvan zei de arme man: u hebt uw paleis en zaligheden verlaten om mij te komen opzoeken in mijn donkere armzalige onderkomen. U at wat ik at; u hebt mij wat levensvreugde en liefde gebracht. Anderen heeft u misschien grote kados gegeven. Maar aan mij hebt u uzelf gegeven!

 

Met Kerstmis vieren we dat Maria geboorte geeft aan de koning die zijn hemels Vaderhuis en zaligheden verlaat om met ons onze miserie te delen. Het gaat er met kerstmis niet om dat Jezus ons fraaie kados, giften of zegeningen geeft, maar dat Hij zichzelf geeft. En dat is het grote verschil tussen de fictieve kerstman en het  Kind in de kribbe. De kerstman rijdt in zijn arreslee door de lucht en geeft kados aan kinderen die braaf zijn geweest. Hij geeft zijn kados af en vervolgens verdwijnt hij. Jezus laat niet een kado achter om vervolgens te verdwijnen. Hij komt om bij ons te wonen, te leven het leven dat wij leven, als mens! Zijn kado is zijn aanwezigheid. En , net zoals in het verhaaltje van zojuist geeft de aanwezigheid van de koning veel meer voldoening dan het krijgen van kados van Hem. Tegen kados kun je niet praten. Tegen Jezus wèl! En dat is ook iets wat Maria heel goed begrepen heeft: zij was daar in het leven van Jezus, waar zij het meest nodig was. Zij beleefde haar vreugde niet door van alles van dit hemelse Kind te verwachten, maar door alles wat zij maar kon aan dit Kind te geven: moederlijke zorg, liefde. Juist dat was haar grootste gave aan dit Kind.

 

Willen we de betekenis van kerstmis begrijpen, dan moeten we niet stil blijven staan bij het prachtige kersttafereel in Bethlehem, maar verder met dit Kind op weg gaan: naar Egypte, naar Nazareth, uiteindelijk naar Jeruzalem. En kijk wat er onderweg gebeurt. Bijvoorbeeld als Jezus Zacheüs ontmoet. Jezus zegt iets vreemd: “Vandaag moet Ik in jouw huis te gast zijn”. Hoe onlogisch het ook was voor de verzamelde menigte, zo logisch is het voor Jezus dat Hij bij Zacheüs te gast moet zijn. Voor diegenen die het nog niet begrepen hebben, verklaart Jezus het zelf:  dat Hij in de wereld is gekomen om te zoeken en te redden wat verloren was. Waarom? Zij die door iedereen gemeden worden (ook al hebben ze dat volledig aan zichzelf te danken), daar is Iemand nodig die hem in de ogen kijkt en zegt: mag ik bij jou te gast zijn? Wat er daar bij Zacheüs in huis door Jezus gezegd, we weten het niet. We weten alleen dat er in deze biecht een ware ontmoeting heeft plaatsgevonden, een gebeurtenis die zijn leven radicaal veranderd heeft. Zacheüs ziet in dat hij fout was en vindt hij dat hij de toegebrachte schade moet vergoeden.

 

Jaren geleden schreef de beroemde psychologe Anna Terruwe dat die ene zin uit het evangelie - “ik moet bij jou te gast zijn” - een grootse zin was en dat vele mensen met grote psychologische complexen ontzettend geholpen zouden zijn en veel van hun complexen al lang kwijt zouden zijn als er iemand in hun buurt zou geweest zijn die zoiets had gezegd: 'ik kom bij je langs, bij jou thuis, ik kom bij je eten.'

 

Denk aan die andere scène, daar in de tempel waar we de Farizeeër horen zeggen: ‘God zij dank dat ik niet ben zoals die tollenaar daar”. De tollenaar zegt op zijn beurt: “Heer, wees mij zondaar genadig”. Met wie zou u zich nu het liefst vergelijken; met die Farizeeër of met die tollenaar? U kunt natuurlijk denken dat u gelukkig niet zo hooghartig en protserig, zo zelfingenomen en elitair bent als die Farizeeër. Maar dan zegt u eigenlijk: ‘God ik dank u dat ik niet zo ben als die Farizeeër in dit verhaal.' Maar dat lijkt u eigenlijk juist heel veel op hem.

 

Met wie willen we ons vergelijken? Als we ons liever niet met de Farizeeër vergelijken, dan misschien met de tollenaar. Maar die tollenaar zegt: “God wees mij zondaar genadig”. Daarin horen we een woord, dat in deze tijd moeilijk valt; 'zondaar'. Ik mag graag het sacrament van boete en verzoening aanreiken aan de mensen; ja de biecht. Niet om mensen in te peperen dat ze toch maar heel zondig en slecht zijn, dat ze niets anders zijn dan slechtigheid. Wat dan wel? Dat de biecht een sacrament van genade is, van genezing en vergeving. Niet de schuldgevoelens staan centraal bij de biecht, maar de vergeving. Waar het Jezus om gaat is dat de tollenaar echt berouw had, dat hij zich bewust was van zijn zondig verleden en zo naar God ging. Jezus prijst het in die tollenaar dat hij zichzelf niet goedpraatte en dat hij bereid was dit aan God te belijden, om vervolgens een ommekeer te maken. Daarom ging de tollenaar gerechtvaardigd naar huis. De ander niet.

 

Het verhaal gaat dat koning Frederik de Grote op een dag de gevangenis bezocht. Hij sprak met de gevangenen. En de een zei dat hij onschuldig was, de ander dat er sprake was van een reusachtig misverstand, weer een ander dat er sprake was van een complot waarvan hij de dupe was en zo ging het maar door. Als laatste bezocht hij een veroordeelde.... die niets zei. Hij zweeg. “Nou”, zei de koning, ik veronderstel dat ook jij een onschuldig slachtoffer bent”. “Nee, Sire” – zei de gevangene – “ik ben schuldig en heb deze straf verdiend”. De Koning liet de cipier halen en zei: “Laat deze man vrij en stuur hem naar huis”. Het lijkt op wat Jezus zegt: Wie zich verheft zal vernederd worden; wie zich vernedert, zal verheven worden.

Als wij straks gerechtvaardigd naar huis willen gaan, wil je echt de vreugde van kerstmis ervaren, wil je echt vrede in je hart….dan weten we wat ons nu te doen staat. Weet dat Gods genade groter is dan onze grootste stommiteiten en ergste daden. Weet dat Hij je vrede en vreugde toewenst. God die naar ons toekomt; wat een genade! Zalig Kerstmis!

 

+Rob Mutsaerts

Nieuwsbrief EWTN.lc

 

Advent Van Dag Tot Dag

Advent Van Dag Tot Dag


Dagelijks te beluisteren een adventsoverweging naar aanleiding van het evangelie van de dag. Hieraan werken mee: pastoor Andy Penne, Pater Elias, bisschop Rob Mutsaerts.

Notenkraker?

De evangelist Lucas laat meteen in het begin van zijn evangelie blijken dat hij een nauwkeurig onderzoek heeft verricht naar wat er allemaal voorgevallen is. Nee, hij is geen sprookjesschrijver, maar eerder een historicus. Kijk eens als hij Johannes de Doper introduceert. Lucas geeft exact aan wanneer en waar dit was: in het 15e regeringsjaar van keizer Tiberius. Pontius Pilatus was toen landvoogd van Judea, en Herodes gouverneur van Galilea. 
Laten we eens een van deze historische figuren onder de loep nemen. Tiberius. Wie was deze Tiberius? Ik zal het u vertellen. Zijn ouders waren vooraanstaande mensen, die op een gegeven moment scheidden, zodat zijn moeder kon trouwen met de keizer: Caesar Augustus. Tiberius kon het niet vinden met zijn stiefvader, die hem overigens liet verbannen. Ver weg in ballingschap trouwde hij, en sloot later weer vrede met zijn stiefvader, de grote Caesar. Hij wordt verliefd op de dochter van Caesar (Julia), dus ging hij scheiden van zijn vrouw. Maar Julia (zijn nieuwe vrouw dus) rommelde nogal wat aan, en daarom deed Tiberius haar in de ban. Maar ondertussen was er nog geen troonopvolger, want het huwelijk had alleen maar dochters voortgebracht. Caesar adopteerde vervolgens Tiberius als zijn zoon, zodat hij de nieuwe keizer zou kunnen worden. 

Kunt u het nog volgen. Met zo’n scenario zou Goede Tijden Slechte Tijden jaren vooruit kunnen. Vooral als je weet dat de overige hoofdrolspelers Pilatus, Herodes, Annas en Kajafas zijn. En dat het vooral draait om machtsstrijd, intrige, lastercampagnes, hypocrisie en verraad. En dat allemaal in een tijd van oorlog, terreur, economische instabiliteit, oppervlakkige geloofsbeleving en moreel verval. Kortom: het is net als bij ons vandaag! 

Wat ik maar wil zeggen is dat Johannes de Doper optrad en preekte in de echte wereld in een echte tijd: in de tijd van Tiberius, Pilatus en Herodes. En zo is ook Jezus geboren in een land dat je op de wereldkaart kunt aanwijzen, ten tijde van machthebbers die je in geschiedenisboeken tegenkom en in een tijd die wat veel dingen betreft veel op de onze lijkt. En toch, als wij ons voorbereiden op kerstmis, doen we dat op een manier alsof het helemaal niets met ons anno 2021 te maken heeft. Alsof het geboorteverhaal van Jezus plaatsvindt in een sprookjeskoninkrijk – zoiets als het verhaal van de familie Stahlbaum in de Notenkraker – bestaande uit knipperende lichtjes, grote cadeaus en een gezellige, warme kerstsfeer. 

De kern van kerstmis is eigenlijk iets totaal anders: God wil ons hier en nu ontmoeten, hier op de plaats waar u nu woont in 2021, in een wereld met gestresste mensen, een pandemie, loslopende dwazen en politieke baantjesjagers. Jezus kwam in een wereld van angstige mensen, stervende mensen, mensen op zoek naar iets zinvols en echte vreugde. Dat was toen, dat is vandaag net zo. In deze wereld moeten wij ons voorbereiden op de komst van de Verlosser, op de komst van het Kerstkind. Dat is wat Johannes destijds riep en vandaag de dag roept. 

In de kerstnacht zal Lucas het nog eens benadrukken dat we met een historische Jezus te maken hebben, die geboren werd in de tijd dat Augustus keizer was, en Quirinius landvoogd. Maar dan richt Lucas zijn schijnwerper op Maria en Jozef en uiteindelijk het Kind: Hij is het om wie het draait. Het blijkt God zelf te zijn die ons leven komt delen. 

2000 jaar geleden verkondigde Johannes de Doper dit aan de inwoners van Jeruzalem en Judea, in het regeringsjaar van keizer Tiberius en landvoogd Pontius Pilatus. In 2021 roept hij het tegen de inwoners van Nederland, in het regeringsjaar van Mark Rutte, minister president van Nederland, en Wim Eijk kardinaal is kardinaal van de Nederlandse kerkprovincie. Johannes roept tegen alle lezers van de Paarse Pepers: bereid de weg voor de Heer, maak zijn paden recht. Ga aan de slag, want Hij zal komen.

Absurditeit als norm

We worden overspoeld door alarmisten, woedeaanvallen en scheldpartijen. Klimaatcrisis, massamigratie en een coronacrisis die duidelijk maakt dat we meer niet weten dan wel. Daar doorheen speelt algehele waanzin. De westerse wereld is toleranter, vrouwvriendelijker en minderheidsvriendelijker dan ooit, maar krijgt van fanatieke activisten het verwijt dat zij seksistisch en rascistisch is. Het is ook nooit goed. De transgenderbeweging ontkent het binaire geslachtsverschil (de laatste pakweg 6000 jaar was dat voor iedereen wel duidelijk), de transhumanisten ontkennen überhaupt de natuur der dingen. Het is een merkwaardige revolte van de mens tegen zichzelf. Immers de suggestie dat mensen zelf kunnen kiezen wat zij willen zijn, is het perfecte recept voor rampspoed. Als feiten niet meer tellen, maar alleen emoties, is niets meer waar, alles onzeker, en zijn polariteit en dwangneuroses nog de enige vaste waarden.

Als een maatschappij geen normaliteit meer kent is alleen het abnormale nog normaal. Het ontkennen van objectieve waarheden, het gespeend zijn van elke realisme, dat is de kern van de postmoderne cultuurrevolutie die zich in de westerse wereld voltrekt. Zij zet zich af tegen haar eigen geschiedenis. Zij kenmerkt zich door een hoog abstractieniveau, ondertussen de Cancel Culture predikend: iedereen die zich niet conformeert wordt ausradiert. Genderideologie is het woord dat alles samenvat.

Ondertussen leven Europa en Amerika in een wereld die met de traditie gebroken heeft, geen fundamenten meer heeft waarop verder gebouwd kan worden, geen normaliteit meer kent - de enige norm is de absurditeit - en geen vanzelfsprekendheden meer kent. Met name het gezin, religie en het Vaderland moeten het ontgelden. Waar men nog wel zijn vertrouwen in kan stellen: helemaal nergens. Vandaar dat we hulpeloos, supersensibel, en angstig zijn. Dat kan ook niet anders als elk oriëntatie weggevallen is en ons niets anders resteert dan zelfbeklag en iedereen zich als slachtoffer ziet. Was het christendom zelfreinigend door het mea culpa, nu het tua culpa het motto is, is de vernietigingsdrang onafwendbaar. En dan moet er een zondebok gevonden worden. Die hebben we gevonden: de oude witte man. Hij is hét symbool voor traditie, overheersing en realisme. De cultuurrevolutionairen hebben hem de oorlog verklaard. Hij is de schuld van alles.

Het vreemde en zeer tegenstrijdige is dat juist degenen die stellen dat niet feiten, maar alleen emoties tellen eisen dat iedereen zich naar hen dient te voegen. Hoezo? Als er geen objectieve normen en waarden zijn, waarom moeten we dan überhaupt iets absoluut moeten accepteren? We moeten een meisje dat zich als jongen identicifeerd als feitelijk een jongen accepteren. Maar hoe dan? Feiten doen er toch niet toe? En hoe kan een iemand zich als ‘jongen’ identificeren als niet valt vast te stellen wat nu eigenlijk een jongen is. En hoe zit het dan met het wetenschappelijk primaat? Onze tijd zegt dat als iets niet wetenschappelijk aangetoond is, dat het dan geen realiteitsgehalte heeft. Om die reden heeft het filosofie en en religie weggezet als onnozel, pre-wetenschappelijk, onrealistisch. Maar als wetenschap zich baseert op empirie, op wat we zien, experimenteel kunnen herhalen, op feiten derhalve, en dus niet op emoties.

De grondslagen zijn ontzet, de verwarring compleet. Gelukkig zijn we niet allemaal de weg kwijtgeraakt. Er zijn nog mensen voor wie duidelijk is dat een plus een twee is, voor wie een ei een ei is, en een jongen een jongen, die argumenten hebben en niet ontsporen in schreeuwpartijen. Deze maand verschijnen twee zeer lezenswaardige boeken.

Het eerste is Zoekt U Iets van Gerard van Dijck. De auteur is geen theoloog en ook geen wetenschapper. Dit pakt niet nadelig uit, integendeel. Hij geeft blijk van een nuchtere, ja zelfs pragmatische kijk op het katholiek geloof. Zijn conclusie: het geloof van de Rooms Katholieke Kerk zit doordacht, nuchter en logisch in elkaar. Het boek is in eigen beheer uitgegeven en is te bestellen op het volgende e-mail adres: zoektuiets@gmail.com (336 pagina’s. Prijs €15,95). Ook verkrijgbaar bij Berne Boekhandel.

Het tweede boek zeer aanbevelenswaardige boek is Thomas van Aquino, Wat maakt gelukkig? Vertaling en toelichting door Niko Schonebaum. Wat maakt gelukkig? Een grote vraag, eeuwenoud maar altijd nieuw. Een vraag die brandt in het hart van ieder mens, soms als laaiend vuur, soms als kalme waakvlam. Een vraag die zich niet terzijde laat schuiven, maar gesteld, besproken, beantwoord wil worden. Een vraag die voor Thomas van Aquino aan het begin stond van een intellectuele zoektocht naar de zin van het leven. In dit boek deelt hij zijn vondsten en geeft hij antwoord op de vragen: wat is het geluk, wat is ervoor nodig en kunnen we het bereiken? Dit alles op heldere wijze vertolkt door Niko Schonebaum. Uitgever: Damon. ISBN: 9789463403139 (192 pagina’s. Prijs € 19,90. Verwacht 25 november).


Het gelijk van Polen en Hongarije

Het verbale geweld waarmee de Poolse regering en vooraanstaande EU-politici elkaar momenteel te lijf gaan, doet in het Kremlin waarschijnlijk champagnekurken knallen. Afgezien van de nationalistische EU-haters en de Poetin, heeft niemand iets te winnen bij deze escalatie. De Poolse regeringsleider Mateusz Morawiecki heeft in het Europees Parlement op geloofwaardige wijze uitgelegd dat zijn regering de EU niet wil verlaten, dat een grote meerderheid van de Polen (net als de kiezers van PiS) voor de EU is en tegen een "Polexit". Hongarije neemt een soortgelijk standpunt in. Waarom dreigen sommige zedenmeester van Europa, zoals de Luxemburgse minister van Buitenlandse Zaken Asselborn en onze minister president Rutte, dan met uitsluiting van Polen en Hongarije?

Uitzetting is niet geregeld in de EU-Verdragen. Commissievoorzitter Ursula von der Leyen, die doorgaans graag rapportcijfers uitdeelt, zou dan ook alle reden hebben om dergelijke opruiende toespraken te berispen. Net zoals zij het constitutionele hof en de regering van Polen berispt omdat zij de voorrang van het EU-recht boven de grondwet van hun land niet volledig erkennen. De regering in Warschau ontkent niet dat het EU-recht overal geldt waar de EU volgens het Verdrag van Lissabon bevoegd is, maar klaagt over EU-regelgeving zonder rechtsgrondslag.

De Europese Unie is namelijk geen Statenbond, noch een louter economische gemeenschap, maar een gemeenschap van waarden en rechten. Wie zich daarbij aansluit, geeft een stukje van die nationale soevereiniteit op die in het tijdperk van de globalisering toch al een illusie is geworden. Als rechtsgemeenschap echter, mag en moet de EU de rechtsstatelijke positie van haar leden eerbiedigen. De EU is niet algemeen bevoegd, maar alleen wanneer zulks nadrukkelijk vastgelegd in de verdragen is vastgelegd. Het subsidiariteitsbeginsel prevaleert derhalve.

Waar is Ursula von der Leyen, die zich o zo graag opwerpt als hoedster van de EU, wanneer het Europees Parlement, in flagrante strijd met het subsidiariteitsbeginsel, eisen stelt op het gebied van huwelijk, gezin of abortuswetgeving? Heeft zij ook maar met één woord gerept over het radicale Matić-voorstel, waarin abortus - in strijd met de wet en de verdragen - als een mensenrecht wordt aangemerkt? Diezelfde von der Leyen dringt aan op harmonisatie van de adoptiewetgeving in de hele EU? Noch de wet, noch de Europese waarden rechtvaardigen dit. Het hoofd van de Commissie voert met veel pathos een ideologische agenda uit en misbruikt daarvoor de Europese gedachte.

Alsof de snel voortschrijdende ideologisering nog meer bewijs nodig had, eisten liberale en linkse EP-leden eerder deze maand dat de EU de betalingen aan Polen bevriest zolang er "LGBTI-vrije zones" zijn. De vrijheid van abortus en de vrijheid van LGBTI worden bedreigd", aldus sommigen die zichzelf zien als verdedigers van de mensenrechten. Wie vandaag Europa echt wil, moet het niet alleen verdedigen tegen nationalistische middelpuntvliedende krachten, maar ook tegen een ideologische toe-eigening die het recht en het geld van Europa misbruikt voor de ideologische heropvoeding van de laatste overblijvende recalcitrante Europeanen.