Paus Benedictus over Voetbal.

Paus Benedictus over Voetbal.

Volgens sommigen is voetbal zo belangrijk dat al het andere erdoor onbelangrijk wordt. Ik houd van voetbal, sta elke zaterdag langs de lijn bij de jeugd en op zondag regelmatig bij het 1e elftal van RKSV Heeze, maar ik prefereer de uitspraak van Johannes Paulus II over voetbal: Van alle onbelangrijke zaken is voetbal de belangrijkste.

Hier kan ik mij helemaal in vinden. Mocht je je even willen verplaatsen in mijn triviale wereldje, kijk dan naar mijn (min of meer) wekelijkse vlog: Oh nee, de Irritante Voetbalquiz:

https://www.rksvheeze.nl/

C.S.Lewis: de apostel van het gezonde verstand

C.S.Lewis, onder meer bekend van de Narnia-verhalen, is auteur van Mere Christianity (onversneden Christendom). Lewis benadert het christendom vanuit het gezonde verstand. Middels logisch consequent redeneren komt hij tot de conclusie dat het christelijk geloof redelijk en geloofwaardig is.

Bisschop Rob Mutsaerts heeft een serie (9 afleveringen) gemaakt over dit baanbrekende werk van Lewis. Wekelijks verschijnt een nieuwe aflevering van Koffie met Lewis op EWTN Lage Landen:

https://www.ewtn.lc/nieuws/

De serie wordt gevolgd door twee afleveringen over de andere apostel met het grote verstand: G.K. Chesterton. Zijn korte en nog altijd zeer invloedrijke en vaak geciteerde boek Orthodoxy heeft niets aan belang ingeboet.

Wat is een vrouw? Ook Rome weet het kennelijk niet

Wat is een vrouw? Een simpele vraag. Vergelijkbare vragen zijn: wat is een hond?, wat is een citroen?, wat is water? Dat weet iedereen. Daar hoef je geen definitie van te geven, want iedereen weet gewoon wat het is. Merkwaardigerwijs is ‘wat is een vrouw?’ een omstreden vraag. Politici raken van streek, journalisten ontwijken de vraag, universiteiten ontwijken het antwoord.

De Amerikaanse journalist Matt Walsh stelt de vraag wèl. In zijn documentaire “What is a woman?” stelt Walsh de vraag gortdroog aan passanten op straat, aan artsen, familietherapeuten, genderwetenschappers, aan een psychiater, een psycholoog en een naaktloper in San Francisco. De een begint te stotteren, de ander loopt rood aan, weer een ander wordt kwaad. Niemand die gewoon zegt dat dit toch gewoon duidelijk is. Een vrouw geeft als antwoord: “Sommige vrouwen hebben een penis, sommige vrouwen hebben een vagina”. En zo reutelde de onzin maar door. Totdat Walsh zijn speurtocht naar het antwoord op zijn eenvoudige vraag eindigde in Afrika, bij de Massai. Om de vraag aan de Afrikanen of een man een vrouw kan worden werd keihard gelachen. Dat lijkt mij de enige normale reactie. Zij begrijpen nog dat er zoiets bestaat als een objectieve waarheid, de waarheid die we niet zelf bedenken maar ontdekken. De reactie was simpel en nuchter: “Wat is een vrouw? Wat een stomme vraag! Dat weet toch iedereen!”

Het antwoord dat de biologische wetenschap altijd gegeven heeft, mag niet meer als antwoord gegeven worden. Velen - ook politieke partijen en universiteiten - hebben het gezond verstand vaarwel gezegd en de deconstructie van ‘man’ en ‘vrouw’ in hun politiek manifest opgenomen, of beter gezegd in hun credo. Want het is ideologie. De zwaksten zijn meestal de eerste slachtoffers. In dit geval meisjes in de puberteit. Ze verminken zichzelf onherstelbaar en worden daarbij aangemoedigd door hun omgeving.

Wat is dat toch, die chronische onkunde om doodeenvoudige vragen te beantwoorden? Sommige mensen zijn simpelweg in de war door wat ze om zich heen waarnemen. Maar een grotere groep mensen doet uit politiek-correcte overwegingen alsof ze geen antwoord op de vraag weten. Ze willen hun baan niet kwijtraken. Hoe is het zover gekomen dat we bang zijn om zo’n eenvoudige vraag te beantwoorden? Tot een paar jaar geleden wist iedereen het antwoord.

In Amerika deed een biologische man van 29 jaar mee als een vrouw aan een skateboard wedstrijd. Hij won. De overige deelnemers waren meisjes van gemiddeld 12 jaar oud. Dit transmens schaamde zich nergens voor. Hij beweerde zelfs dat hij geen fysiek voordeel had, terwijl het tegendeel toch echt overduidelijk was. En commentatoren durfden de kleren van de keizer niet te benoemen. Het transmens (ik mag hem kennelijk geen man noemen, maar een vrouw is hij niet) oogste weinig applaus. Voor het publiek was het duidelijk. Een vent van 29 die meedingt in een wedstrijd waarin de overige deelnemers meisjes van 12 jaar zijn, dat is simpelweg niet eerlijk.

Matt Walsh stelde aan een transman de volgende vraag: “Als ik u zeg dat ik een zwarte Afrikaan ben, accepteert u dat?”. Elke normaal mens die deze vraag gesteld wordt door een blanke Amerikaan, zal zich afvragen of deze man wel goed bij zijn hoofd is, maar deze transman draaide enorm om de vraag heen. Hoewel het een stupide vraag is, is ‘nee’ als antwoord kennelijk geen optie. De volgende logische vraag zou dan geweest zijn: waarom moet ik jou dan als man accepteren? De kleren van de keizer is werkelijk een uitermate actueel sprookje.

Bij een hoorzitting sprak Walsh heldere taal:  “Jullie zijn allemaal kindermisbruikers. Jullie jagen op beïnvloedbare kinderen en indoctrineren hen in jullie krankzinnige ideologische cultus, een cultus met vele fanatieke standpunten, maar geen zo gestoord als het idee dat jongens meisjes zijn en meisjes jongens. Door deze verachtelijke onzin aan studenten op te dringen, zelfs door jonge meisjes te dwingen kleedkamers te delen met jongens, ontneemt u deze kinderen veiligheid, privacy, en ook iets fundamentelers, namelijk de waarheid. Als onderwijs niet gebaseerd is op de waarheid, dan is het waardeloos, erger nog, het is vergif. Jullie zijn vergif. Jullie zijn roofdieren. Jullie weten dat jullie ideeën onverdedigbaar zijn, jullie leggen de tegenpartij het zwijgen op omdat jullie geen argumenten hebben. Jullie kunnen je alleen maar onder je bed verstoppen als zielige kleine laffe lafaards, hopend dat we onze mond houden en weggaan. Maar dat doen we niet. Dat beloof ik jullie”.

Driewerf hulde! Waarom liegen we tegen kinderen? Waarom negeren we biologische en wetenschappelijke feiten? Ja, waarom wordt de waarheid geweld aangedaan? Want dat is de kwestie: de waarheid wordt aan kinderen en jongeren onthouden. Waarom laten we het toe dat kinderen zich verminken, want dat is het. Waarom negeren we zelfmoordcijfers. De tragiek van transgenders is immens. Maar dat mag niet gezegd worden, want dat past niet in het ideologisch straatje. Het is het relativisme en subjectivisme dat hieraan ten grondslag ligt dat zegt dat er geen objectieve waarheid is, geen maatstaf waaraan je goed en kwaad kunt afmeten, dat de natuur - en dus ook de mens - niet onderworpen is aan een natuurwet, maar waar naar eigen ontwerp aan gesleuteld kan worden. Maar de natuur is meedogenloos: ga tegen de natuur in en de gevolgen zijn rampzalig. Altijd. Maak een jongen wijs dat hij ook een meisje kan zijn en het minste gevolg is dat hij ernstig in de war raakt.

Waarom doen wij daar niets aan? Gaan die kinderen ons niet ter harte? Hier is een taak voor de Kerk weggelegd en wel om twee redenen. Ten eerste, de Katholieke Kerk heeft nog wel besef van de natuurwet, van objectieve waarheden, en als je daar naar leeft de zin van je bestaan ontdekt. Het is het verval van de christelijke waarden waarop Europa gebouwd is dat aan de grondslag ligt van de terreur van de genderideologie. C.S. Lewis en G.K. Chesterton zijn uitstekend in staat gebleken met heldere argumenten deze transcendente waarheid aan te tonen.

Ten tweede, de Kerk heeft wat goed te maken als het gaat om kindermisbruik. Het zou een prioriteit moeten zijn om kinderen en jongeren te beschermen door zich meer in het debat te mengen en duidelijk uit te spreken. Maar we doen het niet. De geluiden uit Rome gaan over klimaatverandering en dit soort onderwerpen waar je je geen buil aan kunt vallen. Hoe laf! De ineenstorting van christelijke waarden is een veel groter gevaar dan klimaatverandering. Maar nee,  we zijn fijn synodaal bezig met luisteren. Het wordt tijd dat de Kerk zich gaat uitspreken.

Kafka had het niet kunnen bedenken

Op het World Economic Forum (WEF) - het speeltje van Claus Schwaab - is Yuval Noah Harari een graag geziene gast. Hij neemt ons mee in zijn visie op de toekomst van de mens en wat de mens nu eigenlijk in wezen is. Harari bouwt zijn toekomstvisie op zijn mensbeeld. Voor hem is de mens niets meer dan een dier die zijn heerschappij over andere dieren heeft verworven door zelfbedachte concepten als het ‘Ik’, de vrije wil en God. Ook deze laatste heeft de mens zelf uitgevonden en zich eigen gemaakt. En onze hersenen werken zoals een computer. Gezien het feit dat processoren en algoritmen steeds sneller worden, zullen mens en machine steeds meer samensmelten en de technisch optimaal functionerende nieuwe mens zal de Homo Sapiens steeds meer naar de achtergrond doen verdwijnen. Ziektes zullen uitgebannen zijn en we leven veel langer, aldus nog steeds Harari. Je vraagt je af waar een mens nog dood aan kan gaan. Het is het beeld van het transhumanisme, waarbij het Ik, de vrije wil en God geen rol meer spelen.

Harari is er duidelijk over: “voor de vrije wil is geen plaats meer”. Doorgaans zijn dit teksten die passen bij de schurk in James Bond-verhalen die de wereld naar zijn hand wil zetten. Harari wordt er door zijn invloedrijke Davos-vriendjes om geprezen. Tot voor kort kenschetsten wij dit soort figuren als gevaarlijke psychopaten. Immers naast het opheffen van alle ziekten en kwalen is er in Harari’s toekomstvisie geen plaats meer voor een privésfeer en ook niet voor de mens als subject. Alles is volledig bestuurbaar. Het laat zich raden door wie: Harari en de kompanen van Klaus Schwaab; de zelfbenoemde elite derhalve. Het is niet zo dat Harari voor een dergelijke toekomst waarschuwt; hij ziet het als een wenselijke ontwikkeling.

Zijn mensbeeld berust evenwel op een fundamenteel misverstand. Het menselijk brein werkt niet zoals een computer en evenmin is het juist dat de menselijke geschiedenis wordt gekenmerkt door gestage vooruitgang. Dat mag misschien gelden voor wetenschap en techniek, maar van een morele vooruitgang is zeker geen sprake. De bloedigste eeuw tot nu toe was de 20e (Hitler, Stalin, Mao, Pol Pot, etc.). Ook al zou je het menselijk denken als een algoritme kunnen zien, dan volgt daar nog niet uit dat het menselijk denken louter algoritme is. De zwaartekracht kun je mathematisch duiden, maar dat wil nog niet zeggen dat de klap niet hard aankomt als je van het balkon afdondert.

Dat er een einde zal komen aan het Ik - het subject - en aan de vrije wil is ronduit een enge gedachte. Bovendien, er klopt iets niet. Als er geen Ik meer bestaat, maar we gaan allemaal op als druppels in de oceaan waardoor er een einde komt aan het bestaan van deze druppels, dan bestaat er ook geen Harari meer. Dat zou niet zo erg zijn, maar wie bestaat er dan nog wel om alles te besturen? Er klopt nog meer niet. Een professor die beweert dat de mens een machine is, och, daar kan ik mee leven. Maar een mens die van zichzelf beweert dat hij een machine is leidt toch echt aan een persoonlijkheidsstoornis. Harari schrijft over mensen alsof hij er zelf geen is. Wat aan de mensvisie van Harari ontbreekt is het typisch eigene van de mens. Dat leidt niet tot een hogere ontwikkeling van de mens, maar tot degeneratie en uiteindelijk de afschaffing van de mens. 

We hoeven niet bang te zijn dat zijn toekomstvisie werkelijkheid zal worden. God mag dan wel altijd  vergevingsgezind zijn, de mens soms, de natuur nimmer. De natuur is meedogenloos, zij wreekt zich altijd. Ga tegen de natuur in, en het loopt verkeerd af. De natuur - ook de menselijke natuur - is een onberekenbaar ding (en dus niet in een algoritme te vangen), tot geen enkel compromis bereid en volstrekt stoïcijns onverschillig tegenover tegennatuurlijke pogingen. Dat weet iedereen uit ondervinding die weleens in een onweersbui is beland of uit een boomhut is gevallen. Van regen wordt je nat en de zwaartekracht laat zich niet uitschakelen.

Dat weet ook elke LGTBIQ+ activist. Zij haten biologen. Feiten die iedereen uit biologie kan afleiden en al honderden jaren voor iedereen no-brainers zijn, worden hardhandig buitengewerkt. Biologische feiten zijn feiten, wat sociologen en ideologen ook mogen beweren. Een teken aan de wand is dat er niet over gediscussieerd kan worden. Argumenten worden ‘weerlegd’ met ordinair geschreeuw. Tegenspraak wordt niet geduld. Als een bioloog uitlegt waarom er in de biologie maar twee geslachten, weet je dat hem een lynchpartij te wachten staat. Om die reden zegt de universiteit de lezing af. Als vervolgens iemand komt uitleggen dat er 150 gendervormen zijn, wordt hij met alle egards ontvangen. Dat zijn gedachten alleen op emoties gebaseerd zijn doet niet ter zake. Ook universiteiten zijn geen vrijplaats meer voor vrije wetenschap.

Inmiddels is deze gekte ook doorgedrongen op overheidsniveau. Toen Harry Miller zich middels een Tweet kenbaar maakte dat hij twijfelde aan de echte vrouwelijkheid van transvrouwen, kreeg hij de politie op bezoek. Men kwam hem waarschuwen dat hij dit niet nog eens zou moeten doen. Dat is vreemd. Immers nergens in het Engelse Wetboek van strafrecht staat dat hij door deze uiting een strafbaar feit had gepleegd. Kortom, de politie kan hem er niet op aanspreken. Dat de politie dat toch doet is bizar. Doorgaans gebeurt zoiets louter in Kafka-boeken. De Tweet van Miller: “Je borsten zijn gemaakt van siliconen, je vagina komt nergens uit”. Dat lijkt mij vanuit biologisch-wetenschappelijk gezichtspunt een correcte beschrijving van de realiteit van een transvrouw. Maar feiten doen er in dit soort debatten niet toe. Er volgde een rechtszaak. Lang verhaal kort: de rechter bepaalde dat Miller geen strafbaar feit had begaan. Maar de politie  legde zijn voorval in zijn dossier vast als een “transfoob non-crime hate incident”. Kafka had het niet kunnen bedenken: een strafbaar niet-strafbaar feit. In Noord-Korea kijken we er niet van op als om politieke redenen de politie bij je op bezoek komt. In democratisch Engeland kennelijk ook niet.

In Duitsland kennelijk ook niet. Daar heeft de nieuwe regeringscoalitie een voorstel ingediend om een meldpunt op te richten voor gendervijandige haat-incidenten die niet in de politiestatistieken voorkomen omdat ze niet strafbaar zijn en dus toegestaan zijn. Meestal bedoeld men dan een niet welgevallige andere mening. Kortom, men wil overgaan tot het registreren van niet-strafbare feiten. Ook hier: exit logica, enter Kafka. Wat het criterium is om in aanmerking te komen voor registratie weet uiteraard niemand. We hebben voor dergelijke ontwikkelingen gewoon een woord: politiestaat. Kom ik nu ook in dit register te staan….? 

Sodom en Gomorra. Is sodomie (nog steeds) zondig?

Luister naar de podcast van bisschop Rob Mutsaerts

https://www.ewtn.lc/nieuws/podcast-76-17de-zondag-door-het-jaar-c-sodom-en-gomorra-hou-van-de-zondaar-maar-verwerp-de-zonde/

Op de website van EWTN:

Zondag 24 juli 2022 – Mgr. Rob Mutsaerts behandelt voor deze zondag van de lezingen, de eerste lezing uit Genesis: Gen. 18, 20-32 Laat mijn Heer niet kwaad worden, als ik spreek | Ps. 138 (137) 1-2a, 2bc-3, 6-7ab, 7c-8 R: Wanneer ik tot U riep hebt gij mij steeds verhoord | Kol. 2, 12-14 God heeft u met Hem weer levend gemaakt. Hij heeft ons al onze zonden vergeven | Lc. 11, 1-13 Vraagt en u zal gegeven worden |  

De monseigneur windt er geen doekjes om. Hij schetst vier houdingen in het Westen vandaag de dag, ten op zichte van ‘Sodom en Gomorra’. Het relativisme heeft behoorlijk grond gevat, en zeker in Nederland:

1. ‘Progressief denken’: hou van elke vorm van toegeven aan seksuele zuchten. Is menselijk gezien fijn, en is dus ok. Haat sommige zondaars die te beperkt zijn in hun denken.
2. Haat niets of niemand, vel geen oordeel over wie of wat dan ook
3. Haat zowel de zonde als de zondaar. Het is gewoon niet pluis. Wegduwen, isoleren.   
4. Zoals Augustinus al zei: hou van de zondaar en haat de zonde. De katholieke grondhouding.

Houden van is het beste voor de ander wensen. Als er ‘geen zegen rust’ op bepaalde handelingen waarom zou je het dan doen. Het is onvruchtbaar en levert na misschien kortstondig genot alleen maar ellende.

Zoals reeds verhaald vorige week: kies het beste en zoek dan ook eerst God. De mens is geschapen voor geluk. Dat vraagt oefeningen van de deugden, waaronder zelfbeheersing (matigheid), verstandigheid en hoop vallen. 

Mag Willem in een hertenkamp wonen?

Is Willem een meisje als hij vindt dat hij een meisje is? Nee, dat is hij uiteraard niet. De gendermaffia eist evenwel dat Willem voortaan als een meisje behandeld moet worden. Niet de objectieve werkelijkheid geldt, maar het sentiment. Als Willem vindt dat hij een hertje is, mogen we hem dan in een hertenkamp plaatsen? Wat is doorslaggevend of je een jongen of een meisje bent? Kennelijk niet het geslacht. Wat dan wel. Het gevoel? Maar hoe kun je zeggen dat je een meisje bent als je daar niet eens een definitie van kunt geven? Hoe kun je je een meisje voelen als je niet eens kunt aangeven wat een meisje tot meisje maakt. Het is het subjectivisme dat volledig doorgeslagen is. Dat is niet zonder gevolgen. C.S. Lewis schreef er een boek(je) over: The Abolition of Man (De Afschaffing van de Mens). Lewis had een vooruitziende blijk. Het boek dateert van 1943!

Lewis begint met het bekritiseren van een destijds recent gepubliceerd leerboek voor Engels voor basisscholen. Hoewel de auteurs van het boek beweren dat ze de principes van correct schrijven onderwijzen, betoogt Lewis dat ze op subtiele wijze de filosofie van het subjectivisme bepleiten: de opvatting dat waardeoordelen geen objectieve waarheid hebben en alleen de persoonlijke gevoelens en emoties van de spreker tot uitdrukking brengen. De auteurs van het tekstboek maken er bijvoorbeeld bezwaar tegen om het woord "subliem" toe te passen op een waterval, omdat deze uitspraak geen enkel feit over de waterval uitdrukt, maar alleen een emotionele reactie erop.

Voor Lewis is het standpunt van de auteurs van het leerboek gevaarlijk omdat het het vermogen van een individu ontkent om morele en esthetische oordelen te vellen. In het licht van deze bewering pleit Lewis voor de noodzaak van objectieve waarden. Kinderen worden niet geboren met een aangeboren begrip van de morele impulsen die zij zouden moeten volgen; dit vermogen moet in hen gevoed worden door hun ouders en leraren. De training van de gevoelens of emoties is belangrijk voor de vorming van een compleet, goed afgerond menselijk wezen. Lewis beweert dat het de schrijvers het hoofd - het rationele deel van de mens - benadrukken ten koste van het hart of het emotionele deel, wat resulteert in "mensen zonder hart”. De nadruk op het gevoel in de moderne samenleving strekt zich ook uit tot de wetenschappelijke wereld, waar de natuur wordt behandeld als een object dat moet worden ontleed en geanalyseerd. Als deze trend niet wordt tegengegaan, zou dit kunnen leiden tot een elitegroep van technische experts die de macht grijpen om de mensheid te controleren en te vormen via het onderwijssysteem.

Lewis contrasteert de moderne waardevrije benadering van onderwijs met een reeks morele basisvoorschriften die in alle wereldculturen bestaan, uitgedrukt door de Chinese filosofische term "de Tao". Wij zouden zeggen de (morele) Natuurwet. Voor Lewis is de Tao een onontkoombaar deel van de werkelijkheid; als de maatschappij deze verwerpt, verwerpt de maatschappij zowel het rationele als het emotionele deel van de menselijke natuur, waardoor de menselijke natuur gereduceerd wordt tot het ruwe dierlijke deel. Om deze rampzalige "afschaffing van de mens" te voorkomen, moet het onderwijssysteem morele waarden centraal gaan stellen, en moet de wetenschap een nederiger houding ontwikkelen, waarbij de natuur ten dienste wordt gesteld van de mens in plaats van te trachten hen beiden te domineren.

De rampzalige genderideologie die onze tijd terroriseert ontkent het bestaan van objectieve morele waarden die voor iedereen gelden. Meisjes en jongens bestaan niet meer. Zelfs feministen worden hun vrouwenrechten ontnomen. Het leidt tot transhumanisme, tot de afschaffing van de mens. Het is de paradox van onze tijd. Enerzijds wordt wetenschap de enige bron van kennis toegedicht. Alles wat niet wetenschappelijk is, heeft geen realiteitsgehalte. Alleen de objectief waarneembare feiten tellen. Filosofie en religie zijn geen (exacte) wetenschappen en tellen dus niet mee. Anderzijds wordt louter het gevoel aangemerkt als bestaande realiteit en tellen de feiten helemaal niet mee. Voor argumenten is derhalve geen plaats meer. Vandaar dat geschreeuw. Argumenten worden niet gewaardeerd. Rare jongens. Ze hebben heel wat verminkingen op hun geweten. En totaal verlies van identiteit. En zelfmoorden.

Synodaal proces: naar Jeruzalem of Emmaus?

Joep gaat voor het eerst naar school. In de klas zegt hij trots dat hij kan schrijven. Thuis had hij gezien dat zijn moeder een verhaal voorlas van een stuk papier waarop allemaal mysterieuze tekens stonden. Dat kan ik ook, zegt Joep. En hij krabbelt wat op een blad papier. Joep is trots op het resultaat: mooi verhaal, hé.

Joep heeft geen idee van letters of woorden, laat staan van zinnen. Wat Joep op papier krabbelde is helemaal geen tekst, maar zomaar wat gekras. Stel nu dat de juf zou zeggen: goed gedaan, Joep. Het is helemaal goed zo. Stel dat ze dat tegen elk kind zegt, ook tegen de kinderen die al een paar jaar op school zitten. Stel dat ze geen enkel kind corrigeert, alleen maar bevestigt dat wat het kind doet, goed is. En zo gaat het ook als rekenen op het programma staat. Geen enkele uitleg geen enkele logica, geen enkele correctie, elke uitkomst is goed. Joep, hoeveel is zes min drie? ‘Blauw’. Nou ja, als Joep dat vindt is dat het goede antwoord. We snappen dat zo’n school volstrekt overbodig is.

Hoe is het met de Kerk gesteld? Nog één generatie en er is vermoedelijk nog maar weinig van over in de westerse wereld. Zou het synodaal proces een ommekeer kunnen bewerkstelligen? Luisteren is het devies. Wat willen we eigenlijk bewaren? Waar staat de Kerk eigenlijk voor, wat is haar specifieke kenmerk? Hoe kunnen we weer tot bloei komen? Wat zeggen de mensen hierover?

Bij de antwoorden die verzameld zijn door de parochies en bisdommen zitten zinvolle suggesties, mooie aanzetten en zoeken naar identiteit. Maar wat toch overheerst is de mening dat de Kerk zich moet aanpassen aan de tijd, aan de seculiere cultuur, aan wat mensen willen. Het sentiment overheerst en niet het argument. Inspraak zonder inzicht leidt altijd tot uitspraken zonder uitzicht. Vergelijk het met de geschetste (fictieve) situatie op school. Zonder kennis, zonder vaardigheden, zonder aanvaarding van Bijbel, Traditie en Leergezag is de Kerk volstrekt overbodig. Een Kerk die alleen maar luistert, maar niet onderricht, corrigeert, niet spreekt over onveranderlijke objectieve waarheden, heeft niets te bieden. Een Kerk die niet tegen de huidige seculiere cultuur ingaat, die niet corrigerend en lerend optreedt, die haar moraal niet verdedigt, heeft geen bestaansrecht meer.

Ik veroordeel de mensen die deze ideeën bepleiten niet, maar ze dragen er wel toe bij dat de Kerk, die zich nog louter in de marge bevindt, over de afgrond geduwd wordt. Een aloud gezegde luidt: Een Kerk die trouwt met de tijd zal spoedig weduwe zijn. Ze gaat gewoon op in haar omgeving en wordt volstrekt onzichtbaar, zonder identiteit en heeft dus geen bestaansrecht meer.

Jezus liep een heel eind mee met de twee vrienden die van Jeruzalem op weg waren naar huis, naar Emmaus. Jezus luisterde aandachtig, liep een flink stuk met hen mee, had begrip voor hun teleurstelling, maar greep op een gegeven moment wel in. Hij maakte duidelijk dat ze er helemaal naast zaten en legde vervolgens uit hoe het wel zat. De teleurstelling sloeg om in vreugde en ze keerden om naar Jeruzalem.

Misschien moesten wij dat ook maar eens meer doen. Duidelijk aangeven waar we voor staan, vergezeld van heldere argumenten, want die hebben we. En niet de nadruk leggen op veilige onderwerpen zoals klimaatverandering waarover iedereen het eigenlijk wel eens is en waar niemand aanstoot aan zal nemen. En niet zoals in Duitsland kerkelijke standpunten willen wijzigen. Degenen die menen dat dit tot de mogelijkheden behoort, belanden uiteindelijk niet in Jeruzalem, maar in Emmaus.

Vieren van euthanasie?

(Ingezonden artikel)

In Canada vond een opmerkelijke kerkelijke ceremonie plaats nadat euthanasie had plaatsgevonden. De voorganger was bereid een kerkelijke ceremonie te verzorgen. Prof. Boer heeft hieromtrent zijn gedachten geformuleerd (Nederlands Dagblad 24/5/22). Hij keurt het af, maar op een wijze die de aloude christelijke overtuiging uitholt. Knap verborgen, slim versluierd, zoals het de crypto-modernist betaamt.

Het artikel van ethicus prof Boer is een prachtig voorbeeld van crypto-modernisme: een ogenschijnlijk orthodoxe positie met een traditioneel jargon, dat – niet in taal maar naar strekking – ouderwets vrijzinnig is. Paus Franciscus is hierin de kampioen, hij heeft het vervolmaakt.

“Er is geen ruimte meer om iets moreel lastig of problematisch te vinden” zegt Boer. Euthanasie-zegenen is echter helemaal niet moreel ‘lastig’, maar (traditioneel) gewoon moreel verwerpelijk.

“De gebeurtenis past in een radicaliserende trend: dingen zijn ofwel goed, ofwel fout. En als ze niet

verkeerd zijn, noem ze dan gewoon goed”.

Het is echter precies andersom. Volgens deze mensen zijn dingen helemaal niet ofwel (objectief) goed, ofwel (objectief) fout. Ze zijn juist subjectief: voor jou fout, voor mij goed. Dát is het probleem.

Boer: “Dat dingen lastig zijn en blijven, is cruciaal”.  Boer noemt dan enkele voorbeelden. Maar die zijn helemaal niet ‘lastig’. Die zijn moreel kraakhelder:

 Mozes die echtscheiding toestaat (Boer noemt niet Christus die het niet toestond).

-       Geweld, dat in het paradijs niet voorkwam (hij noemt niet de rechtvaardige oorlog).

-        Eten van vlees, pas toegestaan na de zondeval (onzin, het mogen heersen over vee is van voor de zondeval).

-        Het vegetarische manna dat God geeft (hij noemt maar even niet de kwartels).

“De teloorgang van die tussencategorie (waarin sommige christenen ook genderdysforie, homorelaties en abortus zetten) is een tendens die lang niet altijd heilzaam is”  zegt prof Boer dan.

De crypto-modernist waakt er altijd voor de traditionele leer frontaal af te vallen; hij verwijst graag naar anderen, of naar de ingehaalde praktijk. Het is altijd puzzelen de bedoelingen van de crypto-modernist te ontwaren, immers: oude taal, nieuwe strekking. Zo ook in deze zin. Wat zegt hij hier eigenlijk? Er is een morele twijfelcategorie (euthanasie) en dat je daar niet meer twijfelend over wordt gedaan (zoals die inzegenaars deden) is niet heilzaam. De boodschap is dus: Mensen, ga moreel twijfelen! Welnu, typisch ‘crypto’ is dit: hoewel hij dit niet in klare woorden zegt roept hij hier impliciet de traditionele christenen tot precies hetzelfde op. Tot hen die abortus en euthanasie intrinsiek verwerpelijk vinden: Mensen ga toch eens twijfelen, dat is heilzaam. Dát is crypto-vrijzinnigheid.

Toch wordt altijd op enig moment de strekking (niet de woorden) wel duidelijk. Zo ook - na enig geduld - meestal wel bij Franciscus. Bij Boer komt hier die aap uit de mouw:

-         “Echtscheiding: soms kan het niet anders” (hij noemt dan de vechtscheiding)

-         “Abortus is soms begrijpelijk, maar het een vrouwenrecht noemen miskent die andere kant: het doden van een mens in wording”. De abortushandeling (met curettagetang) is nooit begrijpelijk, hoogstens zijn de motieven van de vrouw dat. En ‘mens in wording’ is typisch het jargon van Pia Dijkstra: ‘in potentie beschermwaardig’.

-         “Geen van de zelfdodingen waarover de Bijbel verhaalt, wordt veroordeeld”. Hij noemt Judas dan maar even niet.

Slotconclusie van zijn verhaal: ‘over zaken waar de Bijbel niet gemakkelijk over spreekt, moeten we met gepaste afstand en ambiguïteit blijven spreken’. Ambiguïteit als doel? Geheel in de geest van Paus Franciscus. En ‘blijven’ spreken? Alsof we dat vanouds deden.  Dit is een subjectief moreel-relativisme in nieuwe zakken. En hoe listig, ogenschijnlijk vanuit een traditionele positie. Hoe verleidelijk ook voor de gereformeerden die nu bij bosjes vallen voor deze ‘moraal van de verbinding’.

Arme kinderen…..

Wat is het recht op vrije meningsuiting waard als het op elk moment kan worden ingeperkt door wetten die "haatzaaien” strafbaar stellen? Paul Coleman heeft een alarmerende verzameling van Europese "haatzaaiende" wetten verzameld in zijn onlangs verschenen boek Zensiert. De meer dan vijftig legale valstrikken laten zien dat de grenzen van wat kan worden gezegd steeds diffuser worden. Wie vrijuit spreekt, staat al snel met één been in de beklaagdenbank. Wie kunnen we in de beklaagdenbank aantreffen: de politicus die uit de Bijbel citeert, de journalist die de kwestie duidelijk verwoordt, de priester die de waarheid van zijn geloof niet wil verloochenen, of zelfs de politieman die twittert wat hij vindt van gender justice. Want al deze wetten die de beklaagden hebben overtreden, hebben één ding gemeen: het is onduidelijk wat het misdrijf is. Er is geen duidelijke definitie van "haatzaaiende taal". Wie bepaalt wanneer er sprake is van haatzaaien? Luidruchtige lobbygroepen, gekwetste minderheden, individuele rechters en "politieke correctheid" wat men nog openlijk mag zeggen, onderwijzen, eisen of geloven. Eén verkeerd woord, één verkeerde tweet, en je wordt er al snel van beschuldigd een fundamentalist te zijn of te discrimineren.

We leven in een tijd dat slogans het moderne leven bepalen. Make America Great Again, Get Brexit Done, Wir Schaffen Das, Yes We Can. Complexe materie wordt gereduceerd tot een holle frase. Nu moet ook de traditionele definitie van huwelijk op de schop. Argumenten worden niet aangevoerd, wel een kreet: Liefde is Liefde. Met deze drie woorden zou alles gezegd moeten zijn. Twitter is het aangewezen medium voor deze nieuwe manier van debatteren. Vorig jaar plaatste Ursuala von der Leyen - voorzitter van de Europese Commissie - de simpele tweet: Haat is Haat. Dit als voorzetje op verstrekkende voorstellen om het strafrecht te hervormen.

Als liefde liefde is, dan is haat haat, zo moet zij gedacht hebben. Helaas bleef het niet bij een Twitterbericht, maar heeft de Europese Commissie op 9 december het Europees Parlement meegedeeld dat zij voornemens is de lijst van EU-misdaden uit te breiden met Haatzaaien en Haatmisdrijven. Dat is nogal wat. Want elk EU-lid heeft zijn eigen strafrecht. Bij EU-misdrijven gaat het over bijzonder zware misdrijven die de landsgrenzen overschrijden en die bestreden moeten worden met minimum maatregelen die voor alle aangesloten landen gelden. Dat is een kort lijstje: terrorisme, wapenhandel, mensensmokkel, drugshandel en georganiseerde misdaad. Ursula von der Leyen wil hier dus Haatzaaien aan toevoegen, want ja, haat is haat. Verdere argumentatie was kennelijk niet nodig.

Maar er is een probleem. Strafrecht vereist heldere definities. Maar er bestaat geen definitie van haatzaaien. Alleen al om die reden is het een omstreden begrip. Juristen, advocaten en rechters kunnen niets met strafbepalingen waarvan onduidelijk is wat het omvat. Er is ook geen definitie voor te maken. Wettelijke bepalingen die het woord haatzaaien bevatten zijn vaag, subjectief en leiden per definitie tot willekeur. Politici die haatzaaien willen verbieden zijn populisten.

Daar komt nog bij dat het een ernstige bedreiging vormt voor het recht op vrije meningsuiting. Denk aan Finland. Elke mening die een bepaalde groep niet bevalt wordt als beledigend aangemerkt en kan tot twee jaar gevangenisstraf leiden. Geloof het of niet, maar deze wet is opgenomen in het Finse wetboek van strafrecht onder het hoofdstuk Oorlogsmisdrijven bedoeld om uitingen tegen te gaan die oproepen tot ethisch geweld of kunnen leiden tot volkerenmoord. Desalniettemin werd deze strafbepaling aangegrepen om het Fins parlementslid en voormalig minister van binnenlandse zaken Päiva Räsänen strafrechtelijk te vervolgen. Het misdrijf? Ze had een bijbelvers getwitterd dat Helsinki Pride Events in het verkeerde keelgat schoot. Uiteindelijk is zij op 14 februari jl. vrijgesproken, maar ondertussen heeft dit proces de angst voor censuur stevig aangewakkerd.

De zogenaamde haatzaaiende tweet was gewoon een bijbelcitaat. Kennelijk wordt de mening van een half miljard Europeanen gecriminaliseerd. Dat lijkt mij een serieuze aangelegenheid. Argumenteren is niet mogelijk, immers haat is haat. Tja, lekker makkelijk. Net zoals liefde is liefde, dus moet iedereen met iedereen kunnen trouwen en moet iedereen dit als een huwelijk beschouwen. Ik heb ook een slogan: Genoeg is Genoeg. Houd op met die flauwekul.

Let ik nog wat haatzaaiende teksten tegenaan gooien. In een Duitse parochie (Braunschweig) is de dirigent van het kinderkoor ontslagen: hij is getrouwd met een man. Het duo wil nu een gezinnetje stichten en heeft via internet een Afrikaanse vrouw bereid gevonden haar baarmoeder uit te lenen. “Uit liefde”, zo stond erbij. Och, wat lief. Spelbreker is het kerkbestuur dat hem ontslagen heeft. Voordat u nu krokodillentranen gaat huilen, even dit. Volgens mij is draagmoederschap misdadig tegenover het kind, dat door zijn echte moeder bedrogen wordt, en door de quasi-vader gekocht is. Het is een vorm van slavernij, want deze Afrikaanse moeder doet het uit financiële nood waarvan het duo misbruik van maakt. En het is een vorm van neo-kolonialisme. Een bestelling afkomstig uit Duitsland kun je vergelijken met kindslaven in Aziatische textielfabrieken.

Ook dit is een gevolg van die vervloekte Liefde is Liefde terreur, en dus Huwelijk voor Iedereen slogan die eruit volgt, waar men dan weer Reproductieve Rechten Voor Iedereen aan vast koppelt. Ik hoop dat kardinaal Marx en kardinaal Höllerich zich realiseren wat de gevolgen zijn van hun dwaze idee om de kerkelijke moraal te veranderen. Want dat is waar hun pleidooi voor ethische erkenning van praktiserende homoseksualiteit uiteindelijk toe leidt: erkenning van reproductieve rechten. Arme kinderen.

Waar is de Kerk?!?

Ook Nederland vangt vluchtelingen uit Oekraïne op. Het zijn vooral vrouwen en kinderen. De mannen zijn achtergebleven. Van de genderbeweging heb ik hierover nog geen enkel kritisch geluid gehoord. Normaal gesproken hebben zij ontstellend lange tenen en als maar het minste of geringste onderscheid tussen mannen en vrouwen gemaakt wordt - vooral op biologische basis - vliegen de verwijten je om de oren en staat de cancelmaffia op. Dat vrouwen, transgenders, queers en non-binaire personen ook in het leger opgenomen moeten kunnen worden staat hoog op de gender-agenda. Maar als de vraag opgeworpen wordt of voor deze categorieën ook de dienstplicht moet gelden, blijft het ineens akelig stil. Dat moeten we kennelijk toch maar overlaten aan biologische mannen. Ook aan het pacifistische front is het stil. Van die zijde is zelfs instemming te horen als het erom gaat Oekraïne van wapens te voorzien.

Het zijn vreemde tijden. Fridays for Future, Me Too, Cancel Culture, Critical Race Theory, Woke, Gender. In korte tijd hebben deze Engelse termen hun intrede gedaan in de gehele Westerse wereld. Achter al deze termen staan evenzoveel bewegingen. En dan moeten we ook nog de planeet redden, zielige ijsberen opvangen, tegen racisme vechten, tegen seksuele uitbuiting vanwege machtsmisbruik, en dan ook nog eens minderheden beschermen, vooral de LGBTQ-gemeenschap (en dan mis ik waarschijnlijk nog een paar letters). Het zou goed bedoeld kunnen zijn, ware het niet dat het in het tegendeel uitwerkt en tot nieuwe discriminaties leidt.

Giuseppe Gracia heeft hier een aanbevelingswaardig boek over geschreven: Die Utopia-Methode. Der neue Kulturkampf gegen freiheit und Christentum. Oftewel Kulturkämpfer 2.0. Zijn kernpunt: steeds meer politieke bewegingen willen de vrijheid beperken of zelfs helemaal afschaffen, en dat allemaal in naam van een nieuwe collectieve moraal die in de toekomst boven de vrijheid van het individu moet komen te staan. En wat is die moraal? Het laat zich raden: anti-discriminatie, anti-racisme, anti-fascisme en niet te vergeten klimaatverandering tegengaan. Bij elkaar genomen moet dit de Westerse cultuur verdrijven. Want waar is de Westerse cultuur volgens hen op gebaseerd: op systematisch racisme, imperialisme, vrouwvijandigheid, milieu-onvriendelijkheid, homofobie, transfobie, islamofobie etc.

Één item ontbreekt doorgaans in dit soort rijtjes: christenfobie. Deze cultuurstrijders hebben inderdaad een probleem met het christendom. Niet met religie in het algemeen, maar met het traditionele christendom, het fundament waarop het Avondland is gebouwd. Je kunt je afvragen hoe het komt dat anti-westerse ideologieën in Westerse landen - inclusief Amerika - de dominante cultuur aan het worden is. Het is toch het Westen waar de welvaart tot grote hoogten is gestegen en waar de vrijheid het minst wordt beknot. Het lijkt erop dat de nieuwe cultuurstrijders de realiteit van de Westerse wereld niet vergelijkt met socialistische, communistische en Islamitische landen - ik vermoed dat ze niet graag in Noord-Korea, Cuba, China of IS zouden wonen - maar met een utopisch land dat weliswaar niet bestaat, maar vooral is bedoeld om hun fundamentele kritiek te legitimeren.

De nieuwe klassenstrijd is er niet meer een tussen arbeid en kapitaal, maar tussen identiteiten, uiterlijke kenmerken en levenskeuzen. Ze strijden tegen onrecht op een manier die nieuw onrecht en discriminatie veroorzaken. Als je de verkeerde huidskleur hebt (alles is goed, behalve wit; blank is al helemaal fout), tot het verkeerde ras behoort, van mening bent dat biologie bepalend is voor je identiteit, of heteroseksueel bent (al het andere is goed) dan deug je niet en word je buitengesloten van elke discussie. Het komt hier op neer: de Westerse civilisatie moet radicaal weggevaagd worden: filosofie (ja, ook Plato deugt niet), wetenschap, rationaliteit, rechtspraak, het moet allemaal vervangen worden door ideologie en gevoel.

Het grote mikpunt is het christendom in het algemeen en de katholieke Kerk in het bijzonder. En daarmee ook de Joodse religie, immers het christendom is daarin geworteld. Met name het mensbeeld moet opnieuw gedefinieerd worden. Het is niet langer een Schepper die de mens met een bepaalde bedoeling geschapen heeft, beantwoordend aan een natuurwet die voor iedereen en voor alle tijden geldend is. Het begrip vrijheid moet ook een nieuwe invulling krijgen. Het klassieke christelijke beeld van de mens die een verantwoordelijkheid heeft wordt als gevaarlijk beschouwd en zou de vooruitgang tegenhouden. Het klassieke gezin moet er uiteraard ook aan geloven. Terwijl planten de dieren alle mogelijke bescherming krijgen (die dieren hebben zelfs een eigen politieke partij die voor hun belangen opkomt) en men zich uiteraard inzet om de klimaatdoeleinden te behalen, ondervindt het menselijk leven geen enkele bescherming. Met name degenen die opkomen voor plant en dier zijn voorstander de cultuur des doods als het op mensen aankomt. De moederschoot is de meest onveilige plaats voor een kind, het is immers vogelvrij. Nu ik er zo over nadenk, een partijd als D66 is stemt voor elk wetsvoorstel dat impliceert dat je er aan dood kunt gaan: abortus, euthanasie, voltooid leven, hulp bij zelfdoding. Maar o wee als je een boompje wilt omzagen. Het is trouwens nog erger. Een kinderwens wordt al sceptisch bekeken: het is slecht voor het milieu.

Ik heb een vraag. Waarom zou het er allemaal beter op worden als het christendom verdwenen is? Dan is er geen ruimte meer voor naastenliefde. Gelijkheid is geen uitvinding van de Franse Revolutie, maar heeft zijn oorsprong in het christendom. Van een rechtsstaat kan ook geen sprake meer zijn als deze en gene buitengesloten worden en als outcasts door het leven moeten gaan. Het is geen toeval dat mensenrechten alleen in die gebieden gelden waar het christendom wortel geschoten heeft. Nee, niet in China, niet in Noord-Korea, niet in moslimlanden.

De enige factor van belang die tegengas geeft is de katholieke Kerk. Haar leer is onveranderlijk. En dat blijft zo, verankerd als zij is in de Scheppingsorde en derhalve in de Natuurwet. Althans, de katholieke Kerk zou een factor van belang kunnen zijn, maar het is op wezenlijke fronten akelig stil in Rome, in de bisdommen, in de parochies. Verontruste geluiden over klimaatverandering zijn er genoeg. Maar over het gezin, het huwelijk, de bescherming van het ongeboren leven horen we bitter weinig. En als we al iets horen is het verwarring troef. De paus gaat er prat op dat hij de randen van de maatschappij wil opzoeken, de marginalen. Daar bevinden zich o.a. de traditionele katholieken. Zij krijgen geen enkele steun. Ja, daar bevinden zich ook de transgenders. Ik heb met ze te doen. Ze weten niet meer wat hun identiteit is. Het zelfmoordpercentage onder hen is schrikbarend hoog. En dat stijgt maar naarmate meer mensen meehuilen in het bos en onzekere tieners stimuleren tot uiterst discutabele praktijken over te gaan.

Ik heb het al eens eerder geschreven. Ik heb een keer een jongen van 17 jaar begraven. Ik kende hem redelijk goed. Een goeie jongen, maar erg onzeker. Hij was onzeker over zijn identiteit. Hij werd gestimuleerd als een meisje verder door het leven te gaan. Daarna ging het helemaal mis. Hij was zijn identiteit helemaal kwijt en beschouwde zich verminkt. Hij kon het leven niet meer aan en beroofde zichzelf van het leven. Van de gendergemeenschap - die zich intensief met hem bemoeid hebben - hebben zijn ouders daarna nooit meer iets vernomen. De ouders hebben nog enkele keren contact gezocht, maar ze lieten niets van zich horen. Het paste niet in hun kraam. Voor mij is het duidelijk: het gaat hen om de ideologie. Om deze jongen gaven zij niks! Zijn ouders beschouwen deze genderbegeleiders als medeplichtig aan moord. Ik begrijp ze.

De Firma R.K.Kerk

Als de katholieke kerk een beursgenoteerde onderneming zou zijn, dan zou de Raad van Commissarissen eens bij elkaar moeten komen en de afdeling ‘Europa’ eens goed onder de loep nemen. Wereldwijd gaan de zaken booming ondanks hevige concurrentie, behalve in Europa. Daar verdampt het marktaandeel in flink tempo. De omzet is dermate gedaald dat het voortbestaan in gevaar is gekomen. Men weet nagenoeg niet meer waar het merk ‘R.K.Kerk’ voor staat. Het eens zo sterke merk is volledig gemarginaliseerd. Desondanks past men de bedrijfsvoering niet aan en houdt men vast aan de strategie die al enkele decennia tot omzetdaling  heeft geleid. In Europa heeft het product R.K.Kerk haar onderscheidend vermogen verloren waardoor het merk haar identiteit verloren heeft. Er is nauwelijks nog vraag naar het eens in heel Europa zeer populaire product, de firma zelf wordt door een steeds groter deel van de clientèle irrelevant geacht. En dat terwijl de bedrijfsleiders er alles aan doen om relevant te zijn. Helaas is dit ten koste gegaan van de identiteit. Men onderscheid zich nog nauwelijks van de seculiere concurrent met als resultaat dat het publiek ons product overbodig acht. Elders kan men hetzelfde verkrijgen, maar dan beter, professioneler. Vreemd genoeg gaat men gewoon verder op de weg die al zo lang neerwaarts gaat. Kerkhervormers met en zonder mijter gaan maar verder met de infantilisering van de liturgie, de aanpassing van de theologie aan de ontkerkelijkte samenleving, de banalisering van de sacramenten, het onderricht te reduceren tot humanisme en van God een lieve opa te maken die eigenlijk alles wel oké vindt. Kortom, de hoogste tijd voor een reorganisatie, ja voor een perspectiefwisseling.

Een ommekeer moet tot de mogelijkheden horen, immers elders doet onze multinational het uitstekend: in Afrika en Azië zijn de cijfers jaar na jaar werkelijk uitstekend. Van een crisis is daar bepaald geen sprake. Met beperkte financiële middelen worden forse groeicijfers gerealiseerd. Met veel minder priesters en middelen worden spectaculaire resultaten geboekt. Men past zich aldaar juist niet aan de seculiere wereld aan, maar richt zich op ons unieke sellingpoint:  het zielenheil. Discussies over gender, klimaat en groene kerken laat men aan zich voorbij gaan. Men richt zich op het sacrale, stelt God centraal en maakt werk van de Bijbelse deugden. Men heeft geen boodschap aan zo iemand als kardinaal Hollerich die onlangs heeft beweerd dat de seksuele moraal van de Kerk sociologische en wetenschappelijk verkeerd gefundeerd is. Men weet dat het helemaal niet sociologisch of wetenschappelijk gefundeerd is, maar bijbels.

In elk managershandboek kom je de aanbeveling tegen om te leren van best practices. Waarom wil de oude vermoeide kerk van Europa die zonder ideeën is en het kompas is kwijtgeraakt niet leren van jonge sprankelende groeiende kerken van Afrika en Azië? Waarom zouden we van hen niet leren niet om de hete brei heen te draaien als het gaat om hete hangijzers en onverdund de katholieke standpunten te verkondigen? Waarom zouden wij niet - zoals zij - onze corebusiness weer eens centraal stellen? Mensen van alle tijden en culturen zijn nog altijd geïnteresseerd in de zin van het leven, hoe om te gaan met lijden, schuld en dood, over vermoedens van het bestaan van een schepper-God, zonde, vergeving, hemel en hel. Als de Kerk deze thema’s als niet-relevant van de hand wijst, dan heeft het weinig zin te bezinnen over reorganisatie, parochieverbanden en priesteropleidingen.

Een aardige vraag voor de komende synode zou zijn: waar komt toch die geloofsvreugde en missionaire dynamiek in Afrika vandaan? Wat motiveert die enorme aantallen catechisten die pro Deo aan de gang gaan, vaak zelfs met gevaar voor eigen leven? Waarom zitten de seminaries daar wel vol? Waarom willen we dit soort vragen niet eens stellen, laat staan beantwoorden?

Vergissing of ketterij?

Gisteren (ik schrijf deze column op 3 februari) op de dag van Maria Lichtmis sprak paus Franciscus tijdens de algemene audiëntie over de gemeenschap van de heiligen (terug te vinden op de site van het Vaticaan). In het credo belijden we dit elke zondag: “Ik geloof in de gemeenschap van de heiligen”. Wat is deze “gemeenschap van de heiligen”. De paus zegt:

“De Katechismus van de Katholieke Kerk zegt: ‘Wat is de kerk anders dan de vergadering van alle heiligen’ (nr. 946). Wat een mooie definitie! ‘De gemeenschap van de heiligen is juist de Kerk’. Wat betekent dit? Dat de Kerk gereserveerd is voor de volmaakten? Nee. Het betekent dat het de gemeenschap is van geredde zondaars. De Kerk is de gemeenschap van geredde zondaars. Dat is een mooie definitie. Niemand kan zichzelf uitsluiten van de Kerk, wij zijn allen geredde zondaars.”

De paus vervolgt met een hypothetische vraag

“Heilige Vader, laten wij denken aan hen die het geloof verloochend hebben, die afvallig zijn, die de Kerk vervolgen, die hun doopsel verloochend hebben: zijn ook dezen thuis?". Ja, zelfs deze, zelfs de godslasteraars, allemaal. Wij zijn broeders. Dit is de gemeenschap der heiligen. De gemeenschap der heiligen houdt de gemeenschap van gelovigen op aarde en in de hemel bijeen.”

Dit is een ronduit bizar antwoord. Het zou betekenen dat ook gedoopten zoals Adolf Hitler en Jozef Stalin in de hemel zijn! En trouwens ook Judas, die immers tot de groep apostelen behoorde. Dat niemand zichzelf kan uitsluiten van de Kerk, het mystieke Lichaam van Christus, is ronduit in strijd met de leer van de Kerk. Het is waar dat zelfs iemand in staat van doodzonde nog behoort tot gemeenschap van gelovigen. Het is nog altijd mogelijke door het sacrament van de biecht vergeving te ontvangen, zodat men weer in staat van genade is. Zo niet, dan maakt de doodzonde “onbekwaam voor het eeuwig leven” en rest de “eeuwige zondestraf” (katechismus no. 1472), “het veroorzaakt uitsluiting uit het Koninkrijk van Christus en de eeuwige dood van de hel (1861. Vgl. ook 1864).

Paus Pius XII maakte duidelijk dat men zich wel degelijk kan uitsluiten van de Kerkgemeenschap waartoe men ging behoren door het doopsel door ketterij, apostasie en schisma. In zijn encycliek Mystici Corporis Christi (ook terug te vinden op de site van het Vaticaan) verwoordt hij het aldus:

In feite worden alleen zij tot de leden van de Kerk gerekend die gedoopt zijn en het ware geloof belijden, en die niet zo ongelukkig zijn geweest dat zij zich van de eenheid van het Lichaam hebben afgescheiden, of die door wettig gezag zijn uitgesloten wegens begane ernstige fouten.(22). Want niet iedere zonde, hoe ernstig ook, is van dien aard dat zij iemand van het Lichaam der Kerk scheidt, zoals schisma, ketterij of afvalligheid dat doen. (23)

Je mag hopen dat de paus zijn vergissing inziet en corrigeert. Zo niet, dan ziet hij het kennelijk niet als een vergissing, maar dan kan ik tot geen andere conclusie komen dat hier sprake is van een ketterij. Deze paus wordt wel ‘de paus van de verrassingen genoemd’. Verrassend is wel het minst wat je hiervan kunt zeggen. Op YouTube zien we dat een man in het publiek opstaat en ageert tegen de paus. Ik houd het op een broederlijke vermaning.

 

+Rob Mutsaerts

Krankzinnig

2021 was een krankzinnig jaar. Als de meerderheid de normaliteit verlaat wordt abnormaliteit het nieuwe normaal. Zo werden feministen door trans-ideologen uitgescholden omdat zij vinden dat er ruimte moet zijn voor feministische standpunten. Harry Potter-auteur J.K.Rowling is zo’n feministe van wie de boeken op diverse universiteiten werden verbrand. Let wel, op universiteiten, centra van vrije geesten. Professor Kathleen Stock, filosofie-docent op de universiteit van Sussex, werd gedwongen ontslag te nemen. Wat was haar misdrijf? Ze had het gewaagd in haar laatste boek de stelling te verdedigen dat er aantoonbaar genetische en biologische verschillen zijn tussen de geslachten. En dan hadden we nog de transvrouwen die wedstrijden gingen zwemmen en hardlopen. Waren ze als man nobody’s in de atletiekwereld, nu wonnen ze glansrijk. Als ze over de finish komen is het overigens opvallend stil in de stadions. Iedereen beseft dat het niet klopt, maar niemand durft wat te zeggen. Ze protesteren door opvallend te zwijgen. En oh ja, de echte vrouwen gingen maar thuis douchen. Met zo’n vent erbij voel je je toch niet op je gemak.

2021 was ook het jaar van de dwaze cancelcultuur. Ook de zichzelf serieus nemende krant the New York Times gaat hier in mee. De stichtingsdatum van de Verenigde Staten van Amerika is niet meer 4 juli 1776 - de datum van de onafhankelijkheidsverklaring, Independence Day - maar het jaar 1619 toen de eerste schepen aan de kust van Virginia aankwamen met aan boord Afrikaanse slaven. Inmiddels heeft Peter Boghossi, een zwaargewicht op filosofiegebied - zijn terugtreden aan de universiteit van Portland aangekondigd: “Men leert studenten niet meer te denken; ze krijgen alleen nog maar ideologieën voorgeschoteld. De meesten durven niet meer te zeggen wat ze denken”.

Maar het kan altijd nog gekker. Het Olney Theatre Center van Washington gaat het publiek trakteren op een woke-versie van The Beauty and the Beast. De titelrol van Belle wordt vertolkt door een zwarte lesbische vrouw met fors overgewicht. Je denkt naar een onschuldig Disney-product te gaan en dan beland je in poltitiek correct horrortheater.

Maar van de berichten uit Rome word ik ook niet vrolijk. Het Vaticaan had een merkwaardig kerstgeschenk voor ons in petto. De antwoorden van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst op de vragen over de praktische interpretatie van het motu proprio "Traditionis custodes" verharden het front tussen het Vaticaan en de traditionalisten. Een nauwelijks verholen ongeduld om eindelijk een streep te zetten onder het onderwerp van de "oude mis" spreekt uit de hele stijl van de tekst. De uiterst agressieve tekst is niet alleen een breuk met de voorgenomen "hervorming van de hervorming" van paus Benedictus XVI, maar ook een pastorale faux pas. De ‘paus van barmhartigheid’ toont weinig erbarmen voor hen die de Traditionele Latijnse Mis omarmen.  Het verlies aan vertrouwen treft niet alleen de traditionalisten zelf, maar vergroot ook de onzekerheid van de gelovigen. Als wat gisteren werd aanbevolen vandaag niet meer van toepassing is, is niets meer zeker.

Wat dit betekent voor bijvoorbeeld de Petrusbroederschap is onduidelijk. De merkwaardige consequentie van het pauselijk dwangbevel is dat de met Rome verbonden gemeenschappen die de oude mis opdragen, niet langer het sacrament van de biecht zouden mogen toedienen, maar de gelovigen kunnen het wel op geldige wijze ontvangen van de Piusbroederschap. Hetzelfde geldt voor het sacrament van het huwelijk. En waarom moet men expliciet de documenten van Vaticanum II onderschrijven wil men in uitzonderingsgevallen nog de oude mis mogen celebreren? Van degenen die de Novus Ordo celebreren - ik ben zo iemand- wordt toch ook niet gevraagd of zij het concilie van Trente willen aanvaarden. Of is alles van voor Vaticanum II geschrapt? Als het Vaticaan een keuring verplicht voor de celebranten van de oude mis, zou deze eerlijkheidshalve ook verplicht moeten worden voor freelance-celebranten van de nieuwe mis die allemaal hun eigen gang gaan.

Kortom, dat belooft nog wat voor het komende jaar. Mijn devies is: gewoon katholiek blijven. Wij gaan uit van de natuurwet, van een scheppingsorde, van gezond verstand.

Zalig Nieuwjaar!

 

+Rob Mutsaerts