Absurditeit als norm

We worden overspoeld door alarmisten, woedeaanvallen en scheldpartijen. Klimaatcrisis, massamigratie en een coronacrisis die duidelijk maakt dat we meer niet weten dan wel. Daar doorheen speelt algehele waanzin. De westerse wereld is toleranter, vrouwvriendelijker en minderheidsvriendelijker dan ooit, maar krijgt van fanatieke activisten het verwijt dat zij seksistisch en rascistisch is. Het is ook nooit goed. De transgenderbeweging ontkent het binaire geslachtsverschil (de laatste pakweg 6000 jaar was dat voor iedereen wel duidelijk), de transhumanisten ontkennen überhaupt de natuur der dingen. Het is een merkwaardige revolte van de mens tegen zichzelf. Immers de suggestie dat mensen zelf kunnen kiezen wat zij willen zijn, is het perfecte recept voor rampspoed. Als feiten niet meer tellen, maar alleen emoties, is niets meer waar, alles onzeker, en zijn polariteit en dwangneuroses nog de enige vaste waarden.

Als een maatschappij geen normaliteit meer kent is alleen het abnormale nog normaal. Het ontkennen van objectieve waarheden, het gespeend zijn van elke realisme, dat is de kern van de postmoderne cultuurrevolutie die zich in de westerse wereld voltrekt. Zij zet zich af tegen haar eigen geschiedenis. Zij kenmerkt zich door een hoog abstractieniveau, ondertussen de Cancel Culture predikend: iedereen die zich niet conformeert wordt ausradiert. Genderideologie is het woord dat alles samenvat.

Ondertussen leven Europa en Amerika in een wereld die met de traditie gebroken heeft, geen fundamenten meer heeft waarop verder gebouwd kan worden, geen normaliteit meer kent - de enige norm is de absurditeit - en geen vanzelfsprekendheden meer kent. Met name het gezin, religie en het Vaderland moeten het ontgelden. Waar men nog wel zijn vertrouwen in kan stellen: helemaal nergens. Vandaar dat we hulpeloos, supersensibel, en angstig zijn. Dat kan ook niet anders als elk oriëntatie weggevallen is en ons niets anders resteert dan zelfbeklag en iedereen zich als slachtoffer ziet. Was het christendom zelfreinigend door het mea culpa, nu het tua culpa het motto is, is de vernietigingsdrang onafwendbaar. En dan moet er een zondebok gevonden worden. Die hebben we gevonden: de oude witte man. Hij is hét symbool voor traditie, overheersing en realisme. De cultuurrevolutionairen hebben hem de oorlog verklaard. Hij is de schuld van alles.

Het vreemde en zeer tegenstrijdige is dat juist degenen die stellen dat niet feiten, maar alleen emoties tellen eisen dat iedereen zich naar hen dient te voegen. Hoezo? Als er geen objectieve normen en waarden zijn, waarom moeten we dan überhaupt iets absoluut moeten accepteren? We moeten een meisje dat zich als jongen identicifeerd als feitelijk een jongen accepteren. Maar hoe dan? Feiten doen er toch niet toe? En hoe kan een iemand zich als ‘jongen’ identificeren als niet valt vast te stellen wat nu eigenlijk een jongen is. En hoe zit het dan met het wetenschappelijk primaat? Onze tijd zegt dat als iets niet wetenschappelijk aangetoond is, dat het dan geen realiteitsgehalte heeft. Om die reden heeft het filosofie en en religie weggezet als onnozel, pre-wetenschappelijk, onrealistisch. Maar als wetenschap zich baseert op empirie, op wat we zien, experimenteel kunnen herhalen, op feiten derhalve, en dus niet op emoties.

De grondslagen zijn ontzet, de verwarring compleet. Gelukkig zijn we niet allemaal de weg kwijtgeraakt. Er zijn nog mensen voor wie duidelijk is dat een plus een twee is, voor wie een ei een ei is, en een jongen een jongen, die argumenten hebben en niet ontsporen in schreeuwpartijen. Deze maand verschijnen twee zeer lezenswaardige boeken.

Het eerste is Zoekt U Iets van Gerard van Dijck. De auteur is geen theoloog en ook geen wetenschapper. Dit pakt niet nadelig uit, integendeel. Hij geeft blijk van een nuchtere, ja zelfs pragmatische kijk op het katholiek geloof. Zijn conclusie: het geloof van de Rooms Katholieke Kerk zit doordacht, nuchter en logisch in elkaar. Het boek is in eigen beheer uitgegeven en is te bestellen op het volgende e-mail adres: zoektuiets@gmail.com (336 pagina’s. Prijs €15,95). Ook verkrijgbaar bij Berne Boekhandel.

Het tweede boek zeer aanbevelenswaardige boek is Thomas van Aquino, Wat maakt gelukkig? Vertaling en toelichting door Niko Schonebaum. Wat maakt gelukkig? Een grote vraag, eeuwenoud maar altijd nieuw. Een vraag die brandt in het hart van ieder mens, soms als laaiend vuur, soms als kalme waakvlam. Een vraag die zich niet terzijde laat schuiven, maar gesteld, besproken, beantwoord wil worden. Een vraag die voor Thomas van Aquino aan het begin stond van een intellectuele zoektocht naar de zin van het leven. In dit boek deelt hij zijn vondsten en geeft hij antwoord op de vragen: wat is het geluk, wat is ervoor nodig en kunnen we het bereiken? Dit alles op heldere wijze vertolkt door Niko Schonebaum. Uitgever: Damon. ISBN: 9789463403139 (192 pagina’s. Prijs € 19,90. Verwacht 25 november).


Het gelijk van Polen en Hongarije

Het verbale geweld waarmee de Poolse regering en vooraanstaande EU-politici elkaar momenteel te lijf gaan, doet in het Kremlin waarschijnlijk champagnekurken knallen. Afgezien van de nationalistische EU-haters en de Poetin, heeft niemand iets te winnen bij deze escalatie. De Poolse regeringsleider Mateusz Morawiecki heeft in het Europees Parlement op geloofwaardige wijze uitgelegd dat zijn regering de EU niet wil verlaten, dat een grote meerderheid van de Polen (net als de kiezers van PiS) voor de EU is en tegen een "Polexit". Hongarije neemt een soortgelijk standpunt in. Waarom dreigen sommige zedenmeester van Europa, zoals de Luxemburgse minister van Buitenlandse Zaken Asselborn en onze minister president Rutte, dan met uitsluiting van Polen en Hongarije?

Uitzetting is niet geregeld in de EU-Verdragen. Commissievoorzitter Ursula von der Leyen, die doorgaans graag rapportcijfers uitdeelt, zou dan ook alle reden hebben om dergelijke opruiende toespraken te berispen. Net zoals zij het constitutionele hof en de regering van Polen berispt omdat zij de voorrang van het EU-recht boven de grondwet van hun land niet volledig erkennen. De regering in Warschau ontkent niet dat het EU-recht overal geldt waar de EU volgens het Verdrag van Lissabon bevoegd is, maar klaagt over EU-regelgeving zonder rechtsgrondslag.

De Europese Unie is namelijk geen Statenbond, noch een louter economische gemeenschap, maar een gemeenschap van waarden en rechten. Wie zich daarbij aansluit, geeft een stukje van die nationale soevereiniteit op die in het tijdperk van de globalisering toch al een illusie is geworden. Als rechtsgemeenschap echter, mag en moet de EU de rechtsstatelijke positie van haar leden eerbiedigen. De EU is niet algemeen bevoegd, maar alleen wanneer zulks nadrukkelijk vastgelegd in de verdragen is vastgelegd. Het subsidiariteitsbeginsel prevaleert derhalve.

Waar is Ursula von der Leyen, die zich o zo graag opwerpt als hoedster van de EU, wanneer het Europees Parlement, in flagrante strijd met het subsidiariteitsbeginsel, eisen stelt op het gebied van huwelijk, gezin of abortuswetgeving? Heeft zij ook maar met één woord gerept over het radicale Matić-voorstel, waarin abortus - in strijd met de wet en de verdragen - als een mensenrecht wordt aangemerkt? Diezelfde von der Leyen dringt aan op harmonisatie van de adoptiewetgeving in de hele EU? Noch de wet, noch de Europese waarden rechtvaardigen dit. Het hoofd van de Commissie voert met veel pathos een ideologische agenda uit en misbruikt daarvoor de Europese gedachte.

Alsof de snel voortschrijdende ideologisering nog meer bewijs nodig had, eisten liberale en linkse EP-leden eerder deze maand dat de EU de betalingen aan Polen bevriest zolang er "LGBTI-vrije zones" zijn. De vrijheid van abortus en de vrijheid van LGBTI worden bedreigd", aldus sommigen die zichzelf zien als verdedigers van de mensenrechten. Wie vandaag Europa echt wil, moet het niet alleen verdedigen tegen nationalistische middelpuntvliedende krachten, maar ook tegen een ideologische toe-eigening die het recht en het geld van Europa misbruikt voor de ideologische heropvoeding van de laatste overblijvende recalcitrante Europeanen.

Maakt het iets uit of je gevormd bent of niet?

Maakt het iets uit of je gevormd bent of niet?

Dat is een goede vraag. Als het niks uitmaakt, heeft het ook geen zin. Bisschop Rob Mutsaerts legt het uit:



Wat is nou eigenlijk een sacrament?

Wat is nou eigenlijk een sacrament? 

Het vormsel is een sacrament. Wat is een sacrament? Is dat een symbool, of is het toch iets meer? En wat hebben mobieltjes, kippen en adelaars hier mee te maken? Kijk voor het antwoord naar deel 4 van de serie waar bisschop Rob Mutsaerts je mee op weg neemt:



Het feest van St. John Henry Newman: De glimlach van droefheid en hoop voor de toekomst

Ook al staat het feest van de heilige John Henry Newman officieel alleen op de kalender van Engeland en Wales, hoe zou men zijn feest op 9 oktober niet kunnen vieren, waar men zich ook bevindt, gezien de toestand van de Kerk waarin wij ons bevinden?  Newman is een van de grote katholieke intellectuelen en heiligen van de 19e eeuw en een man van diep en doordacht geloof.

Newmans verzet tegen de definitie van pauselijke onfeilbaarheid voordat deze letterlijk en figuurlijk met bliksem en donder in Rome in 1870 plechtig werd afgekondigd, is welbekend.  Zijn verzet was niet tegen de leerstelling zelf, die hij geloofde.  Hij vreesde dat de Ultra-Montanisten van zijn tijd de definitie zo breed zouden maken dat de Paus zou kunnen zeggen: "L'Eglise, c'est moi.!"  De definitie van pauselijke onfeilbaarheid bleek veel bescheidener te zijn dan sommigen zoals kardinaal Manning (die, dat moet ik bekennen, een andere held van mij is, maar op een heel andere manier) hadden gehoopt.  Kardinaal Avery Dulles vat Newman's begrip van onfeilbaarheid heel authentiek samen:

Onfeilbaarheid, te onderscheiden van openbaring of inspiratie, was slechts een hulp, en dan nog een voornamelijk negatieve hulp. Zij diende om te voorkomen dat de Kerk, in bepaalde van haar handelingen, in dwaling zou vervallen. ..... En door met Vaticanum II te zeggen dat onder bepaalde strikt beperkte voorwaarden "het charisma van de onfeilbaarheid van de Kerk zelf individueel aanwezig is" in de opvolger van Petrus.

Newman was fel gekant tegen liberalisme in de godsdienst. In zijn Biglettoespraak in Rome ter gelegenheid van het ontvangen van de rode kardinaalshoed hoed, zei Newman:

Liberalisme in religie is de leer dat er geen positieve waarheid in godsdienst is, maar dat de ene geloofsovertuiging even goed is als de andere, en dit is de leer die dagelijks aan substantie en kracht wint. Het is onverenigbaar met elke erkenning van welke godsdienst dan ook, als waarheid. Het leert dat alles moeten worden getolereerd, want het zijn slechts meningen.”

“Geopenbaarde godsdienst is geen waarheid, maar een gevoel en een smaak; geen objectief feit, geen wonder; en het is het recht van ieder individu om het te laten zeggen wat hem het meest bevalt. Devotie is niet noodzakelijk gebaseerd op geloof. ... Aangezien godsdienst dus een zo persoonlijke eigenaardigheid en zo'n privébezit is, moeten we er noodzakelijkerwijs aan voorbijgaan in de omgang tussen mensen.”

Newmans vooruitziende blik op wat er meer dan honderd jaar na deze toespraak zou gebeuren, is zowel verbazingwekkend als ontnuchterend.  Wij leven immers in een tijd waarin het christelijke dogma, dat wil zeggen de dingen waarin men moet geloven, ernstig onder vuur ligt.  De "wereld" van het Westen, die gedurende een groot deel van twee millennia echt christelijk was, is in de afgelopen vijftig jaar vrij snel vervangen door een radicaal individualistische ethiek die het geloof zoals het christendom dat heeft opgevat, tot de te bestrijden vijand maakt. Want in de nieuwe wereld waarin wij leven moet het "ik" het altijd winnen van het "wij".  Het idee alleen al van een gemeenschappelijke overtuiging - en dit gaat verder dan een religieuze overtuiging - en de aanvaarding van die gemeenschappelijke overtuiging en het zich ondergeschikt maken aan het leven volgens die overtuiging: dit is niet de opvatting van de meerderheid van de wereld waarin wij leven, de westerse wereld.  Want inderdaad, religie, en in het bijzonder het christendom, moet vandaag genegeerd worden "in de omgang van mens met mens".

Wat zou Newman denken van Paus Franciscus?  Hij zou hem met grote droefheid herkennen.  Niet omdat de paus een slecht mens is, want hij lijkt zich oprecht te bekommeren om de vergetenen en de vertrapten van deze wereld.  De paus zou Newman verdrietig maken, omdat hij de religieuze leider van het Westen is die een actieve hoofdrolspeler is geworden in de ineenstorting van het christendom in het Westen.  Franciscus was in veel opzichten de onvermijdelijke paus na de jaren zestig. Men kan het secularisme van een groot deel van het Westen begrijpen als het resultaat van de ineenstorting van het christelijk geloof als de innerlijke kracht die de cultuur en het geweten van het Westen aandreef.  Maar deze Paus is ook wat Newman niet durfde te vrezen: de Rots van Petrus die vergeten is dat de Rots niet Petrus is maar Jezus Christus.  Zijn inmiddels befaamde, met zinnen als "wie ben ik om te oordelen?" voor de vuist weg-gesprekken met verslaggevers in vliegtuigen, die hem een tijdlang geliefd maakten bij de liberale seculiere pers, zijn inmiddels saai geworden voor een wereld die hem al heeft afgeschreven.  Franciscus is een product van de geest van Vaticanum II, die minder te maken heeft met het concilie zelf dan met de drang om de katholieke kerk te seculariseren en te moderniseren.  De venijnige woorden in zijn laatste Motu Proprio, Traditionis Custodes (de ironie van de titel is de Romeinse bureaucraten ontgaan) tegen de leken en priesters die een parel van grote waarde hebben gevonden in de Traditionele Romeinse Liturgie, "heilig toen en heilig nu": als het mogelijk was voor een heilige om bedroefd te zijn - let op de aanvoegende wijs - dan zou de heilige Johannes Henry Newman bedroefd zijn.

Maar Newman is niet bedroefd, want hij weet dat ondanks de "feiten" zoals gerapporteerd door opiniepeilers dat slechts 23% van de katholieken regelmatig naar de mis gaat, en dat de meeste katholieken niet langer geloven in de werkelijke aanwezigheid van Christus in de Eucharistie, en dat de Duitse synodalisten zullen debatteren of het priesterschap noodzakelijk is voor het katholieke geloof, het is een feit dat er vele seminaristen, jonge priesters en jonge leken en gezinnen zijn die de schoonheid en transcendentie van de Traditionele Romeinse Mis hebben ontdekt als tegengif voor het oppervlakkige egoïsme van deze tijd en die hun katholieke geloof herontdekken op een manier waarvan de verantwoordelijken dachten dat ze het onderdrukt en uit de weg geruimd hadden.  Angelus News publiceerde zeer onlangs een artikel waarin werd beweerd dat de populariteit van paus Franciscus in de afgelopen jaren niet is gedaald.  Dat kan zijn.  Maar ze hebben niet gesproken met de jongeren van alle rangen en standen die een parel van grote waarde hebben gevonden en die parel tot het middelpunt van hun leven zullen maken en dat met veel geluk en geloof zullen doen. En nogmaals:  Schoonheid zal de wereld redden.

Pater Richard Gennaro Cipolla

(Rorate Caeli blogspot, 10/10/2021)

Fides et Ratio

Ik heb een e-mailuitwisseling met een protestant. Hij kent mij van internet, ik ken hem geheel niet.  Het meest recente dispuut ging als volgt. Onze protestantse vriend is van mening dat katholieken teveel vertrouwen op ratio en logica, en te weinig op de bijbel. De katholieke kerk zou op een bepaald punt in de geschiedenis haar oren teveel hebben laten hangen naar het heidens gedachtegoed van de antieke filosofen.

Dat wij leunen op de logica van Aristoteles en Plato is zondermeer waar. Denk aan de godsbewijzen van Thomas van Aquino. Hier komt geen Bijbelse argumentatie aan te pas. De Summa Theologica wordt beschouwd als het hoogtepunt van de scholastiek, waarbij filosofie en theologie teruggrijpen op de heidense filosoof Aristoteles. Maar betekent dit nu dat heidense invloeden de R.K. kerk zijn binnengedrongen?

Stel jezelf de vraag: hoe kunnen we effectief evangeliseren. Op welke manier kun je in een seculiere cultuur het Bijbelse geloof verkondigen, zonder concessies te doen. Ik meen dat bepaalde protestantse denominaties hierin behoorlijk succesvol zijn. Ik merk wel dat zij - terwijl hun verkondiging glashelder is - concessies doen qua (liturgische) vormgeving. Dit heeft wel erg veel weg van seculiere evenementen. Qua podia, zang, muziekinstrumenten, licht en geluid is het nauwelijks te onderscheiden van popconcerten. Orgels, liturgische kleding en preekstoelen kom je er niet tegen. Het zijn pogingen om het christendom aan de seculiere man te brengen.

Onze protestante briefschrijver is van mening dat als hij moet kiezen tussen orthodoxie en liturgie, hij voor orthodoxie kiest. Mij lijkt dit een valse tegenstelling. Als ik orthodox wil blijven kan ik geen concessies doen aan de liturgie. Kijk eens naar de apostelen. Zij missioneerden in de heidense Grieks-Romeinse cultuur die totaal onbekend was met waar het de apostelen nu juist om te doen was. Het eenvoudigweg citeren uit het Oude Testament en de woorden van Jezus had geen enkele zin. De bijbel had voor hen geen enkel gezag. In plaats van concessies te doen aan hun identiteit, voegden zij er iets aan toe dat voor elke mens herkenbaar is: de rede, de logica, verstandelijke argumenten. Aldus is er een gemeenschappelijke basis waarop je verder kunt bouwen. De apostelen en de kerkvaders maakten gebruik van de manier van argumenteren van de Griekse filosofen en integreerden dit in hun eigen christelijke traditie. Het fungeerde als brug tussen de christenen en de buitenwereld. Dit was een manier om Christus te verkondigen in een seculiere maatschappij. Het bleek effectief te zijn.

Er kwam een kink in de kabel met Luther die uiterst vijandig stond tegenover deze manier van doen. Luther meende dat de Kerk haar identiteit te grabbel gooide door gebruik te maken van het gedachtegoed van Plato en Aristoteles. Luther zit er naast. De Kerk heeft gewoon het voorbeeld van Petrus gevolgd. Petrus zegt ons dat we altijd bereid moeten zijn om verantwoording af te leggen van het geloof dat in ons leeft. Je zult dus argumenten aan moeten dragen. Zonder argumenten valt er geen verantwoording af te leggen. Hoe kun je trouwens een ander warm laten lopen voor je geloof als je geen argumenten hebt? En kijk eens naar Paulus hoe hij te werk gaat op de Aeropaag bij de Atheners. En zo is het altijd gegaan. Denk aan St. Justinus, St. Augustinus, St. Athanasius, John Henry Newman, C.K. Chesterton. Rationeler dat Thomas van Aquino kun je het al helemaal niet krijgen. Allen hebben gebruik gemaakt van de ratio, van hetgeen christenen en niet-christenen gemeen hebben.

Nogmaals, atheïsten overtuig je niet door de bijbel te citeren. Simpelweg omdat de bijbel voor hen geen enkel gezag heeft. Ook katholieken zouden eens wat meer aandacht mogen besteden aan het rationele aspect van ons geloof. Sinds de jaren ‘60 hebben we het ongelooflijk versimpeld. Het uitte zich in de meest onnozele manieren van liturgie vieren. Tja, zoals je gelooft, zo zul je vieren. De Oude Mis verdient eerherstel. Het gezond verstand ook. Fides et Ratio.

+ Rob Mutsaerts

Geloof en wetenschap

Wetenschap en geloof. Gaat dat wel samen?

De wetenschap heeft ons fantastisch mooie inzichten gegeven hoe de wereld functioneert. Maar wetenschap kan niet alles verklaren. Niet omdat ze nog niet uitontwikkeld is, maar omdat er dingen zijn die niet met wetenschappelijke methoden te onderzoeken zijn. Kan het geloof ons hier verder helpen? Gaan geloof en wetenschap wel samen, of staan ze tegenover elkaar? Bisschop Rob Mutsaerts helpt je verder op weg:


Ik vrees voor Duitse toestanden

Vergaderen over vergaderen, of een cursus over cursussen, dat lijkt mij een zinloze bezigheid. Toch staat er iets dergelijks op stapel in de wereldwijde R.K.Kerk: een synode over synodaliteit. Het is een proces van twee jaar dat deze maand van start gaat. Om te beginnen op bisdom-niveau, dan op landelijk niveau, vervolgens op continentaal niveau, om in oktober 2023 te eindigen op mondiaal niveau in Rome. Het is de bedoeling dat de kerkleiding haar oor te luisteren legt zonder sturing van tevoren en zonder vastlegging van de ter sprake te brengen onderwerpen. Luisteren naar wie? Eigenlijk naar iedereen, ook naar atheïsten. Dat lijkt mij organisatorisch een ingewikkelde kwestie. Het is te hopen dat het niet de activisten zijn die de agenda gaan bepalen, want dan krijgen we Duitse toestanden.

In Duitsland is een synodaal proces gaande. De aanleiding was de misbruikkwestie, maar vanaf het begin is dit onderwerp nauwelijks aan bod gekomen en wordt de synode misbruikt om kerkpolitieke kwesties op de agenda te plaatsen zoals de machtsuitoefening in de Kerk, de seksuele moraal, het priesterschap en de rol van de vrouw in de Kerk. Aanvankelijk zou dit moeten eindigen in een aantal stemmingsronden waarvan de uitslag bindend zou zijn voor iedereen. Deze gang van zaken kent men in de protestantse kerk, maar daar heeft het begrip synode een heel andere betekenis - namelijk een soort kerkparlement - dan een synode in de R.K. Kerk. De katholieke variant moet leiden tot onderscheiding van de geesten en vooral de H.Geest onderkennen in de wirwar van richtingen, stromingen en uitspraken. Paus Franciscus heeft dan ook een stokje gestoken voor de synode zoals de Duitse bisschoppen dit voor ogen hadden. Evangelisatie dient het kernthema te zijn, aldus de paus. Zelfs kardinaal Kasper heeft inmiddels zijn twijfels geuit over de katholiciteit van de voorstellen (vrouw in het ambt, gehuwd priesterschap, huwelijk voor allen etc.).

Paus Franciscus heeft meerdere malen nadrukkelijk gezegd dat het niet de bedoeling is meningen te verzamelen. Het gaat om de onderscheiding der geesten. Als Jezuïet weet Franciscus maar al te goed wat dat betekent. Hij is onderricht in de Ignatiaanse spiritualiteit. Maar de Ignatiaanse methode om de geesten te onderscheiden gaat geheel anders te werk dan de beoogde gang van zaken van de komende synode.  Bij Ignatius gaat het om het volgende. De goede geest beweegt met het oog op wat goed is voor de mens, wat hem helpt het doel na te streven waarvoor hij uiteindelijk geschapen is, namelijk de aanschouwing van God. De kwade geest werkt in tegenovergestelde zin. De Ignatiaanse wijze van onderscheiding der geesten uit zich in gewetensonderzoek, bekering, zoektocht naar de waarheid en is uiteindelijk gericht op heiligheid.

In het Handboek dat het Vaticaan de bisschoppen aangereikt heeft - bedoeld als hulpmiddel hoe het proces praktisch te begeleiden - is daar weinig of niets van terug te vinden. De onderscheiding der geesten is bij de Synode over Synodes niet geënt op de Ignatiaanse spiritualiteit. Kernwoord is ‘luisteren’ naar iedereen, ja ook naar de mening van niet-katholieken. Uiteraard hebben zij niet-katholieke opvattingen. Ik vrees dat het op deze manier de Duitse kant opgaat. Welbeschouwd overheerst daar een seculiere agenda. De paus zegt weliswaar dat het niet gaat om het verzamelen van meningen, maar helaas wijst elk begeleidend schrijven erop dat het dit wel wordt.

Door alle meningen heen luisteren wat de heilige Geest ons te zeggen heeft. Dat is de bedoeling. Eigenlijk is dit een vreemde uitspraak. De heilige Geest werkt door reflectie op de Bijbel, door reflectie op de geopenbaarde waarheid, en niet door reflectie op allerlei al dan niet breed gedeelde meningen. Een breed gedeelde mening is geen enkele garantie voor een door de heilige Geest geïnspireerde mening. Hoe vaak hebben we dat al niet ondervonden in de geschiedenis van de Kerk. Denk eens terug naar het LPO, het Landelijk Pastoraal Overleg zoals dat in Nederland in Noordwijkerhout in de jaren na het Concilie gevoerd werd. Het waren de activisten die met hun seculiere thema’s het overleg gekaapt hadden met desastreuze resultaten als gevolg. Ook in Noordwijkerhout probeerde men met meerderheid van stemmen tot bindende conclusies te komen. Dat is er gelukkig niet van gekomen. Waarheid wordt niet gevonden door consensus; de waarheid gaat aan kennis vooraf.

Waar de paus voor bevreesd is - het zegt dat keer op keer - is rigiditeit. Dat zou voor Franciscus de grootste blokkade kunnen worden voor het proces. “We moeten zekerheden uit het verleden loslaten”, aldus paus Franciscus onlangs tijdens de ontmoeting met Jezuïeten in Slowakije. Franciscus noemde dit zelfs “de ideologie van hang naar het verleden; dit is het pad van rigiditeit en clericalisme, wat beide perversiteiten zijn” (12 september). Paus Franciscus noemt rigiditeit zelfs een zonde. Kennelijk is het iets dat je op moet biechten. Onder welk gebod dit valt is niet duidelijk. Ik vermoed dat de paus niet alleen de Pius X broederschap, de Petrusbroederschap, maar ook Thomas van Aquino, St. Franciscus, Moeser Teresa en C.K. Chesterton tot het rigide kamp rekent. Ik kan tot geen andere conclusie komen, als je zegt dat je zekerheden uit het verleden moet loslaten. Echt rigide is volgens mij de hang naar de jaren ‘60 en ‘70, de tijd dat de Kerk volledig uit de rails liep, de tijd dat het geloofsgoed overboord gegooid werd en vervangen door populaire - en veelal onnozele - meningen.

De primaire taak van de kerkleiding is het verschaffen van duidelijkheid, Christus verkondigen als dé weg, dé waarheid en het leven, het voorhouden van de waarheid die ons geopenbaard is. Ik zie dat nog niet gebeuren bij de synode over synodes. Ik hoop dat ik mij vergis.

 

+Rob Mutsaerts

Jezus verrezen. Huh!?

Iemand die dood en begraven is, maar die je daarna weer alive and kicking tegenkomt. Wat moeten we daar nu van denken? Is dat bij wijze van spreken, of is er iets anders aan de hand?

Bisschop Rob Mutsaerts legt het uit aan jongeren. 



Bijbel: sprookje of geschiedenis.

Is de Bijbel een verhaal met een moraal? Of is er meer en stoelt het historische feiten? Is het een sprookje of het historisch? Hoort het in de boekwinkel thuis in het schap met de sprookjesverhalen, of bij de afdeling Geschiedenis?

Bisschop Rob Mutsaerts legt het uit aan jongeren:




Beste Hugo

Beste Hugo,

Er zijn mensen die vinden 'hoezo, we doen het voor de zorg’? Had die zorg dan niet afgeschaald maar uitgebreid, je had 100 miljard te besteden.

Er zijn mensen die geloven in de kracht van hun eigen lichaam, niet in een jaarlijkse kunstmatige afweer de rest van hun leven.

Er zijn mensen die serieus namen, wat je in november aan de Tweede Kamer schreef: 'genetisch, niet op lange termijn getest, een risico'.

Er zijn mensen die medicijnen weigeren die zijn getest op HEK-293, de cellijn afkomstig van een 18 weken oud geaborteerd kind.

Er zijn mensen die zeggen: dat permanente testen, dat is mensonterend. Ik ben niet ziek, als ik ziek ben blijf ik thuis. Vertrouw me, ik hoef je niet te bewijzen dat ik gezond ben.

Er zijn mensen wiens reden niemand kent, ze hielden hem voor zichzelf, vertrouwend op hun grondrechten, lichamelijke integriteit, privacy.

Het gáát er niet om, Hugo, of deze mensen gelijk of ongelijk hebben. Het gaat er om of we in een land willen leven waarin we deze mensen, die in een van jouw overtuiging afwijkende werkelijkheid willen leven, wel of niet uitsluiten, discrimineren en stigmatiseren, door een deel van het - zo doodnormale - leven voor ze te sluiten: koor, feest, restaurant.

Willen we dat Hugo?

(Ingezonden)

Red de wereld in je eigen tijd.

Wat zou de rol van universiteiten moeten zijn? Om een goed moreel karakter te bevorderen? Om een einde te maken aan racisme, seksisme, economische onderdrukking, en andere sociale kwalen? Om diversiteit en democratie te bevorderen en verantwoordelijke burgers voort te brengen? In zijn boek ‘Save the World On Your Own Time’ betoogt Stanley Fish dat, hoe lovenswaardig deze doelen ook mogen zijn, er slechts één juiste taak is weggelegd voor de academische wereld: het bevorderen van kennis en het toerusten van studenten om zelf kennis te verwerven. Punt. Wanneer docenten zichzelf opwerpen als moralisten, politieke activisten, of pleitbezorgers van maatschappelijke verandering in plaats van als erkende experts in een bepaald onderwerp en de methoden die gebruikt worden om het te analyseren, schieten ze tekort in hun taak.

En toch is het schering en inslag dat professoren hun politieke opvattingen in de collegezaal uitventen en proberen zij de politieke opvattingen van hun studenten te beïnvloeden. Degenen die dit doen beroepen zich vaak op academische vrijheid, maar - zegt Fish - academische vrijheid is niet de vrijheid om te doen wat in de geest van de professor opkomt. De enige verplichting van een professor is "om het materiaal in de syllabus te presenteren en studenten kennis te laten maken met de modernste analysemethoden. Niet om politiek te bedrijven, maar om het te bestuderen; niet om te bekeren voor of tegen religieuze doctrines, maar om ze te beschrijven; niet om Intelligent Design te promoten of te veroordelen, maar om uit te leggen wat het is en de aantrekkingskracht ervan te analyseren”.

Fish heeft gelijk. Red de wereld in je vrije tijd, maar niet als je als leraar voor de klas staat. Daar moet je de leerlingen leren lezen, schrijven en rekenen, niet het partijprogramma van jouw voorkeur promoten. Red de wereld in je vrije tijd, maar niet door vrijdag niet naar school te gaan. Nee, Greta, naar school gaan is je plicht, en je moet er gewoon leren wat er op het lesprogramma staat. Ja, je kunt spijbelen, dat is van alle tijden, maar claim niet het recht om te staken. Red de wereld in je eigen tijd. Op zaterdag bijvoorbeeld. Maar ja, dan breng je waarschijnlijk een stuk minder medestanders op de been.

Red de wereld in je vrije tijd, maar niet wanneer je als professor voor je studenten staat in een hoorcollege op de universiteit. Colleges zijn er niet niet om politieke correctheid te bepleiten, maar om kennis en inzicht te verwerven. Dat geldt ook voor studenten. Een universiteit is geen democratie en als student ben je geen klant die koning is. Activisme doe je maar in je eigen tijd. Als professor kun je politieke standpunten bespreken, maar geen partij kiezen.

Red de wereld in je vrije tijd, maar niet wanneer je een journalist bent die feiten verzamelt en er verslagen van maakt. Niets is tragischer dan de journalist die de ideologische activist uithangt, die informatie niet langer scheidt van opinie. Dat doe je maar op je eigen blogje, maar niet in de krant. Als journalist moet je niet emotioneel betrokken raken bij de goede zaak, maar feitelijk verslag uitbrengen over de meestal slechte wereld.

Red de wereld in je eigen tijd, maar niet als je zanger bent van U2, en zeker niet tijdens concerten. Je faalt in je roeping als je je talent en gezag misbruikt om te pleiten voor Seawatch. Ik kom voor de muziek, maar niet voor je mening. Red de wereld in je vrije tijd, maar niet als je pastoor bent in de preek van de zondagmis, of als je paus bent op bezoek bij het World Economic Forum. Dan moet je het evangelie verkondigen, bekommerd zijn om de zielenrust van de mensen die aan je zijn toevertrouwd.

Doe je werk. Dan kun je de wereld redden.

Ethics?

A professor in a world-acclaimed medical school posed this medical situation and ethical issue to his students:

"Here's the family history: The father has syphilis. The mother has Tuberculosis. They already have four children. The first is blind. The second has died. The third is deaf. The fourth has Tuberculosis. Now the mother is pregnant again. The parents come to you for advice. They are willing to have an abortion, if you decide they should. What do you say?"

The students gave various individual opinions, and then the professor asked them to break into small groups for "consultation." All of the groups came back to report that they would recommend abortion.

"Congratulations," the professor said, "You have just killed Beethoven”